Είναι ανυπάκουο.
Ατίθασο.
Κακομαθημένο ίσως.

Αλλά ζωντανό.

Ανυπόμονο να ζήσει, περίεργο να μάθει, αυθόρμητο να νιώσει.
Χαρούμενο χωρίς λόγο.
Αισιόδοξο χωρίς εγγυήσεις.
Ονειροπόλο χωρίς όρια.

Δεν θέλει να μεγαλώσει.
Όχι με τον τρόπο που του ζητούν.
Δεν θέλει να ωριμάσει αν αυτό σημαίνει να ξεχάσει.
Δεν θέλει να συμμορφωθεί με κανόνες που σβήνουν το φως του.

Κάθε πρωί πετάει.
Ξεσηκώνεται με την πρώτη ηλιαχτίδα της Ανατολής.
Σαν να του ψιθυρίζει ο ήλιος πως όλα ξεκινούν ξανά.

Θέλει να χαμογελάσει.
Να πει μια καλημέρα σ’ όλον τον κόσμο.
Να στείλει μικρά, αθόρυβα μηνύματα αισιοδοξίας.
Όχι με φωνές, αλλά με παρουσία.

Παίζει με τη ζωή.
Όχι επιπόλαια.
Με εκείνη τη σοβαρότητα που μόνο τα παιδιά γνωρίζουν.

Κι αν κάτι δεν του αρέσει,
δεν θα τα βάψει μαύρα.
Ξέρει πως το σκοτάδι είναι απλώς ένα πέρασμα.

Φτάνει να υπάρχει υγεία.
Και χαμόγελο.
Όλα γίνονται.

Όταν η μέρα χορτάσει εμπειρίες
κι έρθει η ώρα της σιωπής,
θέλει να ονειρευτεί το αύριο.

Όμορφο.
Ανοιχτό.
Γεμάτο νέες διαδρομές.

Αχ, αυτό το παιδί.
Ποιος μπορεί να το δαμάσει;

Μεγαλώνω,
κι όμως επιμένει να με συνεπαίρνει το άγνωστο αύριο.

Επιμένω να ονειρεύομαι.
Επιμένω να ελπίζω.

Γιατί κάθε μέρα
είναι η πραγματοποίηση ενός μικρού ονείρου.
Η ελπίδα μιας γέννησης.
Ενός όμορφου αύριο.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα