Αναρωτηθήκατε ποτέ αν ακούμε πραγματικά με τα αυτιά μας;
Ή μήπως ακούμε με τα σημάδια που άφησαν οι άνθρωποι μέσα μας;

Πολλές φορές οι λέξεις που ακούμε δεν περνούν από την καθαρή λογική. Περνούν πρώτα από τις παλιές πληγές, τις απογοητεύσεις και τις εμπειρίες που κουβαλάμε.

Έτσι, η επικοινωνία δεν γίνεται μόνο με ήχους. Γίνεται με μνήμες.

Όταν οι πληγές «μεταφράζουν» τα λόγια

Οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί βαθιά συχνά δεν ακούν μόνο αυτό που λέγεται. Ακούν κάτι περισσότερο.

Ακούν τον απόηχο μιας παλιάς εγκατάλειψης.
Ακούν το γνώριμο βάρος της απόρριψης.
Ακούν τη σιωπή που κάποτε τους πλήγωσε.

Τότε, μια απλή φράση μπορεί να μοιάζει με επίθεση.
Ένα βλέμμα μπορεί να ερμηνευτεί ως απειλή.
Μια καθυστέρηση απάντησης μπορεί να θυμίζει το παλιό συναίσθημα ότι «στο τέλος όλοι φεύγουν».

Δεν είναι θέμα πρόθεσης. Είναι θέμα εμπειρίας.

Ο φόβος που μπλοκάρει την κατανόηση

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να παρεξηγούν τους άλλους.
Όμως συχνά φοβούνται περισσότερο από όσο μπορούν να αντέξουν.

Όταν ο φόβος μεγαλώνει μέσα στο σώμα, η κατανόηση μικραίνει.
Ο νους δεν ψάχνει την αλήθεια. Ψάχνει προστασία.

Έτσι ενεργοποιείται η άμυνα.

Μερικοί υψώνουν σκληρά λόγια.
Άλλοι δημιουργούν αποστάσεις.
Κάποιοι αποχωρούν πριν πληγωθούν ξανά.

Δεν είναι ένδειξη δύναμης. Είναι μηχανισμός επιβίωσης.

Γιατί κάποιοι φεύγουν πριν τελειώσει κάτι

Πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν σχέσεις ή καταστάσεις πριν καν δοκιμάσουν να τις σώσουν.

Κλείνουν την πόρτα πριν ακουστεί το «αντίο».

Ο λόγος είναι απλός:
Το γνώριμο, ακόμη κι αν πονά, μοιάζει ασφαλές. Το άγνωστο όμως φέρνει φόβο.

Γι’ αυτό αρκετοί προτιμούν μια δυσλειτουργική κατάσταση που ξέρουν, παρά μια αλλαγή που δεν μπορούν να ελέγξουν.

Όταν η καλοσύνη δεν αρκεί

Κάποιες φορές στεκόμαστε απέναντι σε ανθρώπους με καλή πρόθεση και αγάπη.

Και όμως, δεν είναι αρκετό.

Όχι επειδή η αγάπη δεν έχει αξία.
Αλλά επειδή ο πόνος μέσα σε έναν άνθρωπο μπορεί να μιλά πιο δυνατά.

Πιο δυνατά από τις λέξεις.
Πιο δυνατά από τη λογική.
Πιο δυνατά ακόμη και από την καλοσύνη.

Η στιγμή της επίγνωσης

Υπάρχει όμως μια μικρή στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Είναι το διάστημα ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση.

Εκεί γεννιέται η επιλογή.

Σε αυτόν τον μικρό χώρο μπορούμε να σταματήσουμε. Να σκεφτούμε. Να αναρωτηθούμε αν αντιδρούμε στο παρόν ή σε μια παλιά πληγή.

Η επίγνωση δεν σβήνει τον πόνο.
Αλλά μας δίνει τη δύναμη να μην τον μεταφέρουμε στους άλλους.

Η αυτοσυμπόνια ως αρχή της θεραπείας

Δεν μπορούμε να δείξουμε πραγματική καλοσύνη στους άλλους αν πρώτα δεν έχουμε δείξει καλοσύνη στον εαυτό μας.

Η αυτοσυμπόνια δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξη φροντίδας.

Όταν μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τις πληγές μας χωρίς να τις κρύβουμε, τότε αρχίζει η θεραπεία.

Αργά και σιωπηλά.

Και κάπου ανάμεσα σε μια παλιά πληγή και μια νέα συνειδητή επιλογή, αρχίζει να γεννιέται η ειρήνη.

Μια ειρήνη που αξίζουμε όλοι.

Αν αυτό το άρθρο σου άνοιξε νέους τρόπους σκέψης, συνέχισε να εξερευνάς τον κόσμο των εναλλακτικών ιδεών μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας  https://morfeszois.com/katigories/enallaktika/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα https://morfeszois.com/