Η σιωπή που αφήνουν τα παιδιά Κανείς δεν σε προετοιμάζει.Όχι για το άδειο σπίτι.Για τη σιωπή που τρυπώνει στην καρδιά. Δεν σε ρωτούν πια τι να κάνουν.Δεν ζητούν τη συμβουλή σου.Αρχίζουν να ζουν… χωρίς εσένα. Κι εσύ χαμογελάς.Γιατί ήθελες να πετάξουν.Μα κάτι μέσα σου σπάει. Να δαγκώνεις τα λόγια σου.Να καταπίνεις την παρόρμηση να καλέσεις.Να […]
Κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα Ένα παιδί κάθεται ανάμεσα σε χαλάσματα.Η πόλη γύρω του καίγεται, ο ουρανός μαυρίζει.Τα μάτια του ζυγίζουν τη θλίψη του κόσμου,τα χέρια του κρατούν ό,τι απέμεινε από την αθωότητα. κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν. Οι πλεξούδες του παιδιού φλέγονται στον
Για μια καλύτερη κοινωνία Μικρές πράξεις.Σιωπηλή καλοσύνη.Ένα χαμόγελο στον δρόμο. Η κοινωνία αλλάζει όχι με λόγια μεγάλα,αλλά με στιγμές που γεμίζουν φως. Να ακούμε. Να κατανοούμε.Να φροντίζουμε τον συνάνθρωπο,να σεβόμαστε τη γη που μας φιλοξενεί. Η αλληλεγγύη είναι γέφυρα.Η απλότητα, πυξίδα.Η ειρήνη, επιλογή. Μια καλύτερη κοινωνία ξεκινά εδώ.Στην κάθε μέρα, σε κάθε στιγμή,με μια πράξη,
Δικαίωση και Θλίψη: Η Σιωπή της Ψυχής Υπάρχουν στιγμές που η δικαίωση δεν φέρνει χαρά.Η λέξη ΔΙΚΑΙΩΣΗ γράφεται με φωτεινά, σπασμένα γράμματα σε έναν κόσμο βρεγμένο, σκοτεινό, όπου η ψυχή αναζητά τη γαλήνη μέσα στην ομίχλη. Η θλίψη είναι βαθιά, αλλά δεν είναι εχθρός· είναι συνοδοιπόρος. Οι σκιές της φωτίζουν τη δύναμη που κρύβουμε μέσα
Κόκκινη γραμμή: Αξιοπρέπεια Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή.Η δική μου λέγεται αξιοπρέπεια. Διαφορετικά τα όρια.Διαφορετικά τα «μπορώ», τα «θέλω», τα «ανέχομαι». Σχέση χωρίς συμβιβασμούς υπάρχει;Ίσως.Σχέση χωρίς σεβασμό;Όχι. Κι όμως πολλοί μένουν,από φόβο μοναξιάς,κρατώντας ψυχές στο σκοτάδι. Η δύναμη δεν είναι πάντα στο «μαζί».Είναι στο να φύγεις όταν σε μικραίνουν.Στο να πεις «ως εδώ».Στο να υπερασπιστείς τον
Ο παλιάτσος μέσα μας Υπάρχει ένας παλιάτσος μέσα μας. Δεν τον βλέπουν όλοι.Μα τον νιώθουμε. Χαμογελά όταν η καρδιά βαραίνει.Σηκώνει το βλέμμα όταν θέλει να κλάψει.Κρατά ένα μικρό λουλούδι, σαν υπόσχεση ότι η τρυφερότητα δεν χάθηκε. Ο παλιάτσος δεν γελά.Το πρόσωπό του είναι ήσυχο. Σχεδόν εύθραυστο.Τα μάτια του μιλούν πιο δυνατά από κάθε λέξη. Είναι
Ξεφυλλίζοντας το όνειρο Η νύχτα κατεβαίνει αργά.Τα φώτα ανάβουν ένα ένα, σαν σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένας δρόμος γλιστρά προς το βάθος.Σιωπηλός.Σταθερός. Κάπου εκεί, ανάμεσα στη σκιά και στο φως, ξεκινά το όνειρο. Δεν φωνάζει.Δεν απαιτεί.Απλώς ανοίγει. Το ξεφυλλίζεις όπως ένα παλιό βιβλίο.Σελίδα τη σελίδα.Ανάσα την ανάσα. Το όνειρο δεν είναι απόδραση.Είναι μνήμη του
Από το offline στη mindful ζωή Σιωπή ανάμεσα στις ειδοποιήσεις Ξυπνάμε με φως οθόνης.Κοιμόμαστε με ήχους ειδοποιήσεων.Η μέρα μετριέται σε scroll και likes. Κι όμως, η πραγματική ζωή συμβαίνει εδώ — στον αέρα, στην αφή, στην αναπνοή. Το σώμα θυμάται Περπάτημα χωρίς ήχους.Φαγητό χωρίς scroll.Συζήτηση χωρίς διακοπές. Η mindful ζωή δεν είναι άρνηση.Είναι επιστροφή.Επιστροφή στο
Ότι αγαπάμε δεν πρέπει να πονά… Αγάπη.Δεν πονάει. Όσο βαθιά κι αν νιώθεις,όσο έντονα κι αν αγαπάς,η αγάπη που πληγώνει δεν είναι αγάπη. Αγαπάμε για φως.Όχι για σκοτάδι. Όταν η καρδιά πονάει,η αγάπη έγινε βάρος. Αληθινή αγάπηείναι ήρεμη,σαν ποτάμι που κυλάει χωρίς να τραυματίζει. Η ψυχική σου γαλήνηείναι ο θησαυρός σου. Να αγαπάς σημαίνεινα δίνεις
Οι μάσκες των ανθρώπων δεν είναι αόρατες Οι άνθρωποι φορούν μάσκες.Δεν κρύβονται.Οι σκιές τους τα αποκαλύπτουν. Ένα χαμόγελο που δεν φτάνει στα μάτια,μια παύση στη φωνή,η απαλότητα ή η ένταση μιας κίνησης —όλα μιλούν. Μερικές μάσκες γυαλίζουν στον ήλιο,άλλες βαραίνουν σαν πέτρα.Όσο πιο προσεκτικά τις φοράς,τόσο πιο φανερές γίνονται. Η τέχνη δεν είναι να τις
