Ο Δεκέμβριος έρχεται πάντα αθόρυβα.
Σαν αναπνοή κρύου αέρα στο παράθυρο που θολώνει το τζάμι και φωτίζει την ψυχή.
Είναι ο μήνας που ο κόσμος μαλακώνει∙
ο μήνας που ακόμη και οι ενήλικες θυμούνται πως είναι να περιμένεις κάτι με καθαρή καρδιά.

Στους δρόμους, τα φώτα μοιάζουν να ανασαίνουν.
Στα σπίτια, το άρωμα της κανέλας γίνεται υπόσχεση.
Και μέσα μας, ένα μικρό παιδί ξυπνά—
αυτό που πιστεύει ακόμη στα απλά θαύματα.

Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας των παιδιών.
Ο μήνας που τα γέλια τους σπάνε τη σιωπή του χειμώνα
και μας υπενθυμίζουν πως η χαρά δεν χρειάζεται πολλά.
Ένα παιχνίδι, μια αγκαλιά, μια ιστορία πριν τον ύπνο
αρκούν για να γεμίσει ο κόσμος φως.

Είναι όμως και ο μήνας των δώρων.
Όχι των μεγάλων∙
αλλά των αληθινών.
Ένα βλέμμα, μια λέξη, μια μικρή πράξη καλοσύνης
που ζεσταίνει τις μέρες όσο κανένα τζάκι.
Ο Δεκέμβριος μας διδάσκει ότι το δώρο είναι η πρόθεση,
η στιγμή, η παρουσία.

Στο τέλος της χρονιάς, κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ιστορία.
Και ο Δεκέμβριος ανοίγει χώρο
για να τη δούμε με ευγνωμοσύνη.
Για όσα ήρθαν.
Για όσα άνθισαν.
Για όσα ακόμη περιμένουν να συμβούν.

Κι έτσι, ανάμεσα σε λαμπάκια και χειμωνιάτικους ουρανούς,
θυμόμαστε πως η ζωή μοιάζει λίγο με παιδί:
θέλει φροντίδα, παιχνίδι, απλότητα.
Και κυρίως… θέλει αγάπη.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα