Σκέψεις

Σκιές που περιμένουν Υπάρχουν σκιές μέσα μας που φοβόμαστε να δούμε.Κρυμμένες κάτω από λέξεις που δεν ειπώθηκαν,κάτω από στιγμές που προτιμήσαμε να ξεχάσουμε. Μα οι σκιές δεν εξαφανίζονται.Περιμένουν. Σιωπηλές, αδύνατο να αγνοηθούν για πάντα. Όταν τις συναντήσουμε, δεν θα είναι τιμωρία.Θα είναι κάλεσμα σε ειλικρίνεια, σε αποδοχή, σε φως που γεννιέται μέσα από το σκοτάδι. […]

Σκέψεις Σαββατοκύριακου Πώς να εξηγήσεις… τι να εξηγήσεις… Το Σαββατοκύριακο δεν ζητά απαντήσεις.Ζητά παύσεις. Κι όμως, εμείς επιμένουμε να εξηγούμε.Τον εαυτό μας.Τις σιωπές μας.Τις επιλογές που δεν μοιάζουν λογικές σε κανέναν άλλον. Πώς να εξηγήσεις αυτό που απλώς νιώθεις;Και τι να εξηγήσεις, όταν η αλήθεια σου δεν χωρά σε προτάσεις; Υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται

Ό,τι κρύψαμε Κρύψαμε ό,τι δεν αντέχαμε να νιώσουμε.Όχι για πάντα.Μόνο για να συνεχίσουμε. Το διπλώσαμε προσεκτικά και το αφήσαμε μέσα μας,εκεί που δεν φτάνει το φως.Όχι από φόβο,αλλά από ανάγκη. Όμως τίποτα αληθινό δεν χάνεται.Μένει. Περιμένει. Αναπνέει σιωπηλά. Κάποτε θα το συναντήσουμε.Όχι σαν πληγή,αλλά σαν επιστροφή. Γιατί αυτό που κρύψαμεδεν ήταν αδυναμία.Ήταν ένα κομμάτι μαςπου

Στο ψιθύρισμα του πνεύματος των Χριστουγέννων Το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν φωνάζει.Δεν αναβοσβήνει.Δεν μετριέται σε πακέτα και τραπέζια γεμάτα. Έρχεται αθόρυβα.Σαν ανάσα μέσα στο κρύο.Σαν φως που δεν ζητά να το δεις, μόνο να το νιώσεις. Είναι εκείνη η στιγμή που σταματάς.Που κοιτάς λίγο πιο μέσα.Που θυμάσαι πως δεν χρειάζεσαι πολλά για να είσαι άνθρωπος.

Η κουζίνα της σιωπής Υπάρχουν χώροι που δεν μιλούν.Και όμως λένε τα πάντα. Μια παλιά κουζίνα.Μεταλλικά σκεύη στοιχισμένα με τάξη.Ένα φλιτζάνι καφέ μόνο του πάνω στο τραπέζι.Μια σόμπα που δεν καίει πια, αλλά θυμάται. Εδώ δεν υπήρχε βιασύνη.Ο χρόνος κυλούσε αργά, σχεδόν με σεβασμό.Το φαγητό δεν ήταν απλώς ανάγκη·ήταν τελετουργία, μοίρασμα, φροντίδα. Οι τοίχοι κρατούν

Όσο μεγαλώνεις, αφαιρείς Αφαιρείς το ψεύτικο γέλιο,κρατάς τα δάκρυα που τρέχουν μαζί σουσε ταινίες που ξαναβλέπεις. Αφαιρείς τον θόρυβο,κρατάς τα μικρά καφέ,τη σιωπή που μιλάει. Αφαιρείς τους δεσμούς που σε βαραίνουν,κρατάς όσους αγγίζουν τον ουρανόμε τα δάχτυλα των ποδιών τους. Αφαιρείς τη συνήθεια, το επιφανειακό,κρατάς την αλήθεια σου,τις ρυτίδες, τις καμπύλες, τα άσπρα μαλλιά. Αφαιρείς

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη Στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλιγιατί όλη τη ζωή του την εξόδεψεπαράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν σε τόπους.Περνούν από τις πόλεις σαν ανάσα και από τα δωμάτια σαν φως.Μια φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη,με βλέμμα στραμμένο πάντα λίγο πιο πέρα από τον ορίζοντα. Δεν είναι η φυγή που

Η μεγαλύτερη ευλογία είναι να έχεις χρόνο Ο χρόνος δεν φαίνεται.Δεν κάνει θόρυβο.Κι όμως, είναι το μόνο που όταν χάνεται, δεν επιστρέφει. Η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι όσα αποκτάς.Είναι όσα προλαβαίνεις να νιώσεις. Χρόνος να γελάσεις μέχρι να ξεχάσεις γιατί γελάς.Χρόνος να χαρείς χωρίς λόγο.Χρόνος να ερωτευτείς αργά, όπως ερωτεύονται όσοι δεν φοβούνται να χαθούν.

Άγιε μου Βασίλη, φέτος θα ήθελα… Υπάρχουν ευχές που δεν τυλίγονται σε χαρτί.Δεν κρέμονται σε δέντρο.Δεν ζητούν χειροκρότημα. Είναι εκείνες που ψιθυρίζεις μόνο όταν σωπαίνουν όλα. Φέτος, Άγιε μου Βασίλη,δεν θέλω κάτι μεγάλο.Ούτε κάτι καινούργιο. Θέλω να μη με τρομάζει η σιωπή. Να μείνω Να μπορώ να κάθομαι με τον εαυτό μου.Χωρίς μουσική στο βάθος.Χωρίς

Ένα Πιάτο Παραπάνω: Το Μυστικό των Χριστουγέννων Κάθε Χριστούγεννα, η μαμά μου ψιθύριζε:«Βάλε πάντα ένα πιάτο παραπάνω». Δεν ήταν για κάποιον γνωστό μας.Ήταν για τον μοναχικό που περνάει από τη γειτονιά,χωρίς φωνή, χωρίς φως, χωρίς ζεστασιά. Δες τον προσεκτικά.Τα ρούχα του ταπεινά, τα χέρια του άδεια.Κι όμως, μέσα του ψάχνει για θαύμα. Το πιάτο παραπάνω