Σκέψεις

Δεκέμβριος: Ο μήνας των παιδιών και των δώρων Ο Δεκέμβριος έρχεται πάντα αθόρυβα.Σαν αναπνοή κρύου αέρα στο παράθυρο που θολώνει το τζάμι και φωτίζει την ψυχή.Είναι ο μήνας που ο κόσμος μαλακώνει∙ο μήνας που ακόμη και οι ενήλικες θυμούνται πως είναι να περιμένεις κάτι με καθαρή καρδιά. Στους δρόμους, τα φώτα μοιάζουν να ανασαίνουν.Στα σπίτια, […]

Μήνυμα στα ξωτικά των Χριστουγέννων Όταν ο Δεκέμβρης ανάβει το μικρό του φως,οι άνθρωποι στρέφουμε για λίγο το βλέμμα προς το αόρατο.Και κάπου ανάμεσα σε μυρωδιές κανέλας και χιονισμένες νύχτες,θυμόμαστε τα ξωτικά.Όχι τα ξύλινα, τα ζωγραφιστά, τα κινηματογραφικά.Αλλά εκείνα τα μικρά, αθόρυβα πνεύματαπου γεννιούνται μόνο όταν η καρδιά θέλει να πιστέψει ξανά. Αυτό είναι το

Κι όσο για το τι μου λείπει… ας το αφήσουμε Κάποιες φορές, η ζωή μοιάζει με ένα κενό χαρτί.Τα κενά αυτά δεν χρειάζονται λέξεις, ούτε απαντήσεις. Κι όσο για το τι μου λείπει…ας το αφήσουμε. Ίσως είναι ο ήχος της σιωπής,η μυρωδιά της βροχής σε ένα ήσυχο απόγευμα,ή απλώς η στιγμή που δεν την αναζητάς.

«Διάλεξα το πολύ» Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «πολύ» και το «πολλοί».Το «πολλοί» φωνάζει πλήθος, αριθμούς, επιφανειακές σχέσεις.Το «πολύ» ψιθυρίζει βάθος, ένταση, ουσία. Και εγώ διάλεξα το «πολύ».Το κράτησα μέσα στην καρδιά μου, σαν ένα πολύτιμο φως.Το χάρισα στους λίγους που αγαπώ,σε αυτούς που η παρουσία τους γεμίζει κάθε κενό,και η σιωπή τους μοιάζει

Ο ήχος των σελίδων Ο ήχος των σελίδων Φύλλο γλιστρά.Φως ανασαίνει.Χαρτί συναντά δάχτυλο. Κάθε γύρισμα, παλμός.Κάθε θρόισμα, κόσμος.Εικόνες τεντώνονται. Ο χρόνος λικνίζεται.Μνήμη και όνειρο χορεύουν.Η ιστορία συνεχίζεται. Ο ήχος των σελίδων δεν τελειώνει.Ακολουθεί τις σκέψεις σου,τις απαλύνει, τις τεντώνει,και σε αφήνει να περιπλανηθείςστην άκρη του χρόνου. Το βιβλίο κλείνει.Κύμα φωτός μένει.Στα δάχτυλά σου,ένα μικρό αιώνιο

Απόψε… θα πιω σε όσα έσβησα, προσπέρασα, ξεπέρασα Απόψε…θα πιω σε όσα έσβησα,σαν φλόγες που δεν άφησαν στάχτη,μόνο τη μνήμη τους να ψιθυρίζει. Θα πιω σε όσα προσπέρασα,στα μονοπάτια που πέρασαν κάτω από τα πόδια μου,ανεπαίσθητα, αθόρυβα, σαν άνεμος σε άδειο δωμάτιο. Θα πιω σε όσα ξεπέρασα,σε κάθε φόβο, κάθε αμφιβολία, κάθε νύχτα που νόμιζα

Ξυλόφουρνος και μνήμες Ανάβαμε ξύλα, γέμιζαν τα ταψιά με μελομακάρονα και κουραμπιέδες.Η γωνιά του φούρνου ζεστή· αν δεν ήταν σωστή, τίποτα δεν πετύχαινε.Μυρωδιές, ζεστασιά, παιδικές γιορτές. Κάθε γλυκό, μια μικρή μνήμη, μια γιορτή αχνιστή μέσα στο σπίτι.Κι όμως, εκείνες οι μυρωδιές, η ζέστη και η φροντίδα,έκαναν κάθε γλυκό γιορτή και κάθε στιγμή μνήμη. Η ζεστασιά

Ξέρεις, οι δεύτερες ευκαιρίες είναι περίεργες Ξέρεις…οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν γεύση παράξενη. Μισοσβησμένες αναμνήσεις,μια ανάσα φόβου,κι ένα μικρό φως που σε καλεί να ξαναδοκιμάσεις. Δεν είναι ποτέ όπως την πρώτη φορά.Κι όμως…εκεί που πίστεψες ότι όλα χάθηκαν,η ζωή ανοίγει μια πόρτα,ήσυχη, λεπτή, σχεδόν αόρατη. Σου θυμίζει ό,τι ήσουν,σου ψιθυρίζει ό,τι μπορείς να γίνεις.Κι αν φοβάσαι,

Δεν υπάρχουν “περασμένα ξεχασμένα”, φίλε μου… Κατά βάθος δεν ξεχνάει κανείς. Υπάρχουν στιγμές που νομίζουμε πως έχουμε κλείσει κατάστιχα.Ότι οι πόρτες έκλεισαν,ότι οι σκιές έμειναν πίσω μαςκαι ότι η καρδιά, επιτέλους,ξεφορτώθηκε ό,τι τη βάραινε. Μα η αλήθεια είναι λεπτή σαν ψίθυρος.Κι η μνήμη—εκείνη η αόρατη βιβλιοθήκη που κουβαλάμε παντού—κρατάει τα πάντα.Όχι για να μας τιμωρεί,αλλά

Η τέχνη του να αφήνεις Όταν η απελευθέρωση γίνεται η μεγαλύτερη μορφή δύναμης. Η τέχνη του να αφήνεις δεν είναι παραίτηση∙ είναι επιστροφή στην εσωτερική σου γαλήνη. Όταν αφήνεις αυτό που σε βαραίνει, ανοίγεις χώρο για όσα πραγματικά σε εξελίσσουν. Η απελευθέρωση δεν έρχεται από τη δύναμη του ελέγχου, αλλά από το θάρρος να εμπιστευτείς