Σκέψεις

Η ελευθερία ξεκινά όταν σταματάς να τους αφήνεις Υπάρχει μια σιωπηλή παγίδα στη ζωή.Να πιστεύεις πως η ελευθερία είναι νίκη.Πως έρχεται όταν αποδείξεις, όταν επικρατήσεις, όταν σταθείς πιο πάνω. Κι όμως…η αληθινή απελευθέρωση δεν κάνει θόρυβο. Από μικροί μαθαίνουμε να συγκρινόμαστε.Να μετράμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων.Να κερδίζουμε αποδοχή, να αποφεύγουμε […]

Ταξίδι στους κύκλους που τελειώνουν Οι κύκλοι της ζωής κλείνουν σιωπηλά, σαν φύλλα που πέφτουν στο νερό.Το τέλος δεν φωνάζει· ψιθυρίζει.Κι εμείς, μικροί ταξιδιώτες στον χορό του χρόνου, ακούμε τον ρυθμό του, και νιώθουμε το βάρος και την ελαφρότητα μαζί. Ο αποχαιρετισμός δεν είναι απώλεια· είναι αναπνοή. Κάθε τέλος κρύβει την αρχή που θα ακολουθήσει.

Εγώ δεν ψάχνω ανθρώπους πια Είδα. Λένε “είμαι εδώ”.Εννοούν “μέχρι να βρω καλύτερο”. Μιλούν για αγάπη.Μετράνε συμφέρον. Υπόσχονται.Φεύγουν. Κοιτάς ένα σκύλο. Χαρά.Πίστη.Παρόν. Δεν ζητάει τίποτα.Μένει.Κάθε μέρα.Με χαρά. Δεν κρίνει.Δεν βαριέται.Δεν φεύγει όταν πονάς. Κι ύστερα… μια γάτα. Σιωπή.Θεατής.Χαϊδεύει την ψυχή σου με το βλέμμα της. Δεν υπόσχεται.Δεν επιβάλλεται.Κι όμως… ξέρει. Ίσως ο άνθρωπος…το πιο αχάριστο

Στα Συρτάρια της Ψυχής Υπάρχουν συρτάρια που δεν τα βλέπει κανείς.Μικρά, φωτεινά, σιωπηλά. Μέσα τους κρύβονται αναμνήσεις σαν φως,μυστικά που ψιθυρίζουν,όνειρα που δεν τόλμησαν να γίνουν λέξεις. Η ψυχή απλώνει τα χέρια της,ανοίγει το πρώτο συρτάρι —ένα χρώμα χρυσό, ένα χαμόγελο ξεχασμένο.Το δεύτερο —ένα γράμμα που ποτέ δεν στάλθηκε.Και κάθε συρτάρι λάμπει,σαν μικρή φωτεινή καρδιά,σαν

ΕΙΡΗΝΗ: Όταν δύο χέρια κρατούν τον κόσμο Μια στιγμή που μοιάζει με φως Δύο χέρια συναντιούνται. Όχι με δύναμη.Με εμπιστοσύνη. Τα χρώματα πάνω τους θυμίζουν τη γη.Τους ανθρώπους.Τις ιστορίες που κουβαλά ο κόσμος. Και για μια στιγμήόλα γίνονται απλά. Η σιωπηλή γλώσσα της ειρήνης Η ειρήνη δεν φωνάζει. Μιλά χαμηλά.Σχεδόν ψιθυριστά. Είναι μια χειραψία.Ένα βλέμμα

Ξεχασμένες Θεάσεις… Για χρόνια κοιτάζαμε τις ζωές των άλλων. Τα ταξίδια τους.Τις στιγμές τους.Τα χαμόγελα που έμοιαζαν πάντα πιο φωτεινά από τα δικά μας. Οι θεάσεις τους έγιναν εικόνες.Εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας σαν μικρές ταινίες. Και εμείς παρακολουθούσαμε. Σιωπηλά. Μα κάποια στιγμή η ματιά κουράστηκε.Το βλέμμα γύρισε πίσω. Και τότε εμφανίστηκε

Η σιωπή που αφήνουν τα παιδιά Κανείς δεν σε προετοιμάζει.Όχι για το άδειο σπίτι.Για τη σιωπή που τρυπώνει στην καρδιά. Δεν σε ρωτούν πια τι να κάνουν.Δεν ζητούν τη συμβουλή σου.Αρχίζουν να ζουν… χωρίς εσένα. Κι εσύ χαμογελάς.Γιατί ήθελες να πετάξουν.Μα κάτι μέσα σου σπάει. Να δαγκώνεις τα λόγια σου.Να καταπίνεις την παρόρμηση να καλέσεις.Να

Κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα Ένα παιδί κάθεται ανάμεσα σε χαλάσματα.Η πόλη γύρω του καίγεται, ο ουρανός μαυρίζει.Τα μάτια του ζυγίζουν τη θλίψη του κόσμου,τα χέρια του κρατούν ό,τι απέμεινε από την αθωότητα. κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν. Οι πλεξούδες του παιδιού φλέγονται στον

Για μια καλύτερη κοινωνία Μικρές πράξεις.Σιωπηλή καλοσύνη.Ένα χαμόγελο στον δρόμο. Η κοινωνία αλλάζει όχι με λόγια μεγάλα,αλλά με στιγμές που γεμίζουν φως. Να ακούμε. Να κατανοούμε.Να φροντίζουμε τον συνάνθρωπο,να σεβόμαστε τη γη που μας φιλοξενεί. Η αλληλεγγύη είναι γέφυρα.Η απλότητα, πυξίδα.Η ειρήνη, επιλογή. Μια καλύτερη κοινωνία ξεκινά εδώ.Στην κάθε μέρα, σε κάθε στιγμή,με μια πράξη,

Δικαίωση και Θλίψη: Η Σιωπή της Ψυχής Υπάρχουν στιγμές που η δικαίωση δεν φέρνει χαρά.Η λέξη ΔΙΚΑΙΩΣΗ γράφεται με φωτεινά, σπασμένα γράμματα σε έναν κόσμο βρεγμένο, σκοτεινό, όπου η ψυχή αναζητά τη γαλήνη μέσα στην ομίχλη. Η θλίψη είναι βαθιά, αλλά δεν είναι εχθρός· είναι συνοδοιπόρος. Οι σκιές της φωτίζουν τη δύναμη που κρύβουμε μέσα