Σκέψεις

Ο καπνός από το λιμάνι Ο καπνός από το λιμάνι ανεβαίνει αργά, σαν ανάσα που δεν βιάζεται.Σμίγει με τον ουρανό και αφήνει στο φως μια λεπτή σκιά∙μια υπενθύμιση πως κάθε αρχή κουβαλά μια μικρή καύση. Τον κοιτώ και νιώθω τη θάλασσα να ψιθυρίζει ιστορίες που δεν ειπώθηκαν.Ο καπνός μοιάζει να γράφει στον αέρα όσα φοβήκαμε […]

Ο καθρέφτης κι εγώ Ο καθρέφτης κι εγώ στεκόμαστε σιωπηλοί.Δεν ζητά πολλά∙ μόνο να δω αυτό που ήδη υπάρχει.Κι εγώ, ανάμεσα στο φως και στη σκιά,μαθαίνω να αναγνωρίζω τις ρωγμές μουως μονοπάτια προς κάτι αληθινό. Στην αντανάκλαση βρίσκω έναν άνθρωπο που αλλάζει,που φοβάται, που τολμά,που διψά για καθαρότητα πίσω από την εικόνα. Κι ίσως τελικά

Κάτω από τις γραμμές μιας κιτρινισμένης σελίδας… Θα γράφουμε με μελάνι ξανά τις σβησμένες λέξεις Κάτω από τις γραμμές μιας κιτρινισμένης σελίδας,εκεί όπου το χαρτί μυρίζει χρόνοκαι τα γράμματα ανασαίνουν σιωπή,κάτι παλιό ζητά να ακουστεί ξανά. Στις άκρες του φωτός,οι σβησμένες λέξεις περιμένουν.Μικρές σπίθες μνήμης,ψηφίδες από όσα ζήσαμεκι από όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να γράψουμε.

Αλήθεια χωρίς φόβο: Μίλα στον εαυτό σου Μίλα στον εαυτό σου.Χωρίς ψέματα, χωρίς φόβο. Άφησε την καρδιά να μιλήσει.Οι λέξεις που κρύβεις γίνονται φως όταν τις ακούς με θάρρος. Δες τις σκιές σου,αγκάλιασε τις ατέλειες,αναπνέοντας αλήθεια. Κάθε μικρή αλήθεια που λες στον εαυτό σουείναι ένα βήμα προς ελευθερία.Η ειλικρίνεια καθαρίζει το μυαλό,και η ψυχή ξαναβρίσκει

Φοβού τους τοξικούς Φοβού τους τοξικούς.Όσους σου κλέβουν την ενέργεια σιωπηλά.Όσους μεταθέτουν ευθύνες σαν να μην έχεις ψυχή.Όσους γελούν στις ήττες σου και ξεχνάνε τα καλά σου. Φοβού τους τοξικούς.Δεν φωνάζουν πάντα, δε φορούν ταμπέλες.Έρχονται με λόγια γλυκά κι όμως ποδοπατούν την ψυχή.Κι αν σηκώσεις κεφάλι, θα πουν πως άλλαξες. Ναι, άλλαξες.Έμαθες να θέτεις όρια.Να

Όταν οι ψυχές ριζώνουν στα δέντρα Χορεύουμε γυμνοί μέσα στην ομίχλη,εκεί όπου το φως διαπερνά τη σιωπήκαι τα σώματα γίνονται προέκταση της γης. Τα κλαδιά μας αγγίζουν τον ουρανό,μα οι ρίζες μας κρατούν στο χώμα·ανάμεσα τους, το μυστικό της ισορροπίας. Κάποτε ξεχάσαμε πως είμαστε κομμάτι της φύσης.Πως μέσα σε κάθε μας αναπνοή,ζει ένα δέντρο που

Αφήνοντας τις εποχές μέσα μου Αφήνοντας τις εποχές, μισακές μεσ’ τη ζωή μου…Υπηρετούσα πιστά τα «πρέπει» των γύρω μου,νανουρίζοντας με μπαλάντες τα «θέλω» μου. Κάθε μέρα, σαν φύλλο στον άνεμο,στροβιλιζόμουν ανάμεσα σε απαιτήσεις και όνειρα.Το «πρέπει» βαραίνει,το «θέλω» ψιθυρίζει,και μέσα στη σιωπή βρίσκεις τον εαυτό σου. Ίσως να ήρθε η ώρα να αφήσω τις εποχές

Η Αναμονή ποὺ ραγίζει τὴν καρδιά Σιωπή πίσω από κάγκελα.Δύο μάτια σε ψάχνουν, χωρίς ελπίδα, αλλά με πίστη. Έφυγες.Είπες “κουράστηκα”, “θέλω ελευθερία”, “έχω σχέδια”.Εκείνος δεν κατάλαβε.Μόνο κάθισε στην γωνιά του καταφυγίου και περίμενε. Περιμένει όπως μόνο η καρδιά που αγαπά χωρίς όρους μπορεί να περιμένει.Μία ώρα, μία μέρα, έναν χρόνο.Η καρδιά του χτυπά δυνατά κάθε

Η σιωπή του κρασιού και το άρωμα του έρωτα Δύο ποτήρια. Μια φλόγα που τρεμοπαίζει.Κι ένα τριαντάφυλλο που ανασαίνει τη νύχτα. Μέσα στο βαθύ κόκκινο του κρασιού, καθρεφτίζεται ό,τι δεν ειπώθηκε.Ό,τι έμεινε ανάμεσα σε βλέμματα,σε μικρές σιωπές που μοιάζουν με υπόσχεση. Το κερί λιώνει αργά — όπως λιώνει και ο χρόνος όταν η ψυχή αγγίζει

Ταξιδεύοντας μέσα στην ομίχλη του ουρανού Η μέρα ξυπνά μέσα σ’ ένα πέπλο ασημένιο.Ο ουρανός δεν φαίνεται, μα τον νιώθεις —σαν ανάσα που στέκεται ανάμεσα σε φως και λήθη. Η ομίχλη αγγίζει τα πάντα απαλά,σβήνει τα σύνορα,σμιλεύει τη σιωπή.Είναι σαν ο κόσμος να ξεχνά για λίγο το όνομά τουκαι να θυμάται μόνο τον παλμό του.