Σκέψεις

Φως Αναμνήσεων Πάσχα.Η μυρωδιά του αρνιού.Καμπάνες που γεμίζουν τον αέρα.Αυγά βαμμένα, μικρές φλόγες, χαμόγελα. Στιγμές παιδικές που ξυπνούν με το πρώτο φως της Κυριακής, γέλια που αντηχούν μέσα στο σπίτι και η ζεστασιά των αγαπημένων προσώπων που μας κάνουν να νιώθουμε σαν στο σπίτι μας, όπου κι αν βρισκόμαστε. Γέλια παιδικά αντηχούν στα δωμάτια.Χέρια που […]

Ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα…απλώς δεν κοιτάμε Ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να είναι μαγικός.Απλώς εμείς σταματήσαμε να τον κοιτάμε. Περπατάμε γρήγορα.Σκεφτόμαστε γρήγορα.Ζούμε γρήγορα. Και κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τα τηλέφωνα και τα ρολόγια, ξεχνάμε κάτι πολύ απλό:η ομορφιά βρίσκεται παντού. Τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας Τα θαύματα δεν είναι πάντα μεγάλα.Δεν κάνουν θόρυβο.Δεν ζητούν

Η ζωή που επιλέγουμε… ή η ζωή που μας επιλέγουν; Η ζωή συχνά αρχίζει αθόρυβα.Σαν ένα μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά μας χωρίς να ρωτήσει αν το διαλέξαμε. Από μικροί ακούμε φωνές γύρω μας. Πρέπει να προσπαθήσεις.Πρέπει να πετύχεις.Πρέπει να γίνεις κάτι. Και κάπου εκεί, σχεδόν ανεπαίσθητα, το «θέλω» αρχίζει να μικραίνει. Σαν ψίθυρος μέσα στον

Στιγμές… Φως που μένει Υπάρχουν στιγμές που δεν ζητούν.Δεν εξηγούνται.Απλώς περνούν — και μένουν. Μια γυναίκα.Καθισμένη.Θάλασσα μπροστά της. Ο ήλιος χαμηλώνει.Ακουμπά το νερό.Ο χρόνος σιωπά. Και κάπου εκεί,ανάμεσα σε κύμα και ουρανό,γεννιέται κάτι μικρό.Και άπειρο. Η δύναμη των απλών στιγμών Κυνηγάμε το μεγάλο.Το μετά. Κι όμως —η ζωή κρύβεται στο λίγο. Σε μια ανάσα.Σε ένα

Η ελευθερία ξεκινά όταν σταματάς να τους αφήνεις Υπάρχει μια σιωπηλή παγίδα στη ζωή.Να πιστεύεις πως η ελευθερία είναι νίκη.Πως έρχεται όταν αποδείξεις, όταν επικρατήσεις, όταν σταθείς πιο πάνω. Κι όμως…η αληθινή απελευθέρωση δεν κάνει θόρυβο. Από μικροί μαθαίνουμε να συγκρινόμαστε.Να μετράμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων.Να κερδίζουμε αποδοχή, να αποφεύγουμε

Ταξίδι στους κύκλους που τελειώνουν Οι κύκλοι της ζωής κλείνουν σιωπηλά, σαν φύλλα που πέφτουν στο νερό.Το τέλος δεν φωνάζει· ψιθυρίζει.Κι εμείς, μικροί ταξιδιώτες στον χορό του χρόνου, ακούμε τον ρυθμό του, και νιώθουμε το βάρος και την ελαφρότητα μαζί. Ο αποχαιρετισμός δεν είναι απώλεια· είναι αναπνοή. Κάθε τέλος κρύβει την αρχή που θα ακολουθήσει.

Εγώ δεν ψάχνω ανθρώπους πια Είδα. Λένε “είμαι εδώ”.Εννοούν “μέχρι να βρω καλύτερο”. Μιλούν για αγάπη.Μετράνε συμφέρον. Υπόσχονται.Φεύγουν. Κοιτάς ένα σκύλο. Χαρά.Πίστη.Παρόν. Δεν ζητάει τίποτα.Μένει.Κάθε μέρα.Με χαρά. Δεν κρίνει.Δεν βαριέται.Δεν φεύγει όταν πονάς. Κι ύστερα… μια γάτα. Σιωπή.Θεατής.Χαϊδεύει την ψυχή σου με το βλέμμα της. Δεν υπόσχεται.Δεν επιβάλλεται.Κι όμως… ξέρει. Ίσως ο άνθρωπος…το πιο αχάριστο

Στα Συρτάρια της Ψυχής Υπάρχουν συρτάρια που δεν τα βλέπει κανείς.Μικρά, φωτεινά, σιωπηλά. Μέσα τους κρύβονται αναμνήσεις σαν φως,μυστικά που ψιθυρίζουν,όνειρα που δεν τόλμησαν να γίνουν λέξεις. Η ψυχή απλώνει τα χέρια της,ανοίγει το πρώτο συρτάρι —ένα χρώμα χρυσό, ένα χαμόγελο ξεχασμένο.Το δεύτερο —ένα γράμμα που ποτέ δεν στάλθηκε.Και κάθε συρτάρι λάμπει,σαν μικρή φωτεινή καρδιά,σαν

ΕΙΡΗΝΗ: Όταν δύο χέρια κρατούν τον κόσμο Μια στιγμή που μοιάζει με φως Δύο χέρια συναντιούνται. Όχι με δύναμη.Με εμπιστοσύνη. Τα χρώματα πάνω τους θυμίζουν τη γη.Τους ανθρώπους.Τις ιστορίες που κουβαλά ο κόσμος. Και για μια στιγμήόλα γίνονται απλά. Η σιωπηλή γλώσσα της ειρήνης Η ειρήνη δεν φωνάζει. Μιλά χαμηλά.Σχεδόν ψιθυριστά. Είναι μια χειραψία.Ένα βλέμμα

Ξεχασμένες Θεάσεις… Για χρόνια κοιτάζαμε τις ζωές των άλλων. Τα ταξίδια τους.Τις στιγμές τους.Τα χαμόγελα που έμοιαζαν πάντα πιο φωτεινά από τα δικά μας. Οι θεάσεις τους έγιναν εικόνες.Εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας σαν μικρές ταινίες. Και εμείς παρακολουθούσαμε. Σιωπηλά. Μα κάποια στιγμή η ματιά κουράστηκε.Το βλέμμα γύρισε πίσω. Και τότε εμφανίστηκε