Η σκηνή που συμβαίνει σε χιλιάδες σπίτια

Υπάρχει μια στιγμή που πολλές γυναίκες γνωρίζουν καλά.

Το σπίτι έχει ησυχάσει. Τα παιδιά κοιμούνται. Οι δουλειές της ημέρας έχουν τελειώσει προσωρινά. Εκείνη κάθεται στον καναπέ και σημειώνει τις αυριανές δουλειές.

Δεν ξεκουράζεται πραγματικά. Δεν κάνει κάτι που τη γεμίζει. Απλώς κάνει αυτό που πρέπει.

Και τότε περνά μια σκέψη.

«Πότε θα κάνω κάτι για μένα;»

Σχεδόν αμέσως εμφανίζεται και η επόμενη σκέψη.

Ένα γνώριμο συναίσθημα.

Ενοχή.

Η σιωπηλή ενοχή της αυτοφροντίδας

Η ενοχή γύρω από τον προσωπικό χρόνο είναι πολύ πιο συχνή από όσο πιστεύουμε.

Δεν εμφανίζεται πάντα ως έντονη σύγκρουση. Συνήθως είναι ήσυχη και σταθερή μέσα στην καθημερινότητα.

Εκφράζεται με σκέψεις όπως:

• «Τώρα προέχουν άλλα.»
• «Πρώτα να είναι όλοι καλά.»
• «Αργότερα θα ασχοληθώ με μένα.»
• «Ας τελειώσουν οι υποχρεώσεις.»

Το πρόβλημα είναι απλό.

Οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ.

Έτσι, η προσωπική φροντίδα μεταφέρεται συνεχώς στο μέλλον.

Και συχνά αυτό το μέλλον δεν φτάνει ποτέ.

Δεν είναι προσωπική αδυναμία

Τα τελευταία χρόνια η λέξη αυτοφροντίδα ακούγεται παντού.

Οι γυναίκες ακούνε συχνά ότι πρέπει:

• να βάζουν όρια
• να ακούν τις ανάγκες τους
• να φροντίζουν τον εαυτό τους

Στη θεωρία όλα μοιάζουν αυτονόητα.

Στην πράξη όμως η εφαρμογή είναι πολύ πιο δύσκολη.

Ο λόγος είναι βαθύτερος. Η δυσκολία δεν αφορά την πληροφορία. Οι περισσότερες γυναίκες γνωρίζουν ήδη ότι η συνεχής προσφορά έχει κόστος.

Αυτό που συχνά λείπει είναι κάτι άλλο.

Η εσωτερική νομιμοποίηση.

Η αίσθηση ότι επιτρέπεται να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν.

Πώς δημιουργείται το μοτίβο

Σπάνια μια γυναίκα αποφασίζει συνειδητά να βάζει τον εαυτό της τελευταίο.

Το μοτίβο δημιουργείται σταδιακά.

Από μικρή ηλικία πολλά κορίτσια μαθαίνουν ότι πρέπει να είναι:

• συνεργάσιμα
• ήσυχα
• διαθέσιμα
• χρήσιμα για τους άλλους

Μαθαίνουν επίσης ότι:

• η διεκδίκηση μπορεί να θεωρηθεί αγένεια
• η ανάγκη πρέπει να περιορίζεται
• η αυτοφροντίδα μπορεί να παρεξηγηθεί ως εγωισμός

Με τα χρόνια αυτά τα μηνύματα γίνονται εσωτερικός κανόνας ζωής.

Η γυναίκα δεν λέει απλώς «θα βοηθήσω».

Αρχίζει να ζει σαν η αξία της να συνδέεται με το να φροντίζει όλους τους άλλους.

Όταν η προσφορά γίνεται εξάντληση

Η αγάπη και η φροντίδα δεν είναι το πρόβλημα.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η ενέργεια πηγαίνει συνεχώς προς τα έξω.

Χωρίς επιστροφή.

Τότε εμφανίζονται σημάδια όπως:

• συνεχής κόπωση
• ευερεθιστότητα
• αίσθηση βάρους
• συναισθηματική εξάντληση
• έλλειψη χαράς

Πολλές γυναίκες λειτουργούν για χρόνια έτσι.

Φαίνονται δυνατές και αποδοτικές.

Όμως μέσα τους νιώθουν ότι έχουν απομακρυνθεί από τον εαυτό τους.

Η έννοια της «ενεργειακής αιμορραγίας»

Η συγγραφέας και πνευματική δασκάλα Caroline Myss περιγράφει αυτή την κατάσταση με έναν πολύ χαρακτηριστικό όρο.

Τον αποκαλεί ενεργειακή αιμορραγία.

Η ιδέα είναι απλή.

Πολλοί άνθρωποι – και ιδιαίτερα πολλές γυναίκες – χάνουν συνεχώς ψυχική ενέργεια επειδή τη διοχετεύουν:

• σε ρόλους
• σε οικογενειακές προσδοκίες
• σε συναισθηματικά βάρη
• σε υποχρεώσεις χωρίς όρια

Το αποτέλεσμα είναι μια μόνιμη αίσθηση εξάντλησης.

Όχι επειδή κάνουν πολλά.

Αλλά επειδή δίνουν συνεχώς χωρίς να παίρνουν πίσω.

Η λέξη που λείπει

Αν λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι η αγάπη και ούτε ο χρόνος, τότε ποια είναι η λέξη που λείπει;

Η απάντηση είναι απλή.

Άδεια.

Άδεια:

• να θεωρήσεις τις ανάγκες σου πραγματικές
• να σταματήσεις πριν εξαντληθείς
• να κάνεις κάτι μόνο για σένα
• να πεις «όχι» χωρίς ενοχή
• να μη χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα

Η άδεια αυτή φαίνεται μικρή.

Στην πραγματικότητα όμως είναι βαθιά απαιτητική.

Γιατί σημαίνει να αμφισβητήσεις έναν τρόπο ζωής που έχεις μάθει για χρόνια.

Η αλλαγή ξεκινά από μέσα

Η πραγματική αλλαγή δεν ξεκινά από ένα μασάζ ή μια μέρα ξεκούρασης.

Ξεκινά όταν μια γυναίκα αναγνωρίσει πού χάνει την ενέργειά της.

Και αρχίσει να δημιουργεί:

• πιο καθαρά όρια
• πιο ειλικρινείς επιλογές
• περισσότερο χώρο για τον εαυτό της

Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι προϋπόθεση ισορροπίας.

Γιατί η φροντίδα προς τους άλλους δεν μπορεί να παραμείνει υγιής όταν δεν περιλαμβάνει και τον ίδιο τον εαυτό.

Η συζήτηση ανοίγει και στην Ελλάδα

Τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για την ψυχική υγεία στην Ελλάδα μεγαλώνει.

Θέματα όπως:

• άγχος
• εξουθένωση
• προσωπικά όρια
• αυτοφροντίδα

μπαίνουν όλο και περισσότερο στη δημόσια συζήτηση.

Ωστόσο οι κοινωνικές προσδοκίες αλλάζουν πιο αργά. Η αυταπάρνηση εξακολουθεί συχνά να θεωρείται αρετή.

Γι’ αυτό και η μεγαλύτερη αλλαγή δεν έρχεται από εξωτερικές συμβουλές.

Έρχεται όταν μια γυναίκα καταλάβει κάτι απλό:

δεν χρειάζεται άδεια από κανέναν για να υπάρξει στη δική της ζωή.

Αν αυτό το άρθρο σου άνοιξε νέους τρόπους σκέψης, συνέχισε να εξερευνάς τον κόσμο των εναλλακτικών ιδεών μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας  https://morfeszois.com/katigories/enallaktika/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα https://morfeszois.com/