Κάπου κάπου να φεύγεις.

Να κλείνεις την πόρτα
πίσω από τον θόρυβο
και να παίρνεις μαζί σου
μόνο τη σιωπή.

Να σε χάνουν.

Να μη σε βρίσκουν
τα τηλέφωνα,
οι υποχρεώσεις,
οι άνθρωποι,
η καθημερινότητα.

Να περπατάς μόνος
εκεί που δεν χρειάζεται
να εξηγήσεις τίποτα.

Να κοιτάς τη θάλασσα
και να αφήνεις
τις σκέψεις σου
να ταξιδεύουν.

Κάπου κάπου
να χάνεσαι.

Όχι γιατί δεν ξέρεις
πού πηγαίνεις.

Αλλά γιατί κάποιες φορές
πρέπει να χαθείς
από όλους,

για να ξαναβρείς
εσένα.

Και όταν επιστρέψεις,
να είσαι λίγο πιο ήσυχος,
λίγο πιο ελεύθερος,
λίγο πιο δικός σου.

Γιατί υπάρχουν δρόμοι
που δεν οδηγούν πουθενά.

Μόνο…

μακριά από την ανθρωποβοή.
Και πιο κοντά στην ψυχή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα