Κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα ντύνονται με φώτα, στολίδια και μουσικές που υπόσχονται ζεστασιά και χαρά.
Οι δρόμοι λάμπουν. Τα σπίτια γεμίζουν χρώματα. Οι εικόνες μιλούν για αγάπη.

Αλλά τι συμβαίνει όταν όλα αυτά δεν φωτίζουν την ψυχή μας;

Όταν, πίσω από τη γιορτινή φασαρία, υπάρχει ένα βάρος στο στήθος.
Όταν η μοναξιά δεν καλύπτεται από τα κάλαντα.
Όταν η καρδιά δεν ακολουθεί το «πρέπει» της ευτυχίας.

Δεν είσαι μόνος. Δεν είσαι μόνη.

Η «υποχρεωτική χαρά» των γιορτών

Πολλοί άνθρωποι βιώνουν τις γιορτινές μέρες με δυσφορία ή θλίψη.
Η κοινωνία προβάλλει μια εικόνα υποχρεωτικής ευφορίας:
να είμαστε χαρούμενοι, κοινωνικοί, ευγνώμονες.

Όμως όσοι είναι:

• πρόσφατα χωρισμένοι

• συναισθηματικά απομακρυσμένοι μέσα σε μια σχέση

• σε πένθος ή σε προσωπική κρίση

ζουν έναν εσωτερικό «σεισμό».
Μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που πραγματικά νιώθουν.

Το περιβάλλον μιλά στην ψυχή

Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε έναν στολισμένο χώρο γεμάτο ανθρώπους, μπορεί να νιώθεις απίστευτα μόνος.

Τα φώτα, οι μουσικές, τα αρώματα, τα χαμόγελα λειτουργούν ως αισθητηριακά ερεθίσματα.
Και το νευρικό μας σύστημα δεν τα βιώνει πάντα ως «χαρά».

Σύμφωνα με τη θεωρία του Stephen Porges, όταν τα ερεθίσματα είναι πολλά και έντονα, το νευρικό σύστημα μπορεί να υπερφορτωθεί – ειδικά αν υπάρχουν παλιές τραυματικές μνήμες.

Το αποτέλεσμα;

• άγχος

• εσωτερική ανησυχία

• συναισθηματική απόσυρση

Τα ίδια τα φώτα που υποτίθεται ότι ζεσταίνουν, μπορεί να πυροδοτούν εσωτερικό σκοτάδι.

Όταν οι ρουτίνες σπάνε, η ψυχή απορρυθμίζεται

Οι γιορτές διαταράσσουν τη σταθερότητα:

• αλλάζουν τα ωράρια

• διακόπτονται συνήθειες

• αυξάνονται οι κοινωνικές υποχρεώσεις

Οι ρουτίνες, όμως, είναι άγκυρες συναισθηματικής ρύθμισης.
Όταν χάνονται, η ψυχική ευαλωτότητα αυξάνεται.

Σε αυτό προστίθενται:

• λιγότερος ύπνος

• υπερβολικό φαγητό και αλκοόλ

• οικονομική πίεση

Και έτσι, η γιορτή γίνεται σιωπηλό φορτίο.

Μοναξιά μέσα στο πλήθος

Για όσους βιώνουν απώλεια, χωρισμό ή συναισθηματική αποξένωση, οι εικόνες ευτυχισμένων οικογενειών λειτουργούν σαν καθρέφτης πόνου.

Η αντίθεση ανάμεσα στο:

• «πώς φαίνομαι»
  και στο

• «πώς νιώθω»

γεννά ενοχές:
«Γιατί εγώ δεν μπορώ να χαρώ;»

Αυτή η ερώτηση βαραίνει περισσότερο από τη μοναξιά.

Η ανάγκη για συναισθηματικό καταφύγιο

Η θεωρία του συναισθηματικού δεσμού μας θυμίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο:
όταν πονάμε, αναζητάμε ασφάλεια.

Οι πρώιμοι δεσμοί της παιδικής ηλικίας λειτουργούν σαν εσωτερική πυξίδα.
Αν εκεί δεν υπήρξε σταθερό καταφύγιο, ως ενήλικες φοβόμαστε την εγκατάλειψη.

Γι’ αυτό οι γιορτές, που μιλούν για «μαζί», ξυπνούν παλιά τραύματα.
Και τότε:

• αποσυρόμαστε

• θυμώνουμε

• κλείνουμε την καρδιά

όχι γιατί δεν αγαπάμε, αλλά γιατί φοβόμαστε.

Ευαλωτότητα: η πιο ήσυχη δύναμη

Σε μια εποχή που η χαρά προβάλλεται ως καθήκον, η ευαλωτότητα μοιάζει απαγορευμένη.
Κι όμως, όπως μας θυμίζει η Brené Brown:

«Η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι το λίκνο της αγάπης και της σύνδεσης».

Το να πεις:

• «δεν είμαι καλά»

• «κουράστηκα»

• «πονάω»

δεν χαλάει τη γιορτή.
Την κάνει αληθινή.

Αυτοφροντίδα χωρίς ενοχές

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν.
Μπορούμε όμως να φροντίσουμε τον εαυτό μας:

• να μειώσουμε επαφές που μας βαραίνουν

• να δημιουργήσουμε μικρές στιγμές ησυχίας

• να βγούμε στη φύση

• να κινηθούμε, έστω λίγο

Και κυρίως, να αλλάξουμε τον εσωτερικό μας διάλογο.

Από το:
«Πρέπει να χαρώ»

στο:
«Σε βλέπω. Σε ακούω. Θα σε φροντίσω εγώ.»

Ίσως τα Χριστούγεννα δεν είναι πάντα για να λάμπουμε.
Ίσως είναι για να σταθούμε δίπλα στον εαυτό μας, χωρίς μάσκες.

Γιατί το πιο αληθινό φως δεν βρίσκεται στα στολίδια.
Βρίσκεται στη στιγμή που λες, με το χέρι στην καρδιά:

«Σε καταλαβαίνω. Και είμαι εδώ για σένα.»

Και αυτό, όσο ήσυχο κι αν είναι, φωτίζει βαθιά.

Αν αυτό το άρθρο σου άνοιξε νέους τρόπους σκέψης, συνέχισε να εξερευνάς τον κόσμο των εναλλακτικών ιδεών μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας  https://morfeszois.com/katigories/enallaktika/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα https://morfeszois.com/