Υπάρχουν ευχές που δεν τυλίγονται σε χαρτί.
Δεν κρέμονται σε δέντρο.
Δεν ζητούν χειροκρότημα.

Είναι εκείνες που ψιθυρίζεις μόνο όταν σωπαίνουν όλα.

Φέτος, Άγιε μου Βασίλη,
δεν θέλω κάτι μεγάλο.
Ούτε κάτι καινούργιο.

Θέλω να μη με τρομάζει η σιωπή.

Να μείνω

Να μπορώ να κάθομαι με τον εαυτό μου.
Χωρίς μουσική στο βάθος.
Χωρίς ειδοποιήσεις.
Χωρίς να τρέχω να γεμίσω κάθε κενό με θόρυβο.

Η σιωπή δεν είναι άδεια.
Είναι καθρέφτης.
Και θέλει θάρρος να τον κοιτάξεις.

Να ξεκουραστώ αλλιώς

Θα ήθελα να μάθω να ξεκουράζομαι.
Όχι μόνο σωματικά —
αλλά και ψυχικά.

Να ξεκουράζομαι απ’ το να προσπαθώ συνέχεια.
Απ’ το να αποδεικνύω.
Απ’ το να διορθώνω.
Απ’ το να αντέχω.

Η αληθινή κούραση δεν φαίνεται.
Κουβαλιέται μέσα.

Να αφεθώ

Φέτος,
θα ήθελα να αφεθώ λίγο.

Να μην κρατάω τα πάντα υπό έλεγχο.
Να μην έχω απάντηση για όλα.
Να μην φοβάμαι αν κάτι ξεφύγει.

Γιατί ίσως εκεί —
στο ανεξέλεγκτο —
να υπάρχει χώρος να αναπνεύσω.

Να εμπιστευτώ

Να εμπιστευτώ.
Τον χρόνο.
Τη ζωή.
Εμένα.

Να πιστέψω πως δεν χρειάζεται να σπρώχνω συνεχώς τα πράγματα για να προχωρήσουν.
Πως κάποια έρχονται μόνα τους,
όταν σταματήσεις να τα κυνηγάς.

Μια απλή ευχή

Άγιε μου Βασίλη,
φέτος δεν ζητάω δώρα.

Ζητάω ησυχία.
Ξεκούραση.
Εμπιστοσύνη.

Και λίγο φως —
όχι για να φαίνομαι,
αλλά για να βλέπω μέσα μου.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα