Είμαι το δάσος που έκαψες. Ακούς;
Είμαι η ανάσα που σκόρπισες στον άνεμο,
η σκιά που χάθηκε,
το οξυγόνο που έκλαψε.

Σου μιλώ από τις στάχτες, από το χώμα που ακόμα καπνίζει.
Μα η φωνή μου δεν είναι θυμός — είναι υπενθύμιση.
Υπήρξα καταφύγιο για πλάσματα ανείπωτα,
ύμνος πράσινος,
άχρονη προσευχή της γης.

Δεν είμαι μόνο δέντρα και φυλλωσιές.
Είμαι συνείδηση.
Είμαι το συλλογικό όνειρο της ζωής,
που για χιλιάδες χρόνια χτίστηκε σε ρίζες και μυκήλια.
Είμαι οι καρδιές των πουλιών,
οι φωλιές των ελαφιών,
το χνούδι του ήλιου που περνά μέσα από φυλλώματα.

Όταν με έκαψες, δεν αφαιρούσες μόνο χώρο.
Αφαιρούσες Χρόνο.
Αφαιρούσες την Πνοή της Πνοής.

Το κάψιμο ενός δάσους δεν είναι ποτέ τυχαίο.
Είναι απόφαση.
Είναι ο καθρέφτης της σχέσης σου με τη Γη.
Μια σχέση που έπαψε να είναι ιερή και έγινε εμπορική.

Και τώρα;
Τώρα η σιωπή χτυπά πιο δυνατά από τις κραυγές μου.
Μα ακούς;
Ακούς τη γη να ραγίζει κάτω από τις στάχτες;
Ακούς τα πουλιά που δεν γύρισαν;

Κάθε δέντρο που κάηκε ήταν ένας κόσμος.
Και κάθε κόσμος, μια πιθανότητα.
Μια πιθανότητα να ζήσεις μέσα σε ισορροπία.
Μια πιθανότητα να μάθεις να μη καταστρέφεις για να ζεις.
Γιατί όταν σκοτώνεις κάτι που σου δίνει ζωή,
τελικά σκοτώνεις τον εαυτό σου.

Δεν ήρθα για να σε κατηγορήσω.
Ήρθα για να σου ψιθυρίσω αυτό που ήδη ξέρεις:
Ότι μπορείς να θεραπεύσεις.
Μπορείς να ξαναφυτέψεις.
Μπορείς να επανασυνδεθείς.

Γιατί εγώ, το δάσος, δεν είμαι μόνο παρελθόν.
Είμαι και μέλλον —
αν με ακούσεις.

Αν άκουσες τη φωνή μου σήμερα,
μην την ξεχάσεις αύριο.
Μια ζωή μπορεί να αναγεννηθεί,
μόνο αν πρώτα αναγεννηθεί η καρδιά.

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας     https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα