Το ήξερες; Γιατί έχουμε ανατριχίλα;

Έχεις παρατηρήσει ότι το δέρμα σου ανατριχιάζει όταν κρυώνεις, φοβάσαι ή ακούς ένα τραγούδι που σε συγκινεί; Η ανατριχίλα είναι μια μικρή αλλά εντυπωσιακή αντίδραση του σώματός μας.

Τι συμβαίνει στο σώμα μας;

Η ανατριχίλα εμφανίζεται όταν μικροσκοπικοί μύες στη βάση των τριχών του δέρματος συσπώνται. Οι μύες αυτοί ονομάζονται ορθωτήρες των τριχών.

Όταν συσπώνται, οι τρίχες σηκώνονται και δημιουργούνται εκείνα τα μικρά εξογκώματα που γνωρίζουμε ως «ανατριχίλα» ή «χήνειο δέρμα».

Η αντίδραση αυτή ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα, δηλαδή το μέρος του νευρικού συστήματος που λειτουργεί χωρίς να χρειάζεται να το αποφασίσουμε συνειδητά.

Γιατί ανατριχιάζουμε όταν κρυώνουμε;

Η ανατριχίλα αποτελεί έναν παλιό μηχανισμό άμυνας του οργανισμού.

Στους ανθρώπους σήμερα δεν προσφέρει ιδιαίτερη προστασία, όμως στους προγόνους μας πιθανότατα είχε μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Όταν οι τρίχες σηκώνονται, μπορούν να παγιδεύσουν ένα λεπτό στρώμα αέρα κοντά στο δέρμα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει ελαφρώς στη διατήρηση της θερμότητας.

Στα ζώα, ο ίδιος μηχανισμός είναι πολύ πιο εμφανής. Ένα ζώο που φοβάται ή κρυώνει μπορεί να σηκώσει το τρίχωμά του και να φαίνεται μεγαλύτερο.

Και γιατί ανατριχιάζουμε από συγκίνηση;

Εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον σημείο.

Δεν χρειάζεται να κάνει κρύο για να ανατριχιάσουμε.

Ένα δυνατό τραγούδι, μια συγκινητική στιγμή, μια ανάμνηση, ένας φόβος ή ακόμη και ένα έντονο συναίσθημα μπορεί να προκαλέσει την ίδια σωματική αντίδραση.

Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος και το αυτόνομο νευρικό σύστημα συνδέονται στενά με τις έντονες συναισθηματικές εμπειρίες.

Όταν βιώνουμε κάτι πολύ δυνατό, ο οργανισμός μπορεί να ενεργοποιήσει μια αντίδραση διέγερσης. Η καρδιά μπορεί να χτυπήσει γρηγορότερα, η αναπνοή να αλλάξει και οι μύες στη βάση των τριχών να συσπαστούν.

Έτσι, ένα συναίσθημα που ξεκινά στον εγκέφαλο μπορεί να γίνει… ορατό πάνω στο δέρμα μας.

Η ανατριχίλα είναι κατάλοιπο του παρελθόντος

Το ανθρώπινο σώμα κρατά ακόμη πολλούς μηχανισμούς που δημιουργήθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες από αυτές που ζούμε σήμερα.

Η ανατριχίλα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Κάποτε το σήκωμα των τριχών μπορούσε να έχει μεγαλύτερη σημασία για την επιβίωση. Σήμερα, όμως, μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και επειδή ακούμε μια μελωδία που μας αγγίζει βαθιά.