Υπάρχουν τόποι που δεν ζητούν λέξεις.

Μόνο ένα βλέμμα.

Μια ανάσα.

Λίγη σιωπή.

Οι γλάροι χαράζουν τον ουρανό χωρίς προορισμό που να χρειάζεται εξήγηση.

Η θάλασσα δεν βιάζεται.

Ο ορίζοντας δεν υπόσχεται.

Απλώς υπάρχει.

Κι αυτό είναι αρκετό.

Κάποτε κουραζόμαστε να κυνηγάμε.

Τότε ανακαλύπτουμε πως η ζωή δεν κατοικεί στον θόρυβο.

Κατοικεί στις παύσεις.

Στις στιγμές που ο χρόνος ξεχνά να τρέχει.

Δεν είναι όλα για να τα κρατήσεις.

Μερικά υπάρχουν μόνο για να τα νιώσεις.

Ένας άνεμος.

Ένα πέταγμα.

Μια πόλη στο βάθος.

Ένα βλέμμα που χάνεται στο φως.

Ίσως η ψυχή να μοιάζει με τη θάλασσα.

Άλλοτε ανήσυχη.

Άλλοτε γαλήνια.

Πάντα όμως βαθιά.

Και πάντα έτοιμη να χωρέσει μια καινούργια αρχή.

Στο τέλος, δεν θυμόμαστε τις ημέρες που τρέξαμε περισσότερο.

Θυμόμαστε εκείνες που σταματήσαμε.

Που αφήσαμε τη σιωπή να μας μιλήσει.

Και τότε…

για μια μικρή, σχεδόν αόρατη στιγμή,

ο κόσμος σώπασε.

Κι εμείς ακούσαμε ξανά την καρδιά μας

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα