Υπάρχει μια χώρα που δεν τη βρίσκεις σε κανέναν χάρτη.

Δεν έχει δρόμους.

Δεν έχει σύνορα.

Μόνο μια πόρτα.

Και ανοίγει κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια.

Εκεί κατοικούν όλα όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Όλα όσα αγαπήσαμε.

Και όλα όσα φοβηθήκαμε να χάσουμε.

Εκεί βρίσκεται η νεραιδοχώρα του ποτέ και του πάντα.

Ένας τόπος φτιαγμένος από ψίθυρους, παλιές φωτογραφίες και όνειρα που αρνήθηκαν να μεγαλώσουν.

Στη νεραιδοχώρα του ποτέ, μένουν όσα δεν έγιναν.

Ένα «σ’ αγαπώ» που έμεινε στα χείλη.

Ένα ταξίδι που δεν ξεκίνησε.

Μια αγκαλιά που δεν δόθηκε.

Ένας άνθρωπος που έφυγε πριν προλάβουμε να του πούμε πόσο σημαντικός ήταν.

Το ποτέ είναι γεμάτο μικρές ιστορίες.

Ιστορίες χωρίς τέλος.

Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα μας, συνεχίζουν να γράφονται.

Γιατί ο άνθρωπος δεν θυμάται μόνο όσα έζησε.

Θυμάται και όσα ονειρεύτηκε.

Και ύστερα υπάρχει το πάντα.

Το πάντα είναι πιο ήσυχο.

Δεν φωνάζει.

Δεν ζητά να το προσέξεις.

Κρύβεται σε μια μυρωδιά που ξαφνικά σε γυρίζει πίσω.

Σε ένα τραγούδι που ξέρει τον δρόμο για την καρδιά σου.

Σε ένα βλέμμα που δεν χρειάζεται λέξεις.

Σε μια ανάμνηση που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.

Ίσως αυτό να είναι το πάντα.

Όχι η αιωνιότητα.

Αλλά εκείνη η μικρή στιγμή που αρνείται να τελειώσει μέσα μας.

Στη νεραιδοχώρα αυτή, ο χρόνος δεν κυλά.

Περιμένει.

Οι άνθρωποι που χάσαμε είναι ακόμη εκεί.

Νεότεροι.

Χαμογελαστοί.

Με τα μάτια όπως τους θυμόμαστε.

Τα σπίτια που γκρεμίστηκαν στέκουν ακόμη.

Τα καλοκαίρια δεν τελειώνουν ποτέ.

Και τα παιδικά μας χρόνια δεν έχουν φύγει.

Απλώς περιμένουν να τα επισκεφθούμε.

Για λίγο.

Μέσα σε μια σκέψη.

Μέσα σε ένα όνειρο.

Μέσα σε εκείνη τη γλυκιά σιωπή λίγο πριν κοιμηθούμε.

Ίσως όλοι να έχουμε ανάγκη από μια τέτοια χώρα.

Έναν τόπο όπου το ποτέ δεν πονά τόσο.

Και το πάντα δεν φοβίζει.

Έναν τόπο όπου μπορούμε να συναντήσουμε ξανά όσα χάσαμε.

Να αγγίξουμε όσα δεν προλάβαμε.

Να πούμε όσα δεν ειπώθηκαν.

Και ύστερα να επιστρέψουμε.

Πιο ήσυχοι.

Πιο γεμάτοι.

Λίγο πιο έτοιμοι να αγαπήσουμε τη ζωή που έχουμε.

Γιατί ίσως το μεγαλύτερο θαύμα να μην είναι να ζούμε για πάντα.

Ίσως να είναι να μπορούμε να κρατάμε μέσα μας κάτι από το πάντα.

Και κάτι από το ποτέ.

Το ένα μας θυμίζει όσα χάσαμε.

Το άλλο όσα αγαπήσαμε.

Και ανάμεσά τους στεκόμαστε εμείς.

Με μια καρδιά γεμάτη μικρά θαύματα.

Να περπατάμε στον πραγματικό κόσμο.

Και κάπου βαθιά μέσα μας…

να ξέρουμε πως υπάρχει πάντα μια νεραιδοχώρα.

Εκεί όπου το ποτέ συναντά το πάντα.

Εκεί όπου τίποτα δεν χάνεται πραγματικά.

Εκεί όπου η ψυχή μπορεί, έστω για λίγο,

να γυρίσει σπίτι.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα