Σκέψεις

Η κουζίνα της σιωπής Υπάρχουν χώροι που δεν μιλούν.Και όμως λένε τα πάντα. Μια παλιά κουζίνα.Μεταλλικά σκεύη στοιχισμένα με τάξη.Ένα φλιτζάνι καφέ μόνο του πάνω στο τραπέζι.Μια σόμπα που δεν καίει πια, αλλά θυμάται. Εδώ δεν υπήρχε βιασύνη.Ο χρόνος κυλούσε αργά, σχεδόν με σεβασμό.Το φαγητό δεν ήταν απλώς ανάγκη·ήταν τελετουργία, μοίρασμα, φροντίδα. Οι τοίχοι κρατούν […]

Όσο μεγαλώνεις, αφαιρείς Αφαιρείς το ψεύτικο γέλιο,κρατάς τα δάκρυα που τρέχουν μαζί σουσε ταινίες που ξαναβλέπεις. Αφαιρείς τον θόρυβο,κρατάς τα μικρά καφέ,τη σιωπή που μιλάει. Αφαιρείς τους δεσμούς που σε βαραίνουν,κρατάς όσους αγγίζουν τον ουρανόμε τα δάχτυλα των ποδιών τους. Αφαιρείς τη συνήθεια, το επιφανειακό,κρατάς την αλήθεια σου,τις ρυτίδες, τις καμπύλες, τα άσπρα μαλλιά. Αφαιρείς

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη Στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλιγιατί όλη τη ζωή του την εξόδεψεπαράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν σε τόπους.Περνούν από τις πόλεις σαν ανάσα και από τα δωμάτια σαν φως.Μια φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη,με βλέμμα στραμμένο πάντα λίγο πιο πέρα από τον ορίζοντα. Δεν είναι η φυγή που

Η μεγαλύτερη ευλογία είναι να έχεις χρόνο Ο χρόνος δεν φαίνεται.Δεν κάνει θόρυβο.Κι όμως, είναι το μόνο που όταν χάνεται, δεν επιστρέφει. Η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι όσα αποκτάς.Είναι όσα προλαβαίνεις να νιώσεις. Χρόνος να γελάσεις μέχρι να ξεχάσεις γιατί γελάς.Χρόνος να χαρείς χωρίς λόγο.Χρόνος να ερωτευτείς αργά, όπως ερωτεύονται όσοι δεν φοβούνται να χαθούν.

Άγιε μου Βασίλη, φέτος θα ήθελα… Υπάρχουν ευχές που δεν τυλίγονται σε χαρτί.Δεν κρέμονται σε δέντρο.Δεν ζητούν χειροκρότημα. Είναι εκείνες που ψιθυρίζεις μόνο όταν σωπαίνουν όλα. Φέτος, Άγιε μου Βασίλη,δεν θέλω κάτι μεγάλο.Ούτε κάτι καινούργιο. Θέλω να μη με τρομάζει η σιωπή. Να μείνω Να μπορώ να κάθομαι με τον εαυτό μου.Χωρίς μουσική στο βάθος.Χωρίς

Ένα Πιάτο Παραπάνω: Το Μυστικό των Χριστουγέννων Κάθε Χριστούγεννα, η μαμά μου ψιθύριζε:«Βάλε πάντα ένα πιάτο παραπάνω». Δεν ήταν για κάποιον γνωστό μας.Ήταν για τον μοναχικό που περνάει από τη γειτονιά,χωρίς φωνή, χωρίς φως, χωρίς ζεστασιά. Δες τον προσεκτικά.Τα ρούχα του ταπεινά, τα χέρια του άδεια.Κι όμως, μέσα του ψάχνει για θαύμα. Το πιάτο παραπάνω

Όταν η σιωπή παγώνει τον χρόνο Υπάρχουν στιγμές που η φύση μιλά χωρίς λόγια. Μια παγωμένη ανάσα στον αέρα, ένα κλαδί ντυμένο με κρύσταλλα, και ο χρόνος μοιάζει να σταματά, να αιωρείται σε μια στιγμή αμίλητη. Η εικόνα δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Θυμίζει πως η ομορφιά δεν ζητά κίνηση για να υπάρξει. Μερικές φορές, αρκεί η

Η Ζωή Μας Σαν Κανέλα Η ζωή μας σαν ρολό κανέλας,στρώσεις απ’ το χρόνο, γλυκές και πικρές,τυλιγμένες σε στρόφιγγα ατέλειωτη,στιγμές που ανασαίνουν μέσα απ’ τις μέρες μας. Όπως η ζύμη, με θέρμη αργή, φουσκώνει,έτσι κι οι αναμνήσεις μας μεγαλώνουν,ο χρόνος απλώνεται, και στην αργή του πορείακρύβει τη γεύση της χαράς και του πόνου. Η κανέλα,

Στην παρουσία της απουσίας Η απουσία δεν φεύγει.Απλώς αλλάζει δωμάτιο μέσα μας. Κάθεται ήσυχα στη γωνία,χωρίς φωνή,χωρίς πρόσωπο,και όμως γεμίζει τον χώρο. Είναι το άδειο ποτήρι στο τραπέζι.Το μήνυμα που δεν ήρθε.Το όνομα που δεν προφέρεται πιααλλά ακούγεται παντού. Η απουσία δεν πονά πάντα.Μερικές φορές φωτίζει.Αφαιρεί ό,τι περίσσεψεκαι αφήνει μόνο την αλήθεια. Στην παρουσία της

Δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα — Ήταν η εξέλιξη Ξυπνάς μια μέρακαι το λες καθαρά, χωρίς θυμό: Τελικά… δεν είμαι εγώ το πρόβλημα. Δεν άλλαξες από πείσμα.Άλλαξες γιατί μεγάλωσες. Κάποιοι έμειναν ίδιοι.Στις ίδιες φράσεις.Στις ίδιες ιστορίες.Στις ίδιες δικαιολογίες που επαναλαμβάνονταιμέχρι να χάσουν το νόημά τους. Και τότε, κάτι μέσα σου δεν χωράει πια. Δεν σε