Ζούμε σε μία εποχή
που ο καθρέφτης δεν δείχνει πρόσωπα,
αλλά ελλείψεις.

Οι μισοί άνθρωποι
περπατούν σκυφτοί μέσα τους.
Δεν ξέρουν πώς να αγαπήσουν τον εαυτό τους.
Τον κοιτούν σαν ξένο,
σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί,
να μικρύνει,
να χωρέσει σε ξένα καλούπια.

Κι έτσι μαθαίνουν να ζουν
με ένα μόνιμο αίσθημα ανεπάρκειας.
Σαν να μην είναι ποτέ αρκετοί.
Αρκετά καλοί.
Αρκετά άξιοι.
Αρκετά αγαπητοί.

Από την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος,
υπάρχουν οι άλλοι μισοί.

Αυτοί που βλέπουν μόνο τον εαυτό τους.
Που αγαπούν την εικόνα τους περισσότερο από τους ανθρώπους.
Που μετρούν τα πάντα σε “εγώ”,
ποτέ σε “εμείς”.

Για αυτούς, ο κόσμος είναι σκηνή
κι εκείνοι οι μοναδικοί πρωταγωνιστές.
Οι υπόλοιποι;
Κομπάρσοι.

Κι έτσι γεννιέται το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας:

👉 Όσοι δεν ξέρουν να αγαπήσουν τον εαυτό τους,
δεν μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά τους άλλους.

👉 Κι όσοι αγαπούν μόνο τον εαυτό τους,
δεν αφήνουν χώρο για κανέναν άλλο.

Κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους,
χάνεται η ισορροπία.
Χάνεται η ενσυναίσθηση.
Χάνεται η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή.

Ίσως η λύση να μην είναι
ούτε η αυτοαπόρριψη
ούτε ο εγωισμός.

Ίσως να είναι κάτι πιο απλό:

Να μάθουμε να στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη
και να λέμε:

«Είμαι αρκετός —
όχι ανώτερος,
όχι κατώτερος.
Απλώς αρκετός.»

Κι όταν νιώσουμε αυτό,
ίσως τότε μπορέσουμε
να αγαπήσουμε και κάτι πέρα από εμάς.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα