Κάποτε στεναχωριόμαστε γιατί οι πόρτες μένουν κλειστές.

Χτυπάμε.

Περιμένουμε.

Ακούμε μόνο σιωπή.

Και νομίζουμε πως η ζωή μάς ξέχασε.

Ύστερα περνούν τα χρόνια.

Λίγο φως.

Λίγες απώλειες.

Λίγες νίκες.

Και γινόμαστε άλλοι άνθρωποι.

Τότε κοιτάμε πίσω.

Και βλέπουμε πως όσα ζητούσαμε δεν άργησαν.

Απλώς μας περίμεναν.

Όπως περιμένει η αυγή τη νύχτα να τελειώσει.

Όπως περιμένει ο καρπός να ωριμάσει πάνω στο κλαδί.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν έρχονται όταν τα καλούμε.

Έρχονται όταν μπορούν να ριζώσουν μέσα μας.

Όταν η ψυχή έχει ανοίξει χώρο.

Όταν η καρδιά έχει μάθει να κρατά χωρίς να φοβάται.

Ο χρόνος δεν είναι εχθρός.

Είναι κηπουρός.

Κόβει.

Περιμένει.

Φροντίζει αθόρυβα όσα δεν βλέπουμε.

Και μια μέρα, εκεί που υπήρχε μόνο χώμα, εμφανίζεται ένα λουλούδι.

Τότε καταλαβαίνουμε.

Δεν ήταν καθυστέρηση.

Ήταν προετοιμασία.

Δεν ήταν άρνηση.

Ήταν προστασία.

Και ίσως τελικά η ζωή να γνωρίζει κάτι που εμείς ξεχνάμε συχνά:

Τα πιο όμορφα πράγματα δεν έρχονται γρήγορα.

Έρχονται όταν ανθίσει ο χρόνος. 🌿

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα