Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους και όλες Αύριο είναι μια ξεχωριστή μέρα… Αύριο είναι 15 Αυγούστου. Μια μέρα που μοιάζει να έχει λίγο περισσότερο φως.Μια μέρα γεμάτη καμπάνες, μυρωδιές καλοκαιριού, αγαπημένες φωνές και ανθρώπους που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι. Μια μέρα που μας θυμίζει πως, όσο κι αν περνά ο χρόνος, υπάρχουν πράγματα που παραμένουν […]
Όταν το θέλω είναι αληθινό Καμιά φορά,οι συνθήκες θέλουνκαι οι άνθρωποι δεν μπορούν. Κι άλλες φορές,οι άνθρωποι θέλουνκαι οι συνθήκες δεν τους κάνουν το χατίρι. Έτσι είναι η ζωή. Μια διαρκής συνάντησηανάμεσα στο «θέλω»και στο «μπορώ». Όμως υπάρχει μια στιγμήπου το «θέλω» αλλάζει. Δεν είναι πια απλή επιθυμία. Γίνεται βαθύ.Γίνεται αληθινό.Γίνεται ανάγκη της ψυχής. Και
Κάποτε ένας δασοφύλακας… Υπήρχε μια εποχή που το δάσος είχε φωνή. Και αυτή η φωνή δεν ήταν ο αέρας που περνούσε ανάμεσα στα πεύκα. Δεν ήταν το κελάηδισμα των πουλιών ούτε το θρόισμα των φύλλων. Ήταν τα βήματα ενός ανθρώπου. Του δασοφύλακα. Εκείνου που γνώριζε κάθε μονοπάτι, κάθε ρεματιά, κάθε ξερή βελανιδιά, κάθε πηγή που
Κάθε καλοκαίρι η ίδια τραγωδία Πόσες φωτιές ακόμα μέχρι να αλλάξει κάτι; Υπάρχουν στιγμές που οι ειδήσεις δεν μοιάζουν με ενημέρωση. Μοιάζουν με επανάληψη. Φωτιά στο Ποικίλο Όρος. Εκκένωση στο Πόρτο Γερμενό. Έξι μεγάλα μέτωπα. Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες. Εθελοντές που τρέχουν χωρίς να σκέφτονται τον
Γράμμα μιας μάνας πυροσβέστη… ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ. ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΗΡΩΕΣ… Αγαπητή κοινωνία, Σου γράφω όχι σαν δημοσιογράφος, ούτε σαν άνθρωπος που παρακολουθεί τις ειδήσεις από την
Στη νεραιδοχώρα του ποτέ και του πάντα Υπάρχει μια χώρα που δεν τη βρίσκεις σε κανέναν χάρτη. Δεν έχει δρόμους. Δεν έχει σύνορα. Μόνο μια πόρτα. Και ανοίγει κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια. Εκεί κατοικούν όλα όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Όλα όσα αγαπήσαμε. Και όλα όσα φοβηθήκαμε να χάσουμε. Εκεί βρίσκεται η νεραιδοχώρα
Στο άγνωστο των Κελτών Υπάρχουν πολιτισμοί που μας άφησαν απαντήσεις. Και υπάρχουν εκείνοι που μας άφησαν ερωτήματα. Οι Κέλτες ανήκουν στους δεύτερους. Η ιστορία τους μοιάζει με ένα μονοπάτι που χάνεται μέσα σε ένα αρχαίο δάσος. Εκεί όπου η ομίχλη σκεπάζει τις πέτρες και ο άνεμος περνά ανάμεσα στα δέντρα σαν ψίθυρος. Για τους Κέλτες,
Αφύπνιση Συνείδησης Ήρθε σαν το πρώτο φως που ακουμπά το βουνό πριν ακόμη ξυπνήσει η αυγή. Κανείς δεν το είδε. Μόνο η ψυχή χαμογέλασε. Υπάρχουν ξημερώματα που δεν ανήκουν στον ουρανό. Ανήκουν στον άνθρωπο. Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που η καρδιά θυμάται όσα ο νους είχε ξεχάσει. Δεν είναι ο κόσμος που αλλάζει. Το
Η αέναη μαγεία της σκέψης Υπάρχουν πράγματα που δεν φαίνονται. Δεν έχουν χρώμα, ούτε σχήμα. Δεν τα αγγίζεις με τα χέρια. Κι όμως, αλλάζουν ολόκληρες ζωές. Ένα από αυτά είναι η σκέψη. Γεννιέται αθόρυβα. Σαν μια σταγόνα που πέφτει σε ήρεμη λίμνη. Δημιουργεί κύκλους. Ανοίγει δρόμους. Αγγίζει μέρη που κανείς άλλος δεν μπορεί να φτάσει.
Η ψυχή δεν έχει εποχή Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν βγαλμένοι από μια άλλη εποχή. Όχι γιατί γεννήθηκαν νωρίς. Αλλά γιατί η καρδιά τους έμαθε να αγαπά χωρίς ανταλλάγματα. Λένε πως οι καιροί αλλάζουν. Οι συνήθειες αλλάζουν. Οι λέξεις αλλάζουν. Ακόμη και τα όνειρα αλλάζουν μορφή. Κι όμως… Η ψυχή δεν ακολουθεί ημερολόγια. Δεν γνωρίζει δεκαετίες.
