Τα φώτα κατεβαίνουν.
Η λάμψη των ημερών χάνεται σιγά.
Οι δρόμοι επιστρέφουν στη σιωπή τους,
οι ρυθμοί ανεβαίνουν ξανά,
κι εμείς προσπαθούμε να πιάσουμε τον χρόνο
με δάχτυλα ελαφριά.

Κρατάμε όσα δεν μας βαραίνουν,
τις στιγμές που μας φέρνουν χαμόγελα,
τις αναμνήσεις που μας καθαρίζουν,
για να συνεχίσουμε λίγο πιο ελεύθεροι.

Κι η Χαλκίδα, υπέροχη όπως πάντα,
αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση
που μιλάει για το τέλος και την αρχή μαζί.

Το κλείσιμο των εορτών δεν είναι μόνο τέλος.
Είναι ανάσα, ανάπαυλα, μικρό φως
που μας θυμίζει να προχωράμε,
αφήνοντας πίσω ό,τι βαραίνει.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα