Ήρθε σαν το πρώτο φως που ακουμπά το βουνό πριν ακόμη ξυπνήσει η αυγή.

Κανείς δεν το είδε.

Μόνο η ψυχή χαμογέλασε.

Υπάρχουν ξημερώματα που δεν ανήκουν στον ουρανό.

Ανήκουν στον άνθρωπο.

Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που η καρδιά θυμάται όσα ο νους είχε ξεχάσει.

Δεν είναι ο κόσμος που αλλάζει.

Το βλέμμα είναι.

Και ξαφνικά…

ένα φύλλο που πέφτει

γίνεται προσευχή.

Ένας άνεμος

γίνεται μήνυμα.

Μια σιωπή

γίνεται σπίτι.

Η συνείδηση δεν ανοίγει σαν πόρτα.

Ανθίζει.

Αργά.

Όπως το γιασεμί που περιμένει το σκοτάδι για να σκορπίσει το άρωμά του.

Μέσα μας υπάρχει ένας ουρανός.

Χωρίς σύννεφα.

Χωρίς όρια.

Μόνο που περάσαμε μια ζωή κοιτώντας το χώμα.

Κάποτε αφήνεις κάτω τα βάρη.

Τα ονόματα.

Τις μάσκες.

Τις αποδείξεις.

Και μένεις μόνο με μια ανάσα.

Τότε καταλαβαίνεις…

Πόσο ελαφριά ήταν πάντα η ψυχή.

Το φως δεν γεννιέται.

Θυμάται.

Όπως θυμάται το ποτάμι τη θάλασσα.

Όπως θυμάται ο σπόρος το δέντρο.

Όπως θυμάται το αστέρι τον ουρανό.

Έτσι θυμάται κι ο άνθρωπος τον εαυτό του.

Και όταν πάψεις να φοβάσαι…

τα λουλούδια ανθίζουν πιο κοντά.

Η βροχή μυρίζει παιδική ηλικία.

Τα μάτια των ανθρώπων γίνονται καθρέφτες.

Και ο χρόνος…

παύει να είναι εχθρός.

Ίσως η ζωή να μην ήταν ποτέ ένας δρόμος προς τα έξω.

Ίσως να ήταν μια αργή επιστροφή.

Ένα βήμα κάθε φορά.

Προς το πιο βαθύ σημείο της ύπαρξης.

Εκεί όπου κατοικεί η σιωπή.

Εκεί όπου κατοικεί η αγάπη.

Εκεί όπου κατοικεί το φως.

Κάποια μέρα θα κοιτάξεις τον ουρανό.

Όχι για να βρεις απαντήσεις.

Αλλά για να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου μέσα στο απέραντο.

Και τότε θα καταλάβεις…

πως η αφύπνιση δεν ήταν μια στιγμή.

Ήταν το λουλούδι που άνθιζε μέσα σου,

όλον αυτόν τον καιρό,

σιωπηλά.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα