«Μην αργήσεις. Εσώρουχο άλλαξες; Κάλτσες;»

— «Ναι ρε μάνα, όλα. Φεύγω».
— «Κοίτα μη τυχόν και ανέβεις σε παπάκι…»

Ο διάλογος ήταν σχεδόν τελετουργικός. Στη δεκαετία του ’80, μετά το αν φόρεσες καθαρά ρούχα, ερχόταν το μεγάλο άγχος: το παπάκι.
Όχι απλώς ένα μηχανάκι. Ένα σύμβολο. Ένας φόβος για τους γονείς. Μια ελευθερία για τους νέους.

Το παπί: το δίτροχο της εφηβείας

Τα 50άρια παπάκια έγιναν ανάρπαστα στις ηλικίες 16–25.
Ήταν φθηνά, εύκολα στην οδήγηση, δεν απαιτούσαν εμπειρία και —το βασικότερο— σήκωναν άπειρο πείραγμα.

Η αγορά γινόταν με λίγα χρήματα προκαταβολή και γραμμάτια.
Το δίπλωμα μοτοποδηλάτου; Τυπική διαδικασία.
Και ξαφνικά, η γειτονιά γέμιζε ήχο πα-πα-πα.

Έτσι, σύμφωνα με τον πιο διαδεδομένο μύθο, γεννήθηκε και το όνομα «παπάκι».

Τα πειραγμένα 72άρια και οι «αγριόπαπιες»

Το εργοστασιακό παπί δεν έμενε ποτέ… εργοστασιακό.

Μόλις έμπαινε στο σπίτι:

• έφευγαν καθρέπτες και σχάρα

• κοβόταν η ποδιά

• τα φτερά κονταίναν

• η πινακίδα άσπριζε ή κόβονταν

• ο κινητήρας γινόταν 72cc

Όσο πιο δυνατό και πιο θορυβώδες, τόσο καλύτερο.
Η μόστρα μπροστά σε καφετέριες και πλατείες ήταν υποχρεωτική.
Οι κόντρες, άγραφοι νόμοι.

Ο αστικός θρύλος μιλούσε ακόμη και για παπάκια που έκαιγαν κηροζίνη και «πετούσαν» στην Κατεχάκη.

Στυλ που δεν γραφόταν σε κανόνες

Ο αναβάτης καθόταν όσο πιο μπροστά γινόταν.
Γόνατα κλειστά. Πόδια στραβά προς τα μέσα.
Κράνος; Ξενέρωτο. Η χαίτη έπρεπε να φαίνεται.

Παντελόνι μπάγκι ή ψαράδικο.
Λευκή κάλτσα. Μαύρο Sebago ή Sea & City.
Μπουφάν στρατιωτικό — αργότερα φουσκωτό.

Οι σούζες, τα «ψαράκια» και τα τσαλιμάκια ήταν μέρος της καθημερινότητας.
Ένα καλό παπάκι έπρεπε να ακούγεται.

Η τέχνη του συνοδηγού

Ο σωστός συνοδηγός δεν καθόταν απλώς πίσω.
Ήξερε πώς να κρατά ισορροπία, πώς να τραβά στο σωστό σημείο, πώς να βοηθά στη δικάβαλη σούζα.

Γι’ αυτό και οι παπάκηδες θεωρούνταν από πολλούς «επικίνδυνοι τύποι».
Μέχρι που ήρθαν τα ’90s.

Από φόβος… λύση ανάγκης

Με τους δρόμους να μπλοκάρουν και το πάρκινγκ να εξαφανίζεται, το παπί άλλαξε εικόνα.
Έγινε:

• οικονομικό

• αξιόπιστο

• ευέλικτο

• καθημερινό εργαλείο

Δεν ήταν ποτέ γρήγορο ή ασφαλές.
Ήταν όμως ανθεκτικό και διαχρονικό.

Από την Ιαπωνία στον μύθο

Τα πρώτα παπάκια Honda και Yamaha γεννήθηκαν μεταπολεμικά στην Ιαπωνία.
Κανείς δεν εμπιστευόταν τότε ιαπωνικά προϊόντα.

Κι όμως, τη δεκαετία του ’60 άρχισαν να κατακτούν τον κόσμο.
Και τη δεκαετία του ’80, κατέκτησαν την Ελλάδα.

Για πολλούς ήταν το πρώτο δίτροχο.
Για άλλους, μια ολόκληρη εποχή.

Γιατί τα παπάκια δεν ξεχάστηκαν ποτέ

Σήμερα παράγονται ακόμα, σε νέα σχέδια και κυβικά.
Όμως τα παπάκια των 80s δεν ήταν απλώς μηχανάκια.

Ήταν εφηβεία.
Ήταν αντίδραση.
Ήταν ήχος, στυλ και ελευθερία.

Και γι’ αυτό έγιναν θρύλος.

Αν αυτή η είδηση σε άγγιξε, συνέχισε να ανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας   https://morfeszois.com/katigories/kosmos/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα –https://morfeszois.com/