Σκέψεις

Η ζωή που δεν έζησα Σκιές στο περιθώριο Υπάρχει μια ζωή που δεν έζησα.Σαν βυθισμένος καθρέφτης∙ένα σύμπαν που άφησα πίσω χωρίς να το γνωρίσω. Δεν είναι φαντασία, ούτε ψευδαίσθηση∙είναι το άθροισμα των λέξεων που δεν ειπώθηκαν,των δρόμων που δεν περπάτησα,των χεριών που δεν άγγιξα. Κάθε επιλογή γεννά και μια απώλεια.Το «ναι» σε ένα μονοπάτι σημαίνει

Μηνύματα αθώα, όλα τα παιδιά Μάτια διάφανα,φωνές σαν νερό που κυλά.Τα παιδιά μιλούν με σιωπές,με χαμόγελα που δεν ζητούν αντάλλαγμα. Η αθωότητα τουςείναι ο καθρέφτης μας∙εκεί όπου ο κόσμος φαίνεταιαπλός, φωτεινός, αληθινός. Κάθε παιδί ένα μήνυμα:αγάπη χωρίς όρους,χαρά χωρίς λόγο,ελπίδα χωρίς φόβο. Αν σταθούμε να ακούσουμε,θα θυμηθούμε ποιοι είμαστε.   Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και

Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που προτιμούν το ψέμα από την αλήθεια Το ψέμα είναι απαλό.Σαν χάδι στη σκοτεινιά,σαν κουβέρτα που σκεπάζει το κρύο της ψυχής.Το ψέμα νανουρίζει,ψιθυρίζει: «Μην φοβάσαι, όλα είναι καλά».Κι ας μην είναι. Η αλήθεια είναι φωτιά.Ξεσκεπάζει, καίει, τυφλώνει.Δεν χαρίζεται, δεν λυπάται.Σου δείχνει το πρόσωπό σου χωρίς μάσκα,τη ζωή σου χωρίς φίλτρα.Κι

Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που μας διδάσκουν δύναμη Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές.Περιστρέφονται σαν κύματα, μπερδεύονται σαν νήματα που δεν βρίσκουν άκρη, αγανακτούν στην πορεία τους και χάνουν τον προορισμό τους.Στιγμές που θρυμματίζονται, που γίνονται σκληρές, που αφήνουν την ψυχή να πονά και σαστίζουν το βλέμμα. Και τότε, μοιάζουν σαν να χάνονται στον άνεμο∙να αφήνονται στα

Λόγω Τιμής Υπάρχουν λέξεις που στέκουν μόνες.Στέρεες, άφθαρτες.Η τιμή είναι μία από αυτές. Δεν γράφεται σε συμβόλαια.Δεν αποδεικνύεται με χαρτιά.Είναι εσωτερική συμφωνία.Είναι η σιωπή που βαραίνει πιο πολύ από χίλιες λέξεις. «Λόγω τιμής» σημαίνει:κρατώ τον λόγο μου.Σέβομαι τον εαυτό μου.Τιμώ τον άλλον. Η τιμή είναι το αόρατο θεμέλιο κάθε σχέσης.Φιλίας, αγάπης, συνεργασίας.Χωρίς αυτήν, όλα καταρρέουν.

Ο καφές είναι συνήθεια, το χαμόγελο είναι ανάγκη Πρωί. Η πόλη δεν έχει ακόμα ξυπνήσει.Ένα φλιτζάνι καφές αχνίζει στο τραπέζι∙ το άρωμά του υπόσχεται αρχή. Ο καφές είναι συνήθεια. Σου δίνει την ώθηση να σταθείς, να κινηθείς, να αρχίσεις ξανά. Κι όμως, η πραγματική αρχή δεν βρίσκεται στην κούπα.Βρίσκεται στο χαμόγελο ενός ανθρώπου. Στο βλέμμα

Ο γιος της Σελήνης – Hijo de la Luna Η Σελήνη άγγιξε τη γηκι από το φως της γεννήθηκε ένα παιδί.Ένα αγόρι από ασημένιες σκιές,ένα σώμα που έλαμπε μα δεν χώραγε στον κόσμο. Τον είπαν γιο της Σελήνης. Δεν γέλασε ποτέ σαν τους άλλους,μα το βλέμμα του έκρυβε τον ουρανό.Ήταν δώρο και τραύμα μαζί,αγάπη που

Στη δροσιά του πρωινού: Όμορφος που είναι ο κόσμος Το φως αναδύεται απαλά,ντύνει τον ορίζοντα με χρυσές πινελιές.Κάθε φύλλο στάζει διαφάνεια,κάθε αναπνοή κρύβει υπόσχεση. Στη δροσιά του πρωινού,ο κόσμος μοιάζει καθαρός,σαν να ξαναγεννιέται. Η ψυχή βρίσκει χώρο,η σκέψη γαληνεύει,η καρδιά ανοίγει στη σιωπή. Κι εκεί, στην απλότητα της στιγμής,ανακαλύπτουμε ξανά το αυτονόητο:ότι η ζωή είναι

Ένας φεγγίτης στον ουρανό σου Ένας φεγγίτης.Και πέρα του, ο ουρανός σου. Αχτίδες, σαν λεπτές ανάσες φωτός,γλιστρούν μέσα,ξυπνούν τη σκόνη,ζωγραφίζουν σιωπές. Από εκεί, ο ήλιος μαθαίνει το όνομά σου,κι η σελήνη ακουμπά στο βλέφαρό σουένα όνειρο ακόμη. Ο φεγγίτης δεν είναι παράθυρο.Είναι υπόσχεση.Μια χαραμάδα στον τοίχο του κόσμουπου λέει:«Το φως πάντα θα βρίσκει δρόμο». Κι

Άγνωστος άνεμος Έρχεται χωρίς προειδοποίηση.Δεν τον βλέπεις, δεν τον αγγίζεις.Κι όμως, αγγίζει τα πάντα. Ο άγνωστος άνεμος ταξιδεύει αθόρυβα. Σέρνει μαζί του αρώματα από τόπους μακρινούς, ψιθυρίζει ιστορίες που κανείς δεν κατέγραψε. Είναι αόρατος αγγελιαφόρος αλλαγής, δύναμη που ξυπνά φύλλα, θάλασσες και ανθρώπινες ψυχές. Δεν μιλά με λέξεις, αλλά με κίνηση.Ένα φύλλο που χορεύει, ένα