Μη Χάνεις Εσένα Μέσα στις αγκαλιές που χαρίζεις, στα χέρια που κρατάς, στις ζωές που φροντίζεις, μην ξεχάσεις τη δική σου. Δεν είσαι μόνο η γυναίκα που περιμένουν. Δεν είσαι μόνο η μάνα. Δεν είσαι μόνο η σύζυγος. Είσαι και το όνειρο που κάποτε κοίταζε τον ουρανό και πίστευε πως όλα είναι δυνατά. Κι αν […]
Η Αγάπη Αλλιώς… Ο καφές πικρίζει εύκολα τα πρωινά.Οι άνθρωποι όχι πάντα. Μερικές φορές ξεχνάς τη ζάχαρη.Μερικές φορές η ζωή ξεχνά να σου χαμογελάσει.Κι έτσι κάθεσαι απέναντι από μια ζεστή κούπακαι μια μέρα που δεν λέει να ανθίσει. Μα ύστερα έρχεται κάποιος. Κάθεται δίπλα σου αθόρυβα,σαν φως που μπαίνει από μισάνοιχτο παράθυρο.Δεν αλλάζει τον κόσμο.Αλλάζει
Κάποτε Λες «Φτάνει» Κάποια στιγμή κουράζεσαι. Όχι από τη ζωή.Από τις φωνές. «Κάνε εκείνο».«Μίλα έτσι».«Γίνε πιο εύκολος».«Χαμογέλα».«Σώπα».«Προσαρμόσου». Και ξαφνικά, μια μέρα, νιώθεις πως ζεις μέσα σε ρόλους που δεν διάλεξες ποτέ. Σαν η ψυχή να φορά ξένα ρούχα.Σαν να αναπνέεις για όλους εκτός από εσένα. Τότε είναι που θες να φύγεις λίγο.Όχι μακριά.Μόνο έξω από
Η Τέχνη του «Όχι» και του «Ναι» Η ζωή δεν είναι πάντα μεγάλες αποφάσεις. Μερικές φορέςείναι μόνο δύο λέξεις. Όχι.Ναι. Μικρές λέξεις.Μεγάλη δύναμη. Το όχι δεν είναι σκληρό.Είναι καθαρό. Είναι η στιγμή που η ψυχή στέκεται όρθιακαι ψιθυρίζει: «Αυτό δεν είναι για μένα.» Το όχι προστατεύει τον χρόνο.Την ενέργεια.Την καρδιά. Κάθε αληθινό όχιείναι μια πράξη
«Ποτέ» … και «Πάντα» Δύο λέξεις. Μικρές.Σχεδόν αθώες. Κι όμως…βαριές σαν αιώνες. Δύο υποσχέσεις Λέμε: Πάντα θα είμαι εδώ. Και για μια στιγμήο χρόνος σταματά. Ο κόσμος μικραίνεικαι χωρά σε μια καρδιά. Δύο περιορισμοί Λέμε: Ποτέ ξανά. Και χωρίς να το καταλάβουμεχτίζουμε τοίχουςγύρω από το αύριο. Η ζωή όμωςδεν αγαπά τα σύνορα. Δύο ψέματα
Τα χέρια που κρατούν τον κόσμο Το δειλινό πέφτει αργά.Το νερό ησυχάζει.Ο δρόμος φωτίζεται από μικρά φώτα. Και ανάμεσα σε όλα αυτά,μια μητέρα περπατά. Δίπλα της δύο μικρές ζωές. Ένα χέρι δεξιά.Ένα χέρι αριστερά. Και ξαφνικά,ο κόσμος γίνεται μικρός. Χωρά μέσα σε μια αγκαλιά. Η αγάπη που δεν μιλά Η μητρική αγάπη δεν φωνάζει. Δεν
Όρια… Πόσες φορές; Υπάρχει μια ερώτηση που ακούγεται απλή.Μα κρύβει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Πόσες φορές μπορεί να σε απογοητεύσει ένας άνθρωπος; Η πρώτη σκέψη είναι να μετρήσεις.Δύο. Τρεις. Πέντε. Δέκα. Να θυμηθείς στιγμές.Υποσχέσεις που έμειναν στον αέρα.Λόγια που δεν έγιναν πράξεις.Βλέμματα που άλλαξαν. Και τότε έρχεται η αλήθεια. Η απάντηση δεν είναι αριθμός.
Τα ανείπωτα θέλω Υπάρχουν θέλω που μένουν μέσα μας.Ήσυχα.Σχεδόν αόρατα. Τα κρατάμε σαν μικρά μυστικά.Σαν να φοβόμαστε ότι αν τα πούμε δυνατάθα χαθούν. Και έτσι τα αφήνουμε στη σιωπή. Όμως η σιωπή δεν παραδίδει μηνύματα. Τα ανείπωτα θέλω χάνονται Ένα θέλω που δεν ειπώθηκεείναι σαν γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ. Μπορεί να γράφτηκε με αλήθεια.Με
Η νεράιδα της σιωπής Μια στιγμή σιωπής Κάτω από μια κλαίουσα ιτιά, ο χρόνος σταματά. Τα κλαδιά πέφτουν σαν πράσινη βροχή.Ο αέρας κινείται απαλά.Το νερό κρατά μυστικά. Και εκεί, στη σκιά του δέντρου, κάθεται μια νεράιδα. Με μαύρα μαλλιά.Με φτερά ακίνητα.Με βλέμμα που κοιτά μέσα στη σιωπή. Το δέντρο που ακούει Η ιτιά δεν μιλά
Όταν Ανθίζει η Ελπίδα Υπάρχουν μέρες που ο κόσμος μοιάζει σιωπηλός.Σαν κήπος πριν την άνοιξη. Το χώμα είναι ακόμη κρύο.Ο ουρανός βαριά σκεπασμένος. Κι όμως, βαθιά μέσα στη γη,κάτι ετοιμάζεται. Ένα μικρό θαύμα. Η ελπίδα. Σιωπηλή δύναμη Η ελπίδα δεν φωνάζει.Δεν ζητά να την προσέξεις. Είναι ένα απαλό φως μέσα στο σκοτάδι.Μια σκέψη που λέει:
