Αυτά τα μισά πράγματα με προσπερνούν Δεν αντέχω τα μισά πράγματα.Τα μισά βλέμματα, τα μισά λόγια, τα μισά «είμαι εδώ».Περνούν από δίπλα μου σαν αέρας που δεν αφήνει ίχνος. Κάποτε έμενα εκεί —στη μέση— από φόβο μήπως χαθώ, μήπως πονέσω, μήπως αποκαλυφθώ.Μα η μέση είναι μια αδιόρατη κόψη.Δεν είναι ζωή· είναι αναμονή. Τώρα αφήνω τα […]
Ελευθερία ή Θάνατος Στην άκρη της σιωπής,η ψυχή μας ψάχνει φως.Ελευθερία ή θάνατος;ένα δίλημμα που δεν κουράζεται να ανασαίνει. Η ελευθερία δεν είναι απλά λέξη.Είναι η αναπνοή χωρίς αλυσίδες,η επιλογή χωρίς φόβο,η στιγμή που η καρδιά χτυπά στον δικό της ρυθμό. Ο θάνατος δεν είναι μόνο το τέλος.Είναι η παράδοση σε ό,τι σε περιορίζει,η άρνηση
Όμορφη Ελληνική μου σημαία Στον άνεμο που περνά πάνω από τα κυπαρίσσια,η ελληνική μου σημαία χορεύει.Μπλε ουρανός, λευκό φως,σαν αναστεναγμός μιας θάλασσας που δεν κοιμάται. Κάθε ρίγα της, μια ανάσα ιστορίας,κάθε αστέρι της, ένας παλμός ψυχής.Στην απλότητα του χρώματος κρύβεται η δύναμη:η αγάπη για τη γη, για τη μνήμη, για την ελευθερία. Όταν τη βλέπω
Μεγάλος βραχνάς το “τι θα πει ο κόσμος” Ζούμε μέσα σε καθρέφτες.Άλλοι μας δείχνουν ποιοι είμαστε — ή μάλλον, ποιοι πρέπει να είμαστε.Μικρές φωνές σ’ ένα αόρατο πλήθος ψιθυρίζουν συνεχώς:«Πρόσεχε. Μη φανείς διαφορετικός. Μη φανείς αληθινός.» Το “τι θα πει ο κόσμος” είναι ίσως η πιο σιωπηλή φυλακή του ανθρώπου.Χωρίς κάγκελα, αλλά με βλέμματα.Χωρίς δεσμοφύλακες,
Η επιβίωση που μιλά χωρίς λέξεις Η ενδοοικογενειακή βία δεν έχει πάντα ήχο.Κάποιες φορές, είναι η σιωπή μετά τις φωνές.Ο τρόμος που γεννιέται από ένα απλό βήμα στον διάδρομο.Η αργή διαγραφή του εαυτού, μέρα με τη μέρα, λέξη με λέξη. Δεν χρειάζονται μελανιές για να πονάς.Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται,μόνο βαραίνουν την ψυχή. Μια γυναίκα
Έτσι… γιατί γουστάρω Γιατί είμαι παράξενη και ιδιόρρυθμη και βαδίζω πάντα κόντρα στον άνεμο. Γιατί δεν μου πάνε οι ευθείες.Μου πάνε οι δρόμοι που στρίβουν απρόσμενα,εκεί που ο χάρτης σταματά και αρχίζει η ψυχή. Δεν γουστάρω να προσαρμόζομαι.Δεν γουστάρω να μπαίνω σε κουτιά,ούτε να ντύνω τα όνειρά μου με λογική. Είμαι παράξενη.Ιδιόρρυθμη.Και το ξέρω.Μα το
Ζωγράφος στης ψυχής τα βάθη Στην απεραντοσύνη της ψυχής μας, κάθε σκέψη είναι ένα χρώμα, κάθε συναίσθημα ένας καμβάς.Είμαστε ζωγράφοι των δικών μας βάθων, περιπλανώμενοι ανάμεσα στο φως και τη σκιά. Η μοναξιά δεν είναι έλλειψη, είναι η παλέτα που περιμένει να ζωντανέψει.Η θλίψη δεν είναι βάρος, είναι η σκιά που τονίζει τη φωτεινότητα της
Η Σιωπή του Ηλιοβασιλέματος Η μέρα λιώνει στο πορτοκαλί φως του ήλιου.Ένας γάτος καθισμένος σιωπηλά, παρατηρεί τον κόσμο χωρίς φωνή.Το φως αγκαλιάζει τη γούνα του, και κάθε τρίχα αντανακλά την απλότητα της στιγμής. Στη σιωπή του ηλιοβασιλέματος, ανακαλύπτουμε τις μικρές αλήθειες:τη γαλήνη που κρύβεται στο βλέμμα,την ομορφιά που δεν απαιτεί λόγια,την στιγμή που φεύγει χωρίς
Όταν το φως ανασαίνει μέσα στο σκοτάδι Υπάρχουν νύχτες που δεν χρειάζονται φεγγάρι.Το σκοτάδι αρκεί∙ είναι βαθύ, καθαρό, σχεδόν στοργικό.Μέσα του, τα πάντα ησυχάζουν. Οι σκέψεις, τα γιατί, οι φόβοι — όλα βυθίζονται στην απαλή αγκαλιά μιας σιωπής που μοιάζει με προσευχή. Στην καρδιά του δάσους, ένας καταρράκτης πέφτει από τα άστρα.Το φως του δεν
Η Σιωπή του Ποδήλατου Στη σιωπή της νύχτας, ένα ποδήλατο στέκεται ακίνητο, σαν φύλακας των δρόμων που κοιμούνται. Οι φωτεινές κουκκίδες των φώτων μπροστά του χορεύουν αθόρυβα, δημιουργώντας μια αρμονία φωτός και σκιάς. Το ποδήλατο δεν μιλά, αλλά μας θυμίζει την απλότητα της κίνησης και την αξία της στιγμής. Κάθε γύρος της ρόδας είναι μια
