Σκέψεις

Η γενιά που έμαθε να αντέχει πριν μάθει να μιλά Δεν μεγάλωσαν με πολλά.Μεγάλωσαν με όρια. Ήξεραν να περιμένουν,να υπομένουν,να συνεχίζουν. Ήταν άνθρωποι που δεν φώναζαν τη δύναμή τους.Τη φορούσαν σιωπηλά,σαν ρούχο δουλειάς. Δεν τους έμαθε κανείς να ονειρεύονται μεγαλόφωνα.Τους έμαθε η ζωή να στέκονται όρθιοι,ακόμα κι όταν όλα λύγιζαν γύρω τους. Έμαθαν να κάνουν […]

Η αλήθεια δεν φωνάζει…Φροντίζει Υπάρχει μια σύγχυση που περνιέται συχνά για αρετή.Η ωμότητα βαφτίζεται ειλικρίνεια.Η σκληρότητα παρουσιάζεται ως αυθεντικότητα. Μα η αλήθεια δεν έχει αιχμές.Δεν χρειάζεται να πληγώσει για να υπάρξει. Ο λόγος είναι εργαλείο λεπτό.Σαν γυαλί:μπορεί να φωτίσει,μπορεί και να κόψει. Δεν σου δόθηκε η φωνήγια να υψώνεται πάνω από τους άλλους.Σου δόθηκε για

Φάρος να ’σαι Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο.Δεν φωνάζουν, δεν επιβάλλονται, δεν τρέχουν να προλάβουν τον κόσμο.Στέκονται. Και φωτίζουν. Φάρος να ’σαι.Όχι για να σε βλέπουν όλοι,αλλά για να βρίσκουν κάποιοι τον δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι. Δεν χρειάζεται να κινείσαι Ο φάρος δεν ταξιδεύει.Δεν κυνηγά τα καράβια, δεν τους δείχνει πώς να πλεύσουν.Απλώς

Ανυπάκουο φως στο αύριο Είναι ανυπάκουο.Ατίθασο.Κακομαθημένο ίσως. Αλλά ζωντανό. Ανυπόμονο να ζήσει, περίεργο να μάθει, αυθόρμητο να νιώσει.Χαρούμενο χωρίς λόγο.Αισιόδοξο χωρίς εγγυήσεις.Ονειροπόλο χωρίς όρια. Δεν θέλει να μεγαλώσει.Όχι με τον τρόπο που του ζητούν.Δεν θέλει να ωριμάσει αν αυτό σημαίνει να ξεχάσει.Δεν θέλει να συμμορφωθεί με κανόνες που σβήνουν το φως του. Κάθε πρωί πετάει.Ξεσηκώνεται

Γιατί οι πληγές είναι παράσημα Οι πληγές δεν είναι ντροπή.Δεν είναι λάθη που πρέπει να κρύβονται.Είναι τα σημάδια ότι ζήσαμε. Κάθε πληγή γεννήθηκε από μια σύγκρουση με την πραγματικότητα.Έναν έρωτα που δεν άντεξε.Μια απώλεια που άφησε σιωπή.Ένα όνειρο που έπεσε πριν μάθει να πετά. Οι άνθρωποι συχνά φοβούνται τις πληγές τους.Τις σκεπάζουν με χαμόγελα.Τις αποφεύγουν

Γιατί το κλείσιμο των εορτών έχει πάντα κάτι γλυκόπικρο Τα φώτα κατεβαίνουν.Η λάμψη των ημερών χάνεται σιγά.Οι δρόμοι επιστρέφουν στη σιωπή τους,οι ρυθμοί ανεβαίνουν ξανά,κι εμείς προσπαθούμε να πιάσουμε τον χρόνομε δάχτυλα ελαφριά. Κρατάμε όσα δεν μας βαραίνουν,τις στιγμές που μας φέρνουν χαμόγελα,τις αναμνήσεις που μας καθαρίζουν,για να συνεχίσουμε λίγο πιο ελεύθεροι. Κι η Χαλκίδα,

Όταν το χιόνι θυμάται όσα ξεχάσαμε Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος χαμηλώνει την έντασή του.Που ο θόρυβος αποσύρεται διακριτικά και μένει μόνο το ουσιώδες. Το χιόνι δεν καλύπτει απλώς το τοπίο.Σκεπάζει τις βιαστικές σκέψεις, τα ανείπωτα άγχη, τις λέξεις που ειπώθηκαν χωρίς νόημα. Μέσα στη λευκή σιωπή, ένα σπίτι φωτισμένο αντιστέκεται στο κρύο.Όχι με δύναμη,

Οι ήσυχοι έρωτες Οι πραγματικά ευτυχισμένοι έρωτεςδεν φωνάζουν.Δεν έχουν ανάγκη προβολής, ούτε σχολίων τρίτων. Η χαρά τους ζει στις σιωπές,στις ματιές που τα λένε όλα,στις χειρονομίες που κανείς δεν βλέπειεκτός από αυτούς. Δεν ζητούν επιβεβαίωση.Αρκεί που υπάρχουν ο ένας για τον άλλον,ήσυχα, βαθιά, αληθινά. Η αγάπη τους δεν είναι θόρυβος.Είναι πρωινό φως που χαϊδεύει το

Λένε πως όταν εμφανίζεται μια πεταλούδα… Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος χαμηλώνει τον θόρυβό του.Και τότε, κάτι μικρό περνά μπροστά από τα μάτια σου.Μια πεταλούδα. Λένε ότι όταν τη βλέπεις,υπάρχει κάποιος στον παράδεισο που σε σκέφτεται. Ίσως να είναι μύθος.Ίσως όμως να είναι ένας τρόπος της ψυχής να αντέχει. Ένα μήνυμα χωρίς λέξεις Η πεταλούδα

Οι ρωγμές που μας φωτίζουν Υπάρχει μια στιγμή που σπας.Όχι θορυβωδώς.Αθόρυβα, σαν ρωγμή σε πορσελάνη. Και τότε νομίζεις πως τελείωσες. Όμως δεν τελειώνεις.Αρχίζεις. Οι ρωγμές δεν είναι αποτυχία.Είναι περάσματα.Από εκεί περνά το φως που δεν ήξερες ότι κουβαλάς. Η ψυχή δεν ζητά τελειότητα.Ζητά αλήθεια.Και η αλήθεια γεννιέται εκεί όπου ράγισες. Όλοι έχουμε σημάδια.Μνήμες που χαράχτηκαν