Ανάμεσα στις νότες

Όλο και πιο συχνά
προτιμώ να χάνομαι
ανάμεσα στις νότες της μουσικής,
παρά ανάμεσα
στα λόγια των ανθρώπων.

Ίσως γιατί οι νότες
δεν υπόσχονται.

Δεν εξηγούν.

Δεν προσποιούνται.

Απλώς υπάρχουν.

Και μερικές φορές
αυτό είναι αρκετό.

Τα λόγια κουράζουν.

Λέγονται εύκολα.

Ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα.

Άνθρωποι μιλούν πολύ.

Και όμως,
μερικές φορές,
δεν λένε τίποτα.

Η μουσική είναι διαφορετική.

Δεν με ρωτά
αν είμαι καλά.

Δεν ζητά εξηγήσεις.

Δεν περιμένει απαντήσεις.

Απλώς κάθεται δίπλα μου.

Ήσυχα.

Και ξέρει.

Ξέρει για εκείνα
που δεν είπα ποτέ.

Για όσα κράτησα μέσα μου.

Για ανθρώπους
που έγιναν αναμνήσεις.

Για στιγμές
που νόμιζα πως ξέχασα.

Μια μελωδία
μπορεί να πει
περισσότερα
από χίλιες λέξεις.

Ίσως γι’ αυτό
όλο και πιο συχνά
κλείνω τα μάτια.

Βάζω τη μουσική να παίξει.

Και χάνομαι.

Όχι μακριά από τη ζωή.

Αλλά λίγο πιο κοντά
σε εμένα.

Γιατί υπάρχουν στιγμές
που δεν χρειάζομαι
άλλες λέξεις.

Μόνο μια μελωδία.

Μόνο λίγες νότες.

Και εκείνη τη σιωπή
ανάμεσά τους.

Εκεί όπου,
για λίγο,

η καρδιά μου
δεν χρειάζεται
να εξηγήσει τίποτα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα