Δεν υπάρχουν ρολόγια.
Μόνο φως
πάνω στο νερό.

Και εκείνη η μικρή
ασημένια διαδρομή
που αφήνει το φεγγάρι
μοιάζει με δρόμο.

Έναν δρόμο
για όσα δεν είπαμε.
Για όσα χάσαμε.
Για όσα ακόμα περιμένουμε.

Ίσως τελικά
η νύχτα να μην είναι σκοτάδι.

Ίσως να είναι
ο τρόπος του ουρανού
να μας θυμίζει
πως ακόμη και στο πιο βαθύ μαύρο
υπάρχει ένα φως
που χορεύει.

Και όσο η θάλασσα
κρατά τη μουσική,
το φεγγάρι θα χορεύει.

Κι εμείς,
σιωπηλοί θεατές,
θα θυμόμαστε
πως η ομορφιά
δεν χρειάζεται φωνή.

Μόνο μια νύχτα.
Λίγο νερό.
Και μια καρδιά
έτοιμη να ακούσει.

                                                                 #ΑέναεςΣκέψεις

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα