Σκέψεις

Για τους δήθεν παρόντες Υπάρχουν άνθρωποιπου στέκονται δίπλα σουόπως το περίγραμμα μιας μορφής·φαίνονται,μα δεν υπάρχουν. Μιλούν.Χαμογελούν.Κουνάνε το κεφάλι.Κι όμως, τίποτα δεν αγγίζειτο βάθος της στιγμής. Είναι οι δήθεν παρόντες.Η σκιά της συμμετοχής.Το αντί eco μιας σχέσηςπου ποτέ δεν ειπώθηκε. Η σιωπή τους είναι γεμάτη θόρυβο.Ένα άδειο δωμάτιομε τις κουρτίνες ανοιχτές.Το φως μπαίνει,μα δεν φωτίζει κανέναν. […]

Κεραυνοί: Η Σιωπηλή Μαγεία Στην καρδιά της κάθε καταιγίδας,ανακαλύπτουμε μαγεία και σιωπή,ενέργεια και θαύμα,μια υπενθύμιση ότι ακόμα και το πιο βίαιο φαινόμενομπορεί να είναι όμορφο. Κοίτα τον ουρανό.Άφησε τον κεραυνό να μιλήσει. Στον ουρανό χορεύουν φευγαλέοι.Φως που κόβει τη σιωπή.Ένα δευτερόλεπτο μαγείας. Η φύση ανασαίνει,εμείς παρατηρούμε.Κάθε κεραυνός, μια ανάμνηση του θαύματος. Σιωπή. Φως. Και ξανά

Όταν οι σκιές αποκτούν φτερά Στην άκρη της ταράτσαςη πόλη σωπαίνει. Το φως του ηλιοβασιλέματοςαγκαλιάζει μια φιγούρασαν άγγελος. Οι σκιές δεν φεύγουν.Μα απαλύνονταιόταν τις κοιτάμε χωρίς φόβο. Πουλιά χαράζουν αόρατες τροχιές.Η ελευθερία δεν είναι τόπος —είναι στάση ψυχής. Ο άγγελος κάθεται.Ακίνητος.Η ακινησία τουείναι κίνηση. Μια στιγμή παύσηςμπροστά στο φως.Όσα ψάχνουμεείναι μέσα στη σιωπή. Το ηλιοβασίλεμα

Η ζωή σου εξαρτημένη από τον άλλον… φταις Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή σου σιωπά περισσότερο απ’ ό,τι μιλά.Στιγμές που η ανάσα σου μοιάζει να ανήκει σε κάποιον άλλον∙σαν να την κρατά στα χέρια του, να την αφήνει, να την παίρνει,να την ορίζει. Κι εσύ; Εσύ στέκεσαι εκεί.Μετέωρη.Αφημένη.Εξαρτημένη.Και, όσο κι αν πονά, ναι… φταις. Η

Δεκέμβριος: Ο μήνας των παιδιών και των δώρων Ο Δεκέμβριος έρχεται πάντα αθόρυβα.Σαν αναπνοή κρύου αέρα στο παράθυρο που θολώνει το τζάμι και φωτίζει την ψυχή.Είναι ο μήνας που ο κόσμος μαλακώνει∙ο μήνας που ακόμη και οι ενήλικες θυμούνται πως είναι να περιμένεις κάτι με καθαρή καρδιά. Στους δρόμους, τα φώτα μοιάζουν να ανασαίνουν.Στα σπίτια,

Μήνυμα στα ξωτικά των Χριστουγέννων Όταν ο Δεκέμβρης ανάβει το μικρό του φως,οι άνθρωποι στρέφουμε για λίγο το βλέμμα προς το αόρατο.Και κάπου ανάμεσα σε μυρωδιές κανέλας και χιονισμένες νύχτες,θυμόμαστε τα ξωτικά.Όχι τα ξύλινα, τα ζωγραφιστά, τα κινηματογραφικά.Αλλά εκείνα τα μικρά, αθόρυβα πνεύματαπου γεννιούνται μόνο όταν η καρδιά θέλει να πιστέψει ξανά. Αυτό είναι το

Κι όσο για το τι μου λείπει… ας το αφήσουμε Κάποιες φορές, η ζωή μοιάζει με ένα κενό χαρτί.Τα κενά αυτά δεν χρειάζονται λέξεις, ούτε απαντήσεις. Κι όσο για το τι μου λείπει…ας το αφήσουμε. Ίσως είναι ο ήχος της σιωπής,η μυρωδιά της βροχής σε ένα ήσυχο απόγευμα,ή απλώς η στιγμή που δεν την αναζητάς.

«Διάλεξα το πολύ» Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «πολύ» και το «πολλοί».Το «πολλοί» φωνάζει πλήθος, αριθμούς, επιφανειακές σχέσεις.Το «πολύ» ψιθυρίζει βάθος, ένταση, ουσία. Και εγώ διάλεξα το «πολύ».Το κράτησα μέσα στην καρδιά μου, σαν ένα πολύτιμο φως.Το χάρισα στους λίγους που αγαπώ,σε αυτούς που η παρουσία τους γεμίζει κάθε κενό,και η σιωπή τους μοιάζει

Ο ήχος των σελίδων Ο ήχος των σελίδων Φύλλο γλιστρά.Φως ανασαίνει.Χαρτί συναντά δάχτυλο. Κάθε γύρισμα, παλμός.Κάθε θρόισμα, κόσμος.Εικόνες τεντώνονται. Ο χρόνος λικνίζεται.Μνήμη και όνειρο χορεύουν.Η ιστορία συνεχίζεται. Ο ήχος των σελίδων δεν τελειώνει.Ακολουθεί τις σκέψεις σου,τις απαλύνει, τις τεντώνει,και σε αφήνει να περιπλανηθείςστην άκρη του χρόνου. Το βιβλίο κλείνει.Κύμα φωτός μένει.Στα δάχτυλά σου,ένα μικρό αιώνιο

Απόψε… θα πιω σε όσα έσβησα, προσπέρασα, ξεπέρασα Απόψε…θα πιω σε όσα έσβησα,σαν φλόγες που δεν άφησαν στάχτη,μόνο τη μνήμη τους να ψιθυρίζει. Θα πιω σε όσα προσπέρασα,στα μονοπάτια που πέρασαν κάτω από τα πόδια μου,ανεπαίσθητα, αθόρυβα, σαν άνεμος σε άδειο δωμάτιο. Θα πιω σε όσα ξεπέρασα,σε κάθε φόβο, κάθε αμφιβολία, κάθε νύχτα που νόμιζα