Δεν γεννήθηκα για να χωρέσω στις λέξεις των άλλων.

Γεννήθηκα για να υπάρχω.

Κάποιες μέρες είμαι φως. Άλλες, μια σιωπή που δεν ζητά εξήγηση. Και οι δύο είμαι εγώ.

Για κάποιον είμαι όμορφη. Για κάποιον άλλον, όχι. Όμως η ομορφιά δεν κατοικεί στους καθρέφτες. Κατοικεί στον τρόπο που μια ψυχή αντέχει να σπάει και να ξαναγεννιέται.

Δεν προσπαθώ να γίνω αρεστή.

Προσπαθώ μόνο να παραμένω αληθινή.

Δεν υπάρχω για να ικανοποιώ προσδοκίες

Σε κάποιους φαίνομαι ευγενική.

Σε άλλους απόμακρη.

Άλλοτε μιλώ χαμηλόφωνα, σαν να μην θέλω να ταράξω ούτε τον άνεμο. Κι άλλοτε υψώνω τη φωνή μου, όχι από θυμό, αλλά γιατί υπάρχουν αλήθειες που δεν αντέχουν να ψιθυρίζονται.

Δεν αλλάζω.

Απλώς κάθε άνθρωπος βλέπει μόνο το κομμάτι που μπορεί να αντέξει.

Και αυτό είναι αρκετό.

Δεν είμαι ένας ρόλος

Δεν φοράω χαμόγελα για να κάνω τους άλλους να αισθάνονται άνετα.

Δεν γίνομαι πιο μικρή για να χωρέσω στις ανασφάλειες κανενός.

Δεν μοιράζω την ψυχή μου σαν να είναι κάτι δεδομένο.

Η καρδιά μου δεν είναι χώρος αναμονής.

Είναι ένας κήπος.

Και οι κήποι ανοίγουν μόνο σε όσους ξέρουν να περπατούν χωρίς να καταστρέφουν τα λουλούδια.

Όποιος έρχεται με καθαρότητα, βρίσκει ουρανό

Δεν φοβάμαι τους ανθρώπους.

Φοβάμαι μόνο τις προθέσεις που κρύβονται πίσω από όμορφες λέξεις.

Αν έρθεις με ειλικρίνεια, θα βρεις έναν κόσμο γεμάτο εμπιστοσύνη.

Αν έρθεις με συμφέρον, θα συναντήσεις σιωπή.

Όχι γιατί είμαι σκληρή.

Αλλά γιατί έμαθα ότι η αξιοπρέπεια είναι η πιο ήσυχη μορφή δύναμης.

Δεν εξηγώ πια ποια είμαι

Υπήρξε μια εποχή που προσπαθούσα να με καταλάβουν.

Να αποδείξω πως δεν είμαι ψυχρή.

Πως δεν είμαι δύσκολη.

Πως πίσω από τις σιωπές μου υπήρχαν ολόκληρες θάλασσες.

Σήμερα όχι.

Όποιος θέλει να γνωρίσει μια ψυχή, δεν ακούει μόνο τις λέξεις.

Παρατηρεί το βλέμμα.

Τη συνέπεια.

Τη σιωπή.

Και όσοι βλέπουν μόνο τον εαυτό τους, δεν θα δουν ποτέ εμένα.

Είμαι όλες οι εκδοχές μου

Μπορεί να με θεωρήσεις σοφή.

Ή αφελή.

Δυνατή.

Ή εύθραυστη.

Παιδί.

Ή γυναίκα που κουβαλά μέσα της χίλιες ζωές.

Ίσως να σου φανώ παράξενη.

Ίσως ανεξήγητη.

Μα ο άνθρωπος δεν είναι μαθηματική εξίσωση.

Είναι εποχές.

Είναι φεγγάρια.

Είναι κύματα.

Και καμία θάλασσα δεν απολογήθηκε ποτέ επειδή άλλαξε χρώμα.

Η πιο όμορφη μορφή ελευθερίας

Δεν ζητώ να με αγαπήσουν όλοι.

Δεν ζητώ να με καταλάβουν όλοι.

Ζητώ μόνο να μπορώ να υπάρχω χωρίς να μικραίνω τον εαυτό μου.

Αυτό είναι η ελευθερία.

Να μη φοβάσαι να είσαι ολόκληρος.

Να μην κόβεις κομμάτια της ψυχής σου για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων.

Απλά…

Είμαι γυναίκα.

Μια γυναίκα που γελά.

Που πληγώνεται.

Που σιωπά.

Που αγαπά χωρίς θόρυβο.

Που χάνει και ξανασηκώνεται.

Που εξακολουθεί να ελπίζει ακόμη κι όταν όλα δείχνουν το αντίθετο.

Και όσο ο κόσμος θα προσπαθεί να με ορίσει, εγώ θα συνεχίζω να υπάρχω όπως ανθίζει ένα λουλούδι μέσα στην πέτρα.

Χωρίς άδεια.

Χωρίς απολογία.

Με μια καρδιά που δεν έμαθε ποτέ να φοβάται.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν χρειάζεται να είμαι τίποτε περισσότερο.

Απλά… είμαι γυναίκα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα