Σκέψεις

Κι όσο για το τι μου λείπει… ας το αφήσουμε Κάποιες φορές, η ζωή μοιάζει με ένα κενό χαρτί.Τα κενά αυτά δεν χρειάζονται λέξεις, ούτε απαντήσεις. Κι όσο για το τι μου λείπει…ας το αφήσουμε. Ίσως είναι ο ήχος της σιωπής,η μυρωδιά της βροχής σε ένα ήσυχο απόγευμα,ή απλώς η στιγμή που δεν την αναζητάς. […]

«Διάλεξα το πολύ» Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «πολύ» και το «πολλοί».Το «πολλοί» φωνάζει πλήθος, αριθμούς, επιφανειακές σχέσεις.Το «πολύ» ψιθυρίζει βάθος, ένταση, ουσία. Και εγώ διάλεξα το «πολύ».Το κράτησα μέσα στην καρδιά μου, σαν ένα πολύτιμο φως.Το χάρισα στους λίγους που αγαπώ,σε αυτούς που η παρουσία τους γεμίζει κάθε κενό,και η σιωπή τους μοιάζει

Ο ήχος των σελίδων Ο ήχος των σελίδων Φύλλο γλιστρά.Φως ανασαίνει.Χαρτί συναντά δάχτυλο. Κάθε γύρισμα, παλμός.Κάθε θρόισμα, κόσμος.Εικόνες τεντώνονται. Ο χρόνος λικνίζεται.Μνήμη και όνειρο χορεύουν.Η ιστορία συνεχίζεται. Ο ήχος των σελίδων δεν τελειώνει.Ακολουθεί τις σκέψεις σου,τις απαλύνει, τις τεντώνει,και σε αφήνει να περιπλανηθείςστην άκρη του χρόνου. Το βιβλίο κλείνει.Κύμα φωτός μένει.Στα δάχτυλά σου,ένα μικρό αιώνιο

Απόψε… θα πιω σε όσα έσβησα, προσπέρασα, ξεπέρασα Απόψε…θα πιω σε όσα έσβησα,σαν φλόγες που δεν άφησαν στάχτη,μόνο τη μνήμη τους να ψιθυρίζει. Θα πιω σε όσα προσπέρασα,στα μονοπάτια που πέρασαν κάτω από τα πόδια μου,ανεπαίσθητα, αθόρυβα, σαν άνεμος σε άδειο δωμάτιο. Θα πιω σε όσα ξεπέρασα,σε κάθε φόβο, κάθε αμφιβολία, κάθε νύχτα που νόμιζα

Ξυλόφουρνος και μνήμες Ανάβαμε ξύλα, γέμιζαν τα ταψιά με μελομακάρονα και κουραμπιέδες.Η γωνιά του φούρνου ζεστή· αν δεν ήταν σωστή, τίποτα δεν πετύχαινε.Μυρωδιές, ζεστασιά, παιδικές γιορτές. Κάθε γλυκό, μια μικρή μνήμη, μια γιορτή αχνιστή μέσα στο σπίτι.Κι όμως, εκείνες οι μυρωδιές, η ζέστη και η φροντίδα,έκαναν κάθε γλυκό γιορτή και κάθε στιγμή μνήμη. Η ζεστασιά

Ξέρεις, οι δεύτερες ευκαιρίες είναι περίεργες Ξέρεις…οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν γεύση παράξενη. Μισοσβησμένες αναμνήσεις,μια ανάσα φόβου,κι ένα μικρό φως που σε καλεί να ξαναδοκιμάσεις. Δεν είναι ποτέ όπως την πρώτη φορά.Κι όμως…εκεί που πίστεψες ότι όλα χάθηκαν,η ζωή ανοίγει μια πόρτα,ήσυχη, λεπτή, σχεδόν αόρατη. Σου θυμίζει ό,τι ήσουν,σου ψιθυρίζει ό,τι μπορείς να γίνεις.Κι αν φοβάσαι,

Δεν υπάρχουν “περασμένα ξεχασμένα”, φίλε μου… Κατά βάθος δεν ξεχνάει κανείς. Υπάρχουν στιγμές που νομίζουμε πως έχουμε κλείσει κατάστιχα.Ότι οι πόρτες έκλεισαν,ότι οι σκιές έμειναν πίσω μαςκαι ότι η καρδιά, επιτέλους,ξεφορτώθηκε ό,τι τη βάραινε. Μα η αλήθεια είναι λεπτή σαν ψίθυρος.Κι η μνήμη—εκείνη η αόρατη βιβλιοθήκη που κουβαλάμε παντού—κρατάει τα πάντα.Όχι για να μας τιμωρεί,αλλά

Η τέχνη του να αφήνεις Όταν η απελευθέρωση γίνεται η μεγαλύτερη μορφή δύναμης. Η τέχνη του να αφήνεις δεν είναι παραίτηση∙ είναι επιστροφή στην εσωτερική σου γαλήνη. Όταν αφήνεις αυτό που σε βαραίνει, ανοίγεις χώρο για όσα πραγματικά σε εξελίσσουν. Η απελευθέρωση δεν έρχεται από τη δύναμη του ελέγχου, αλλά από το θάρρος να εμπιστευτείς

Απλότητα της Καρδιάς Η καρδιά καταλαβαίνει την απλότητα. Όσο πιο ήσυχα είναι γύρω μας, τόσο πιο αληθινό γίνεται το μέσα μας. Στις στιγμές όπου οι θόρυβοι σβήνουν, αποκαλύπτονται όσα πραγματικά χρειαζόμαστε. Αφήστε τις περιττές φωνές να χαθούν, αφήστε τον νου να ξεκουραστεί και νιώστε την ηρεμία να γεμίζει την ύπαρξή σας σαν απαλό φως. Στην

Η σιωπή του χιονάνθρωπου Ο χιονάνθρωπος στέκει μόνος, μέσα σε έναν ουρανό που αλλάζει.Το χαμόγελό του θυμίζει πως ακόμη και στο κρύο υπάρχει μια μικρή σπίθα ζεστασιάς.Νιφάδες και νότες χορεύουν γύρω του, σαν να του ψιθυρίζουν ότι η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια∙είναι γεμάτη ιστορίες που περιμένουν να τις ακούσουμε.Μερικές φορές, η απλότητα ενός χειμωνιάτικου