«Τι σκέφτεσαι;»

Και εμείς απαντήσαμε:

«Τίποτα.»

Μια μικρή λέξη.

Τόσο μικρή που χωρά σε μια ανάσα.

Τόσο μεγάλη που μερικές φορές χωρά μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί σχεδόν ποτέ δεν ήταν πραγματικά τίποτα.

Ήταν εκείνη η ανάμνηση που επέστρεψε αθόρυβα ένα απόγευμα.

Ήταν ένα πρόσωπο που έφυγε αλλά δεν έφυγε ποτέ εντελώς.

Ήταν μια επιθυμία που φοβηθήκαμε να πούμε δυνατά.

Ήταν μια πληγή που μάθαμε να κρύβουμε πίσω από ένα χαμόγελο.

Οι πιο γεμάτες σιωπές

Υπάρχουν στιγμές που ο νους μοιάζει με θάλασσα.

Στην επιφάνεια όλα δείχνουν ήρεμα.

Από κάτω όμως κινούνται ρεύματα.

Σκέψεις.

Φόβοι.

Ελπίδες.

Μικρές και μεγάλες αλήθειες.

Και όταν κάποιος μας ρωτά τι συμβαίνει μέσα μας, πολλές φορές δεν ξέρουμε από πού να αρχίσουμε.

Έτσι λέμε το πιο εύκολο πράγμα.

«Τίποτα.»

Όχι επειδή δεν υπάρχει κάτι.

Αλλά επειδή υπάρχουν πάρα πολλά.

Οι λέξεις που δεν βγήκαν ποτέ

Μερικά συναισθήματα δεν βρίσκουν εύκολα φωνή.

Μένουν μέσα μας σαν γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ.

Σαν τραγούδια που δεν ακούστηκαν.

Σαν βροχή που έμεινε κλεισμένη μέσα σε σύννεφα.

Και τότε το «τίποτα» γίνεται καταφύγιο.

Ένα ήσυχο μέρος όπου κρύβουμε όσα δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να μοιραστούμε.

Όσα δεν έχουμε ακόμη καταλάβει.

Όσα πονάνε λίγο περισσότερο από όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε.

Ίσως το πιο ανθρώπινο ψέμα

Το «τίποτα» δεν λέγεται πάντα για να κρύψει.

Μερικές φορές λέγεται για να προστατεύσει.

Τον εαυτό μας.

Τον άλλον.

Μια στιγμή που δεν θέλουμε να σπάσει.

Μια ευαισθησία που δεν θέλουμε να εκθέσουμε στο φως.

Και έτσι μένουμε σιωπηλοί.

Όχι επειδή δεν έχουμε κάτι να πούμε.

Αλλά επειδή νιώθουμε περισσότερα από όσα μπορούν να χωρέσουν οι λέξεις.

Στο τέλος

Ίσως κάθε «τίποτα» να είναι ένας μικρός κόσμος.

Ένα δωμάτιο γεμάτο αναμνήσεις.

Ένα παράθυρο ανοιχτό σε όνειρα.

Μια καρδιά που προσπαθεί να βάλει τάξη στο χάος της.

Και ίσως, την επόμενη φορά που κάποιος θα μας ρωτήσει:

«Τι σκέφτεσαι;»

Να θυμηθούμε πως πίσω από εκείνο το «τίποτα» κρύβονται συχνά όλα όσα έχουν πραγματικά σημασία.

Όλα όσα δεν ειπώθηκαν.

Όλα όσα ένιωσαν.

Όλα όσα έμειναν σιωπηλά.

Και όμως, ήταν εκεί.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα