Μια αυθάδεια του χειμώνα: ο Φλεβάρης Ο Φλεβάρης δεν ζητά άδεια.Μπαίνει απότομα.Το κρύο αιχμηρό.Ο ήλιος διστάζει.Μικρός μήνας, μεγάλος χειμώνας.Μια αυθάδεια του χρόνου.Μια πρόκληση πριν την άνοιξη. Δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.Οι μέρες του κοφτές.Οι ανάσες κρατιούνται λίγο παραπάνω.Ο ήλιος εμφανίζεται ντροπαλά.Το κρύο επιμένει.Η φύση σκέφτεται το επόμενο βήμα. Αυθάδης.Ήπιος σαν χάδι ή σκληρός σαν πέτρα.Μέσα σε λίγες μέρες […]
Οι φλέβες της ψυχής σε ένα λευκό χαρτί Σιωπή.Ένα λευκό χαρτί απλώνεται μπροστά μου,και οι φλέβες της ψυχής αρχίζουν να εμφανίζονται,σαν λεπτά ποτάμια από σκέψεις και αισθήματα,που διασχίζουν τη σιωπή με αργό ρυθμό. Το μελάνι γίνεται καθρέφτης·κάθε λέξη, κάθε κενό, κάθε γραμμή,είναι ένας παλμός που συντονίζεται με την καρδιά.Η ψυχή μιλά χωρίς φωνή,και το λευκό
Δύο Μαύρες Σιωπές Σε μια εβδομάδα που το φως έσβησε πρόωρα, η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι μπροστά σε δύο τραγωδίες που άφησαν πίσω τους σιωπή, δάκρυα και αναπάντητα “γιατί”.Πέντε γυναίκες, εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ένα εργατικό ατύχημα, μια έκρηξη που διέλυσε όχι μόνο το κτίριο, αλλά και
Σκοτεινή η Εποχή Σκοτεινή η εποχή — και όμως, μέσα στο βάθος της, κάτι ανασαίνει.Μια φλόγα μικρή, αθέατη, που δεν σβήνει.Ζούμε ανάμεσα σε θορύβους, οθόνες, και σκιές που αλλάζουν μορφή.Και μέσα σε όλα αυτά, η ψυχή ψάχνει φως — όχι το τεχνητό, αλλά το αληθινό. Το Σκοτάδι ως ΚαθρέφτηςΤο σκοτάδι δεν είναι πάντα εχθρός.Είναι καθρέφτης.Μας
Μια μέρα που λέγεται αύριο Το αύριο δεν έχει διάρκεια.Δεν μετριέται σε ώρες, ούτε σε λεπτά.Το αύριο υπάρχει μόνο όσο το σκέφτεσαι. Και όμως, ζούμε μέσα του. Το περιμένουμε με ανυπομονησία ή με φόβο.Το φορτώνουμε με σχέδια, ελπίδες, εκκρεμότητες.Του ζητάμε να μας δικαιώσει. Το αύριο, όμως, δεν υπόσχεται τίποτα. Μια αιωνιότητα… Για εκείνον που ελπίζει,
Δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα Η σιωπή ως πράξη δύναμης Υπάρχει μια παγίδα που φοράει τον μανδύα της συζήτησης.Μοιάζει με διάλογο, αλλά δεν είναι.Μοιάζει με ενδιαφέρον, αλλά κρύβει πρόθεση. Δεν είναι όλα «συζήτηση».Κάποια είναι απλώς θόρυβος. Θόρυβος που δεν θέλει απάντηση.Θέλει αντίδραση. Ο θόρυβος δεν ζητά αλήθεια Ζητά ενέργεια.Τη δική σας. Λέξεις που δεν
Αγκαλιά: το καταφύγιο της ψυχής Η αγκαλιά δεν μιλά.Και όμως, λέει τα πάντα. Είναι το καταφύγιο της ψυχήςόταν ο κόσμος βαραίνει.Το τέλος της αναζήτησηςόταν η καρδιά κουράζεται. Μέσα της, η ζωή χαμηλώνει τον ρυθμό της.Ακουμπά.Χαϊδεύει.Ημέρα και σκέψη σωπαίνουν. Είναι η ξεκούραση πριν από το αύριο.Το χάδι που δεν ζητά εξηγήσεις.Το ήσυχο«σώπασε»της στιγμής. Όχι ως άρνηση,
Παιδί μου… έχουμε χρόνο Ο χρόνος κυλά.Αθόρυβα.Σιωπηλά. Μεγαλώνω.Αλλάζω.Κι όσο αλλάζω, καταλαβαίνω. Δεν ζητώ πολλά.Ζητώ τα απλά.Τα ανθρώπινα.Τα αληθινά. Θέλω λίγο από το γέλιο σου.Όχι για να γελάσεις για μένα.Αλλά για να θυμάμαι πώς γελά η ζωή. Θέλω μια καλημέρα σου.Όχι τυπική.Όχι βιαστική.Μια καλημέρα που ανοίγει τον κόσμο. Θέλω ένα τηλέφωνο.Ένα απλό «τι κάνεις;».Όχι από υποχρέωση.Από
Ζούμε σε μια εποχή καθρεφτών Ζούμε σε μία εποχήπου ο καθρέφτης δεν δείχνει πρόσωπα,αλλά ελλείψεις. Οι μισοί άνθρωποιπερπατούν σκυφτοί μέσα τους.Δεν ξέρουν πώς να αγαπήσουν τον εαυτό τους.Τον κοιτούν σαν ξένο,σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί,να μικρύνει,να χωρέσει σε ξένα καλούπια. Κι έτσι μαθαίνουν να ζουνμε ένα μόνιμο αίσθημα ανεπάρκειας.Σαν να μην είναι ποτέ αρκετοί.Αρκετά
Βυθισμένοι στο Κόκκινο Κύμα Η ζωή ανθίζει.Βαθύ κόκκινο, μυστικό,σταγόνες δροσιάς κρατούν τον κόσμο. Στέκεσαι μπροστά του.Το κέντρο του φωτίζει,ήλιος που ανατέλλει σε σιωπηλή θάλασσα. Πέταλο, μια σκέψη.Σταγόνα, ένας ψίθυρος. Δεν φωνάζει.Δεν απαιτεί.Απλώς υπάρχει. Σου δίνει άδεια να σταθείς,να ανασάνεις,να αφεθείς στην ουσία. Σκέψεις ανθίζουν όπως το άνθος,χωρίς βιασύνη, καθαρές, με παλμό.Και μέσα στην απλότητά του,
