Υπάρχουν στιγμές που η φύση μιλά χωρίς λόγια. Μια παγωμένη ανάσα στον αέρα, ένα κλαδί ντυμένο με κρύσταλλα, και ο χρόνος μοιάζει να σταματά, να αιωρείται σε μια στιγμή αμίλητη.

Η εικόνα δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Θυμίζει πως η ομορφιά δεν ζητά κίνηση για να υπάρξει. Μερικές φορές, αρκεί η ακινησία.

Η λεπτή ισορροπία του χειμώνα

Ο πάγος δεν είναι απουσία ζωής· είναι μετάβαση. Ένα ενδιάμεσο, όπου η φύση ξεκουράζεται, ανασυγκροτείται, προετοιμάζεται για το επόμενο ξύπνημα.

Κάθε κρυστάλλινος σχηματισμός πάνω στο φυτό, μια υπενθύμιση ότι ακόμα και στις πιο σκληρές συνθήκες, η αρμονία βρίσκει τον δρόμο της.

Ο χειμώνας δεν αφαιρεί· συμπυκνώνει. Αφαιρεί τον θόρυβο και κρατά την ουσία.

Σκέψεις μέσα στο κρύο

Στην καθημερινότητά μας φοβόμαστε το «πάγωμα». Τις παύσεις. Τις σιωπές. Τα διαστήματα χωρίς απαντήσεις. Και όμως, εκεί γεννιέται η καθαρότητα.

Όπως το λεπτό κλαδί που αντέχει το βάρος του πάγου, έτσι κι εμείς αντέχουμε περισσότερα απ’ όσα πιστεύουμε. Και μέσα στο ψύχος, αποκαλύπτεται η πιο εύθραυστη, η πιο αληθινή μας μορφή.

Μινιμαλισμός της φύσης, μινιμαλισμός της ζωής

Τίποτα περιττό. Ούτε χρώματα, ούτε φωνές. Μόνο φως, πάγος, σιωπή.

Ίσως αυτό είναι το μάθημα: να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα, και να αισθανόμαστε περισσότερα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα