Για χρόνια κοιτάζαμε τις ζωές των άλλων.

Τα ταξίδια τους.
Τις στιγμές τους.
Τα χαμόγελα που έμοιαζαν πάντα πιο φωτεινά από τα δικά μας.

Οι θεάσεις τους έγιναν εικόνες.
Εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας σαν μικρές ταινίες.

Και εμείς παρακολουθούσαμε.

Σιωπηλά.

Μα κάποια στιγμή η ματιά κουράστηκε.
Το βλέμμα γύρισε πίσω.

Και τότε εμφανίστηκε κάτι που είχαμε ξεχάσει.

Η δική μας ζωή.

Όχι θεαματική.
Όχι θορυβώδης.
Απλή.

Και για μια στιγμή πολλοί τρόμαξαν.

Γιατί η δική τους θέα έμοιαζε άδεια.
Σαν δωμάτιο που δεν άνοιξε παράθυρα για χρόνια.

Οι θεάσεις των άλλων είχαν γεμίσει το βλέμμα.
Μα είχαν κρύψει τη δική μας πραγματικότητα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια μικρή αποκάλυψη.

Η ζωή δεν ζητάει να τη συγκρίνουμε.
Ζητά μόνο να τη δούμε.

Να παρατηρήσουμε τις μικρές στιγμές.
Ένα φως στο πρωινό.
Ένα βλέμμα που πέρασε βιαστικά.
Μια σκέψη που γεννήθηκε μέσα στη σιωπή.

Εκεί κρύβονται οι πιο αληθινές θεάσεις.

Όχι στις ζωές των άλλων.
Αλλά στη δική μας.

Και όταν το καταλάβουμε, ο φόβος φεύγει.

Γιατί η ζωή δεν ήταν ποτέ χαμένη.

Απλώς είχαμε ξεχάσει να την κοιτάξουμε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα