Η ζωή δεν περιμένει

Η ζωή είναι μια παράσταση χωρίς πρόβα.

Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει κουμπί επιστροφής. Δεν υπάρχει τρόπος να ξαναζήσεις ακριβώς το ίδιο βλέμμα, το ίδιο ηλιοβασίλεμα, την ίδια αγκαλιά.

Όλα συμβαίνουν μία φορά.

Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ομορφιά.

Αυτοσχεδίασε

Περνάμε χρόνια περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή.

Τη σωστή μέρα.
Τη σωστή ευκαιρία.
Τη σωστή εκδοχή του εαυτού μας.

Όμως η σκηνή είναι ήδη φωτισμένη.

Η μουσική έχει αρχίσει.

Το κοινό είναι ο χρόνος και δεν σταματά ποτέ να κοιτάζει.

Γι’ αυτό αυτοσχεδίασε.

Μίλησε όταν η καρδιά σου θέλει να μιλήσει.
Προχώρησε όταν ο φόβος σου ψιθυρίζει να μείνεις πίσω.

Οι πιο όμορφες στιγμές δεν ήταν ποτέ προγραμματισμένες.

Χόρεψε

Χόρεψε ακόμη κι αν δεν ακούγεται μουσική.

Χόρεψε στη βροχή των δύσκολων ημερών και στον ήλιο των όμορφων.

Δεν χρειάζονται βήματα τέλεια.

Χρειάζεται μόνο να νιώσεις ότι είσαι ζωντανός.

Γιατί το σώμα θυμάται εκείνα που η λογική ξεχνά.

Τραγούδα

Τραγούδα το δικό σου τραγούδι.

Όχι εκείνο που περιμένουν οι άλλοι να ακούσουν.

Όχι εκείνο που μοιάζει ασφαλές.

Η ψυχή δεν γεννήθηκε για να ψιθυρίζει διαρκώς.

Γεννήθηκε για να εκφράζεται.

Και κάθε ανείπωτη λέξη είναι μια μικρή σιωπή που βαραίνει την καρδιά.

Αγάπα

Αγάπα βαθιά.

Χωρίς μετρήσεις.
Χωρίς λογαριασμούς.
Χωρίς εγγυήσεις.

Η αγάπη δεν είναι συμφωνία.

Είναι τόλμη.

Είναι η απόφαση να ανοίξεις την πόρτα της ψυχής σου γνωρίζοντας ότι μπορεί να πληγωθείς.

Και όμως να την ανοίγεις.

Ξανά.

Γέλα και κλάψε

Γέλα δυνατά.

Μέχρι να πονέσουν τα μάγουλά σου.

Μέχρι να ξεχάσεις για λίγο όσα σε βαραίνουν.

Και όταν χρειαστεί, κλάψε.

Τα δάκρυα δεν είναι αδυναμία.

Είναι η γλώσσα της καρδιάς όταν οι λέξεις δεν αρκούν.

Όποιος νιώθει πραγματικά, κάποτε θα γελάσει και κάποτε θα κλάψει.

Και τα δύο είναι ζωή.

Ζήσε έντονα

Μην περνάς από τη ζωή σαν επισκέπτης.

Άφησε αποτυπώματα.

Δημιούργησε αναμνήσεις.

Κυνήγησε όνειρα που σε φοβίζουν λίγο και σε ενθουσιάζουν πολύ.

Πες «σ’ αγαπώ».

Πες «συγγνώμη».

Πες «πάμε».

Γιατί στο τέλος δεν μετριούνται τα χρόνια.

Μετριούνται οι στιγμές που έκαναν τα χρόνια να αξίζουν.

Πριν Πέσει Η Αυλαία

Κάποτε η παράσταση θα τελειώσει.

Τα φώτα θα σβήσουν.

Η σκηνή θα αδειάσει.

Και τότε δεν θα έχει σημασία πόσο προσεκτικά περπάτησες.

Θα έχει σημασία πόσο αληθινά έζησες.

Γι’ αυτό σήμερα, όχι αύριο, διάλεξε να υπάρξεις με όλη σου την ψυχή.

Να χορέψεις.

Να τραγουδήσεις.

Να αγαπήσεις.

Να γελάσεις.

Να κλάψεις.

Να ζήσεις.

Πριν τελειώσει η παράσταση χωρίς χειροκρότημα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα