Σκέψεις

Απλότητα της Καρδιάς Η καρδιά καταλαβαίνει την απλότητα. Όσο πιο ήσυχα είναι γύρω μας, τόσο πιο αληθινό γίνεται το μέσα μας. Στις στιγμές όπου οι θόρυβοι σβήνουν, αποκαλύπτονται όσα πραγματικά χρειαζόμαστε. Αφήστε τις περιττές φωνές να χαθούν, αφήστε τον νου να ξεκουραστεί και νιώστε την ηρεμία να γεμίζει την ύπαρξή σας σαν απαλό φως. Στην […]

Η σιωπή του χιονάνθρωπου Ο χιονάνθρωπος στέκει μόνος, μέσα σε έναν ουρανό που αλλάζει.Το χαμόγελό του θυμίζει πως ακόμη και στο κρύο υπάρχει μια μικρή σπίθα ζεστασιάς.Νιφάδες και νότες χορεύουν γύρω του, σαν να του ψιθυρίζουν ότι η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια∙είναι γεμάτη ιστορίες που περιμένουν να τις ακούσουμε.Μερικές φορές, η απλότητα ενός χειμωνιάτικου

Ο καπνός από το λιμάνι Ο καπνός από το λιμάνι ανεβαίνει αργά, σαν ανάσα που δεν βιάζεται.Σμίγει με τον ουρανό και αφήνει στο φως μια λεπτή σκιά∙μια υπενθύμιση πως κάθε αρχή κουβαλά μια μικρή καύση. Τον κοιτώ και νιώθω τη θάλασσα να ψιθυρίζει ιστορίες που δεν ειπώθηκαν.Ο καπνός μοιάζει να γράφει στον αέρα όσα φοβήκαμε

Ο καθρέφτης κι εγώ Ο καθρέφτης κι εγώ στεκόμαστε σιωπηλοί.Δεν ζητά πολλά∙ μόνο να δω αυτό που ήδη υπάρχει.Κι εγώ, ανάμεσα στο φως και στη σκιά,μαθαίνω να αναγνωρίζω τις ρωγμές μουως μονοπάτια προς κάτι αληθινό. Στην αντανάκλαση βρίσκω έναν άνθρωπο που αλλάζει,που φοβάται, που τολμά,που διψά για καθαρότητα πίσω από την εικόνα. Κι ίσως τελικά

Κάτω από τις γραμμές μιας κιτρινισμένης σελίδας… Θα γράφουμε με μελάνι ξανά τις σβησμένες λέξεις Κάτω από τις γραμμές μιας κιτρινισμένης σελίδας,εκεί όπου το χαρτί μυρίζει χρόνοκαι τα γράμματα ανασαίνουν σιωπή,κάτι παλιό ζητά να ακουστεί ξανά. Στις άκρες του φωτός,οι σβησμένες λέξεις περιμένουν.Μικρές σπίθες μνήμης,ψηφίδες από όσα ζήσαμεκι από όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να γράψουμε.

Αλήθεια χωρίς φόβο: Μίλα στον εαυτό σου Μίλα στον εαυτό σου.Χωρίς ψέματα, χωρίς φόβο. Άφησε την καρδιά να μιλήσει.Οι λέξεις που κρύβεις γίνονται φως όταν τις ακούς με θάρρος. Δες τις σκιές σου,αγκάλιασε τις ατέλειες,αναπνέοντας αλήθεια. Κάθε μικρή αλήθεια που λες στον εαυτό σουείναι ένα βήμα προς ελευθερία.Η ειλικρίνεια καθαρίζει το μυαλό,και η ψυχή ξαναβρίσκει

Φοβού τους τοξικούς Φοβού τους τοξικούς.Όσους σου κλέβουν την ενέργεια σιωπηλά.Όσους μεταθέτουν ευθύνες σαν να μην έχεις ψυχή.Όσους γελούν στις ήττες σου και ξεχνάνε τα καλά σου. Φοβού τους τοξικούς.Δεν φωνάζουν πάντα, δε φορούν ταμπέλες.Έρχονται με λόγια γλυκά κι όμως ποδοπατούν την ψυχή.Κι αν σηκώσεις κεφάλι, θα πουν πως άλλαξες. Ναι, άλλαξες.Έμαθες να θέτεις όρια.Να

Όταν οι ψυχές ριζώνουν στα δέντρα Χορεύουμε γυμνοί μέσα στην ομίχλη,εκεί όπου το φως διαπερνά τη σιωπήκαι τα σώματα γίνονται προέκταση της γης. Τα κλαδιά μας αγγίζουν τον ουρανό,μα οι ρίζες μας κρατούν στο χώμα·ανάμεσα τους, το μυστικό της ισορροπίας. Κάποτε ξεχάσαμε πως είμαστε κομμάτι της φύσης.Πως μέσα σε κάθε μας αναπνοή,ζει ένα δέντρο που

Αφήνοντας τις εποχές μέσα μου Αφήνοντας τις εποχές, μισακές μεσ’ τη ζωή μου…Υπηρετούσα πιστά τα «πρέπει» των γύρω μου,νανουρίζοντας με μπαλάντες τα «θέλω» μου. Κάθε μέρα, σαν φύλλο στον άνεμο,στροβιλιζόμουν ανάμεσα σε απαιτήσεις και όνειρα.Το «πρέπει» βαραίνει,το «θέλω» ψιθυρίζει,και μέσα στη σιωπή βρίσκεις τον εαυτό σου. Ίσως να ήρθε η ώρα να αφήσω τις εποχές

Η Αναμονή ποὺ ραγίζει τὴν καρδιά Σιωπή πίσω από κάγκελα.Δύο μάτια σε ψάχνουν, χωρίς ελπίδα, αλλά με πίστη. Έφυγες.Είπες “κουράστηκα”, “θέλω ελευθερία”, “έχω σχέδια”.Εκείνος δεν κατάλαβε.Μόνο κάθισε στην γωνιά του καταφυγίου και περίμενε. Περιμένει όπως μόνο η καρδιά που αγαπά χωρίς όρους μπορεί να περιμένει.Μία ώρα, μία μέρα, έναν χρόνο.Η καρδιά του χτυπά δυνατά κάθε