Ένα παιδί κάθεται ανάμεσα σε χαλάσματα.
Η πόλη γύρω του καίγεται, ο ουρανός μαυρίζει.
Τα μάτια του ζυγίζουν τη θλίψη του κόσμου,
τα χέρια του κρατούν ό,τι απέμεινε από την αθωότητα.

κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,
μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Οι πλεξούδες του παιδιού φλέγονται στον άνεμο,
μια φουχτίτσα στάχτη μένει στο χώμα,
την παίρνει ο άνεμος και ταξιδεύει σ’ έναν ουρανό συγνεφιασμένο.

Δεν ζητώ για μένα τίποτα.
Μόνο να ακούσετε.
Μια υπογραφή, μια πράξη για να μην ξαναχαθούν παιδιά.
Για να μπορούν τα παιδιά να γελούν, να τρώνε καραμέλες, να ζουν.

Η σιωπή τους κραυγάζει,
κάθε έκρηξη γράφει τη θλίψη τους,
και όμως η φωνή τους φτάνει, καθαρή, μικρή, αληθινή.

Αυτό το παιδί, κάθε παιδί, είναι ένα κάλεσμα για ανθρωπιά.
Για έναν κόσμο όπου η αθωότητα δεν καίγεται,
όπου τα παιδιά δεν γίνονται φλόγες ή στάχτη.
Μονάχα τότε οι πόλεις θα ξαναγεμίσουν με γέλια παιδικά
και οι καραμέλες θα ξαναγίνουν σύμβολο χαράς.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα