Όταν η αγάπη σωπαίνει, μιλά πιο δυνατά

Δεν είναι οι μεγάλες υποσχέσεις που κρατούν δύο ανθρώπους μαζί.

Είναι το βλέμμα που δεν κουράστηκε να ψάχνει το άλλο. Είναι τα χέρια που γνωρίζουν τον δρόμο χωρίς να ρωτούν. Είναι η σιωπή που δεν φοβάται.

Κάποτε ερωτεύεσαι ένα πρόσωπο.

Ύστερα, χωρίς να το καταλάβεις, ερωτεύεσαι μια ολόκληρη ζωή.

Οι ρυτίδες δεν κρύβουν τον χρόνο

Τον αφηγούνται.

Κάθε γραμμή στο πρόσωπο μοιάζει με μια μικρή ιστορία. Ένα γέλιο που κράτησε λίγο παραπάνω. Ένα δάκρυ που δεν φάνηκε ποτέ. Μια αγκαλιά που έγινε καταφύγιο.

Η ομορφιά αλλάζει.

Η τρυφερότητα όχι.

Κι όταν τα μαλλιά γίνουν ασημένια, η καρδιά συνεχίζει να θυμάται το πρώτο σκίρτημα σαν να συνέβη χθες.

Η πιο ήσυχη μορφή ευτυχίας

Δεν χρειάζονται ακριβά δώρα.

Δεν χρειάζονται εντυπωσιακές στιγμές.

Ένα φλιτζάνι καφέ απέναντι από εκείνον που γνωρίζει όλες τις σιωπές σου μπορεί να είναι ολόκληρη η ευτυχία.

Γιατί η αγάπη, όταν ωριμάσει, σταματά να φωνάζει.

Και αρχίζει να μένει.

Ίσως αυτό να είναι το νόημα

Να μεγαλώνεις χωρίς να μικραίνει η ψυχή.

Να κοιτάζεις τον άνθρωπό σου και να βλέπεις ακόμη εκείνο το πρώτο χαμόγελο, πίσω από τα χρόνια.

Να γελάτε με τα ίδια αστεία.

Να κρατιέστε από το χέρι χωρίς λόγο.

Να ξέρετε πως η ζωή δεν μετριέται με τις μέρες που πέρασαν, αλλά με τις στιγμές που άξιζαν να μείνουν.

Μια τελευταία σκέψη

Ίσως η αληθινή αγάπη να μην είναι αυτή που νικά τον χρόνο.

Ίσως να είναι εκείνη που περπατά δίπλα του.

Ήσυχα.

Με υπομονή.

Με ευγνωμοσύνη.

Και κάθε πρωί να ψιθυρίζει το ίδιο, απλό «είμαι ακόμα εδώ».

Γιατί στο τέλος, δεν θυμόμαστε πόσα χρόνια ζήσαμε.

Θυμόμαστε μόνο με ποιον τα ζήσαμε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα