Το αύριο δεν έχει διάρκεια.
Δεν μετριέται σε ώρες, ούτε σε λεπτά.
Το αύριο υπάρχει μόνο όσο το σκέφτεσαι.

Και όμως, ζούμε μέσα του.

Το περιμένουμε με ανυπομονησία ή με φόβο.
Το φορτώνουμε με σχέδια, ελπίδες, εκκρεμότητες.
Του ζητάμε να μας δικαιώσει.

Το αύριο, όμως, δεν υπόσχεται τίποτα.

Μια αιωνιότητα…

Για εκείνον που ελπίζει, το αύριο μοιάζει ατελείωτο.
Ένας χρόνος που απλώνεται μπροστά, γεμάτος «θα».
Θα αλλάξω.
Θα φύγω.
Θα ζήσω αλλιώς.

Η αιωνιότητα γεννιέται από την αναβολή.
Από τη σκέψη ότι υπάρχει πάντα χρόνος.
Ότι δεν βιαζόμαστε.

…και μια μέρα

Και ξαφνικά, το αύριο γίνεται σήμερα.
Μια απλή μέρα.
Με καφέ που κρυώνει.
Με μηνύματα που δεν στάλθηκαν.
Με λόγια που έμειναν μέσα μας.

Τότε καταλαβαίνουμε:
Το αύριο κράτησε όσο ένα ξύπνημα.

Ο χρόνος δεν προχωρά – κυλά

Ο χρόνος δεν τρέχει μπροστά μας.
Περνά από μέσα μας.

Κάθε αύριο είναι μια ευκαιρία, όχι μια εγγύηση.
Μια υπόσχεση χωρίς υπογραφή.
Μια πόρτα που μπορεί να ανοίξει — ή να μείνει κλειστή.

Τελικά, πόσο κρατάει το αύριο;

Κρατάει όσο το φοβάσαι.
Όσο το αναβάλλεις.
Όσο το χρησιμοποιείς ως δικαιολογία.

Και τελειώνει τη στιγμή που αποφασίζεις να ζήσεις σήμερα.

Γιατί το μόνο σίγουρο είναι αυτό:
Το αύριο είναι πάντα μια αιωνιότητα…
μέχρι να γίνει μια μέρα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα