Όλοι έχουμε κάποιον
που δεν έχουμε.

Κάποιον που δεν κάθεται πια δίπλα μας,
μα αφήνει ακόμη ζεστή
τη θέση του μέσα μας.

Κάποιον που δεν μας μιλά,
μα τον ακούμε στις σιωπές.
Που δεν μας αγγίζει,
μα τον νιώθουμε στον άνεμο,
σε μια γνώριμη μυρωδιά,
σε ένα τραγούδι που πονάει γλυκά.

Όλοι έχουμε κάποιον
που είναι εκεί,
ακόμα κι όταν δεν είναι.

Στις λέξεις που δεν είπαμε.
Στα μηνύματα που δεν στείλαμε.
Στα «θυμάσαι;» που ψιθυρίζουμε
μόνο στον εαυτό μας.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν.
Κάποιοι χάνονται στον χρόνο.
Κάποιοι μένουν μακριά,
εκεί όπου δεν φτάνουν τα χέρια.

Μα η καρδιά δεν γνωρίζει αποστάσεις.
Δεν μετρά απουσίες με ημερολόγια.
Δεν ξεχνά επειδή πρέπει.

Κρατά ό,τι αγάπησε
σαν ένα μικρό φως
σε ένα δωμάτιο σκοτεινό.

Κι ίσως αυτό να είναι
το πιο παράξενο μυστικό της αγάπης:

πως δεν χρειάζεται πάντα παρουσία
για να υπάρχει.

Γιατί όλοι έχουμε κάποιον
που δεν έχουμε πια.

Κι όμως,
κάπου μέσα μας,
δεν έφυγε ποτέ.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα