Οι πόλεις γεμίζουν φώτα.
Οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους.
Τα τραπέζια γεμίζουν φωνές.

Κι όμως…

κάπου ανάμεσα στο πλήθος,
υπάρχουν ψυχές που νιώθουν μόνες.

Άνθρωποι που συναντιούνται καθημερινά,
μα δεν γνωρίζονται πραγματικά.

Χέρια που αγγίζονται,
χωρίς να κρατιούνται.

Βλέμματα που συναντιούνται,
χωρίς να βλέπουν.

Και σχέσεις που μοιάζουν γεμάτες,
μα αφήνουν μέσα τους ένα κενό.

Μπερδεμένα μυαλά.
Κουρασμένες σκέψεις.
Πληγωμένες καρδιές.

Άνθρωποι που έμαθαν να χαμογελούν
για να μη χρειαστεί να εξηγήσουν
πόσο τους πονάει η σιωπή.

Ζούμε γρήγορα.

Μιλάμε πολύ.
Ακούμε λίγο.
Αγγίζουμε οθόνες περισσότερο
απ’ όσο αγγίζουμε ψυχές.

Και κάπως έτσι
οι επιφανειακές σχέσεις γίνονται καθημερινότητα
και η αληθινή σύνδεση μοιάζει πολυτέλεια.

Ίσως, όμως, δεν μας λείπουν οι άνθρωποι.

Μας λείπει η αλήθεια τους.

Ένα βλέμμα χωρίς βιασύνη.
Μια κουβέντα χωρίς σκοπό.
Μια αγκαλιά χωρίς λόγο.
Ένας άνθρωπος που μένει.

Γιατί μέσα στις γεμάτες πόλεις
δεν φοβίζει τόσο η μοναξιά.

Φοβίζει περισσότερο
να είσαι δίπλα σε κάποιον
και να νιώθεις μόνος.

Κι έτσι, ανάμεσα σε χιλιάδες πρόσωπα,
με μπερδεμένες σκέψεις
και πληγωμένες καρδιές,

κάπως έτσι λέμε
πως ζούμε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα