Όταν η σιωπή παγώνει τον χρόνο Υπάρχουν στιγμές που η φύση μιλά χωρίς λόγια. Μια παγωμένη ανάσα στον αέρα, ένα κλαδί ντυμένο με κρύσταλλα, και ο χρόνος μοιάζει να σταματά, να αιωρείται σε μια στιγμή αμίλητη. Η εικόνα δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Θυμίζει πως η ομορφιά δεν ζητά κίνηση για να υπάρξει. Μερικές φορές, αρκεί η […]
Η Ζωή Μας Σαν Κανέλα Η ζωή μας σαν ρολό κανέλας,στρώσεις απ’ το χρόνο, γλυκές και πικρές,τυλιγμένες σε στρόφιγγα ατέλειωτη,στιγμές που ανασαίνουν μέσα απ’ τις μέρες μας. Όπως η ζύμη, με θέρμη αργή, φουσκώνει,έτσι κι οι αναμνήσεις μας μεγαλώνουν,ο χρόνος απλώνεται, και στην αργή του πορείακρύβει τη γεύση της χαράς και του πόνου. Η κανέλα,
Στην παρουσία της απουσίας Η απουσία δεν φεύγει.Απλώς αλλάζει δωμάτιο μέσα μας. Κάθεται ήσυχα στη γωνία,χωρίς φωνή,χωρίς πρόσωπο,και όμως γεμίζει τον χώρο. Είναι το άδειο ποτήρι στο τραπέζι.Το μήνυμα που δεν ήρθε.Το όνομα που δεν προφέρεται πιααλλά ακούγεται παντού. Η απουσία δεν πονά πάντα.Μερικές φορές φωτίζει.Αφαιρεί ό,τι περίσσεψεκαι αφήνει μόνο την αλήθεια. Στην παρουσία της
Δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα — Ήταν η εξέλιξη Ξυπνάς μια μέρακαι το λες καθαρά, χωρίς θυμό: Τελικά… δεν είμαι εγώ το πρόβλημα. Δεν άλλαξες από πείσμα.Άλλαξες γιατί μεγάλωσες. Κάποιοι έμειναν ίδιοι.Στις ίδιες φράσεις.Στις ίδιες ιστορίες.Στις ίδιες δικαιολογίες που επαναλαμβάνονταιμέχρι να χάσουν το νόημά τους. Και τότε, κάτι μέσα σου δεν χωράει πια. Δεν σε
Ξέρεις να ζεις όταν… Ξέρεις να ζειςόταν στον πολύπλοκο κόσμοπαραμένεις απλός,σαν φύλλο που αιωρείται στο φως. Όταν ο κόσμος σε δοκιμάζει με αδικία,παραμένεις σωστός,σαν ρίζα που κρατάει τη γη. Αν η ανεντιμότητα σε περικυκλώνει,η ειλικρίνειά σου λάμπει,σαν αστέρι που δεν σβήνει. Ξέρεις να ζειςόταν σε έναν κόσμο χωρίς αγάπημπορείς ακόμα να αγαπάς,σαν ήλιος που ζεσταίνει,χωρίς
Το ύψος μέσα μας Συχνά το ύψος δεν είναι πάντα θέμα κορυφών.Δεν μετριέται σε μέτρα, ούτε σε βήματα που κερδίζουν το έδαφος.Το ύψος είναι η λεπτή τέχνη του να βλέπεις τον κόσμο από λίγο πιο ψηλά,χωρίς να χρειάζεται να ανέβεις πουθενά. Γιατί η θέα δεν αλλάζει όταν αλλάζεις το τοπίο.Αλλάζει όταν αλλάζεις εσύ. Το ύψος
Ενέδρες στις Σκέψεις μου Σιωπηλές. Αόρατες.Οι σκέψεις μου περιπλανώνταισαν φωτεινά πουλιά στο ημίφως. Και ξαφνικά…μία ενέδρα.Μια ιδέα που δεν περίμενα,μια αλήθεια που με σταματά. Στιγμές που μοιάζουν με κενό,και όμως είναι γεμάτες,γεμάτες από ερωτήματαπου ψιθυρίζουν χωρίς φωνή. Κάθε ενέδρα μου διδάσκει:να παρατηρώ,να νιώθω,να αφήνω χώρο στην αβεβαιότητα. Μπορεί οι σκέψεις να είναι αιχμηρές,αλλά μέσα τους
Το άγγιγμα του φωτός Απλώνω το χέρικαι η σιωπή γίνεται φως. Μια πεταλούδαγεννιέται πάνω στο δέρμα —λεπτή σαν ανάσα,αληθινή σαν ευχήπου δεν ειπώθηκε ποτέ. Δεν την καλώ∙έρχεται μόνη τηςόταν ο φόβος λυγίζεικαι η καρδιά αφήνει χώρο. Φτερουγίζει απαλά,σαν να μετρά τον κόσμομε χρώματα που δεν ήξεραπως χωρούν μέσα μου. Και τότε μαθαίνω:η ελπίδα δεν φωνάζει.Αγγίζει.Σαν
Το γραφείο που μένει ζωντανό Ένα παλιό ξύλινο γραφείο.Ένα τετράδιο ανοιχτό.Μερικές σταγόνες μελάνι που ξέφυγαν από τη σκέψη πριν προλάβει να γίνει λέξη.Σιωπή που μοιάζει να ψιθυρίζει όσα δεν τολμάμε να πούμε δυνατά. Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια στιγμή∙ είναι μια αναμονή.Ο χρόνος σταματημένος στο ξυπνητήρι, σαν να αρνείται να τρέξει μέχρι να
Πίσω από τη Μάσκα της Φιλοζωίας Στην περιοχή της Ζακύνθου, η σιωπή βάρυνε τον αέρα.Μια ανείπωτη τραγωδία: ένα παιδί που έφυγε·ένα ζώο που στοχοποιήθηκε·μια αλήθεια που κρύφτηκε πίσω από τη μάσκα της “φιλοζωίας”. Και κάπως έτσι,η κοινωνία μας βρέθηκε μπροστά σε δύο χαμούς.Ο πρώτος, ασυγχώρητος.Ο δεύτερος, ύπουλος — η στοχοποίηση μιας ράτσας,ενός πλάσματος που είδε
