Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στην επιστροφή.
Όχι στα ασφαλή.
Στα ατελή.

Συνηθίζουμε πάντα να επιστρέφουμε
σε όσα δεν άντεξαν,
αλλά τα γευτήκαμε έστω για λίγο.

Σε σχέσεις που έσπασαν πριν προλάβουν να ωριμάσουν.
Σε όνειρα που φοβηθήκαμε να ολοκληρώσουμε.
Σε λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά ακούγονται ακόμη μέσα μας.

Δεν μας τραβούν τα τέλεια.
Μας καλούν τα μισά.

Τα μισά έχουν μνήμη

Αυτό που αφήνεται μισό δεν τελειώνει.
Απλώς μετακομίζει μέσα μας.

Τα ανεκπλήρωτα δεν ζητούν λύτρωση.
Ζητούν αναγνώριση.
Να τα κοιτάξουμε χωρίς ενοχή και χωρίς εξιδανίκευση.

Γιατί μέσα τους κρύβεται μια αλήθεια:
εκεί φτάσαμε όσο αντέχαμε τότε.

Γιατί επιστρέφουμε;

Επιστρέφουμε γιατί ελπίζουμε.
Όχι απαραίτητα να ξαναζήσουμε το ίδιο,
αλλά να καταλάβουμε.

Να δούμε αν αλλάξαμε.
Αν πονά λιγότερο.
Αν χωρά αλλιώς.

Κάθε επιστροφή δεν είναι βήμα πίσω.
Είναι ένας κύκλος που ζητά να κλείσει.

Τα ανεκπλήρωτα δεν τελειώνουν ποτέ

Μόνο μεταμορφώνονται.

Γίνονται σκέψεις πριν τον ύπνο.
Σιωπές σε άγνωστα πρόσωπα.
Μια αδιόρατη νοσταλγία χωρίς όνομα.

Και ίσως αυτό να είναι το νόημα:
όχι να τα ολοκληρώσουμε,
αλλά να τα αποδεχτούμε.

Γιατί τελικά,
δεν επιστρέφουμε σε αυτά που χάσαμε.
Επιστρέφουμε σε εκείνη την εκδοχή του εαυτού μας
που τόλμησε,
έστω για λίγο.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα