Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση.

Κάποιοι μικρά,
με λίγα δέντρα και σύντομες διαδρομές.

Κάποιοι ολόκληροι κόσμοι.
Πυκνοί, σιωπηλοί,
γεμάτοι φως και σκιές.

Περπάτησα μέσα τους.
Χάθηκα.
Ξεκουράστηκα στη σκιά τους.
Κάπου εκεί, βρήκα και λίγο από τον εαυτό μου.

Ύστερα έφυγαν.

Μα δεν έφυγαν πραγματικά.

Άφησαν μονοπάτια μέσα μου.
Ένα τραγούδι.
Μια μυρωδιά.
Μια αγκαλιά.
Μια φράση που θυμάμαι ακόμη.

Κάποιοι άνθρωποι δεν μένουν στη ζωή μας.

Μένουν μέσα μας.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη μορφή αγάπης:

να έχει φύγει κάποιος
κι όμως να συνεχίζει να υπάρχει
σε μια γωνιά της ψυχής σου.

Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε
δεν είναι μόνο εκείνοι που έμειναν.

Είναι κι εκείνοι που μας άλλαξαν.

Εκείνοι που μας έμαθαν να ανθίζουμε,
να αντέχουμε,
να αφήνουμε.

Και κάποτε, όταν κοιτάξεις πίσω,
θα καταλάβεις πως η ζωή σου
δεν ήταν γεμάτη περαστικούς.

Ήταν γεμάτη δάση.

Κι εσύ…

ακόμη περπατάς
στα μονοπάτια τους.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα