Οι σκέψεις τρέχουν.

Σαν άνεμος που δεν κουράζεται ποτέ.

Περνούν βιαστικές από μέσα μας, κουβαλώντας φόβους, επιθυμίες, αναμνήσεις και σενάρια που ίσως να μη συμβούν ποτέ.

Κι εμείς;

Τρέχουμε ξοπίσω τους.

Προσπαθούμε να τις προλάβουμε.

Να τις εξηγήσουμε.

Να τις τακτοποιήσουμε.

Μα όσο πιο γρήγορα τρέχουμε, τόσο πιο μακριά βρισκόμαστε από τη ζωή.

Γιατί η ζωή δεν βρίσκεται στην επόμενη σκέψη.

Βρίσκεται στην επόμενη ανάσα.

Στο φως που πέφτει αθόρυβα στο δωμάτιο.

Στο βλέμμα ενός ανθρώπου.

Στη σιωπή ανάμεσα σε δύο λέξεις.

Ίσως τελικά η γαλήνη να μην είναι να σταματήσουν οι σκέψεις.

Ίσως να είναι να σταματήσουμε εμείς να τις κυνηγάμε.

Και τότε, μέσα σε μια μικρή, σχεδόν αόρατη παύση, να θυμηθούμε κάτι απλό:

Να καθίσουμε για λίγο δίπλα στη ζωή.

Να ακούσουμε την ανάσα μας.

Να κοιτάξουμε τον ουρανό χωρίς σκοπό.

Να θυμηθούμε πως η γαλήνη δεν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής.

Βρίσκεται στη στιγμή που επιλέγουμε να σταματήσουμε.

Δεν είμαστε οι σκέψεις μας.

Είμαστε ο ουρανός που τις βλέπει να περνούν.