Το δειλινό πέφτει αργά.
Το νερό ησυχάζει.
Ο δρόμος φωτίζεται από μικρά φώτα.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά,
μια μητέρα περπατά.

Δίπλα της δύο μικρές ζωές.

Ένα χέρι δεξιά.
Ένα χέρι αριστερά.

Και ξαφνικά,
ο κόσμος γίνεται μικρός.

Χωρά μέσα σε μια αγκαλιά.

Η αγάπη που δεν μιλά

Η μητρική αγάπη δεν φωνάζει.

Δεν χρειάζεται λέξεις.

Είναι ένα χέρι στην πλάτη.
Ένα βλέμμα που προσέχει.
Ένα βήμα πιο αργό για να χωρέσουν όλοι.

Μικρές κινήσεις.

Μα μέσα τους κρύβεται ολόκληρη ζωή.

Οι στιγμές που μένουν

Τα παιδιά μεγαλώνουν.

Οι δρόμοι αλλάζουν.
Οι μέρες τρέχουν.

Όμως κάποια πράγματα μένουν.

Μια βόλτα στο σούρουπο.
Ένα χέρι που σε κρατά.
Μια αγκαλιά που δεν σε αφήνει να φοβηθείς.

Αυτές οι στιγμές γίνονται μνήμη.

Και οι μνήμες
γίνονται σπίτι.

Η σιωπηλή δύναμη

Η μητέρα δεν φαίνεται πάντα δυνατή.

Μα είναι.

Σαν το φως που πέφτει απαλά στο νερό.
Σαν τον δρόμο που συνεχίζεται στο σκοτάδι.

Κρατά.
Στηρίζει.
Αγαπά.

Χωρίς θόρυβο.

Και κάπου μέσα στον χρόνο

Ίσως μια μέρα τα παιδιά να περπατήσουν μόνα τους.

Σε άλλους δρόμους.
Σε άλλες πόλεις.
Σε άλλες ζωές.

Όμως βαθιά μέσα τους
θα υπάρχει πάντα κάτι απλό.

Ένα δειλινό.
Μια βόλτα.
Και δύο μικρά χέρια

που κρατούσαν τον κόσμο.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα