Οι πληγές δεν είναι ντροπή.
Δεν είναι λάθη που πρέπει να κρύβονται.
Είναι τα σημάδια ότι ζήσαμε.

Κάθε πληγή γεννήθηκε από μια σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Έναν έρωτα που δεν άντεξε.
Μια απώλεια που άφησε σιωπή.
Ένα όνειρο που έπεσε πριν μάθει να πετά.

Οι άνθρωποι συχνά φοβούνται τις πληγές τους.
Τις σκεπάζουν με χαμόγελα.
Τις αποφεύγουν στις συζητήσεις.
Όμως οι πληγές δεν ζητούν να ξεχαστούν.
Ζητούν να αναγνωριστούν.

Γιατί εκεί που πονέσαμε, μάθαμε.
Εκεί που λυγίσαμε, δυναμώσαμε.
Και εκεί που νομίσαμε πως τελειώσαμε, αρχίσαμε ξανά.

Οι πληγές είναι παράσημα.
Όχι επειδή ο πόνος είναι όμορφος,
αλλά επειδή η επιβίωση είναι.

Είναι η απόδειξη ότι δεν μείναμε αμέτοχοι.
Ότι αγαπήσαμε βαθιά.
Ότι ρισκάραμε να χαθούμε για να βρούμε κάτι αληθινό.

Όσο περνά ο χρόνος, οι πληγές δεν εξαφανίζονται πάντα.
Αλλά αλλάζουν ρόλο.
Από πληγές γίνονται μνήμη.
Από μνήμη, σοφία.
Από σοφία, ελευθερία.

Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι απλό:
δεν μας όρισαν όσα μας πλήγωσαν,
αλλά ο τρόπος που σταθήκαμε μετά.

Γι’ αυτό μην κρύβεις τις πληγές σου.
Δεν σε κάνουν αδύναμο.
Σε κάνουν αληθινό.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα