Εκεί που σωπαίνει ο κόσμος Υπάρχουν τόποι που δεν ζητούν λέξεις. Μόνο ένα βλέμμα. Μια ανάσα. Λίγη σιωπή. Οι γλάροι χαράζουν τον ουρανό χωρίς προορισμό που να χρειάζεται εξήγηση. Η θάλασσα δεν βιάζεται. Ο ορίζοντας δεν υπόσχεται. Απλώς υπάρχει. Κι αυτό είναι αρκετό. Κάποτε κουραζόμαστε να κυνηγάμε. Τότε ανακαλύπτουμε πως η ζωή δεν κατοικεί στον […]
Απλά… Είμαι Γυναίκα Δεν γεννήθηκα για να χωρέσω στις λέξεις των άλλων. Γεννήθηκα για να υπάρχω. Κάποιες μέρες είμαι φως. Άλλες, μια σιωπή που δεν ζητά εξήγηση. Και οι δύο είμαι εγώ. Για κάποιον είμαι όμορφη. Για κάποιον άλλον, όχι. Όμως η ομορφιά δεν κατοικεί στους καθρέφτες. Κατοικεί στον τρόπο που μια ψυχή αντέχει να
Όσο Μεγαλώνω… Δεν μικραίνει ο κόσμος. Μικραίνει ο χρόνος που θέλω να χαραμίσω. Και μαζί του μικραίνει η ανοχή μου στις μισές αλήθειες, στις θολές προθέσεις και στα λόγια που λέγονται χωρίς ψυχή. Ζητώ καθαρά μάτια Όχι μάτια που εντυπωσιάζουν. Μάτια που δεν φοβούνται να σε κοιτάξουν. Μάτια που δεν κρύβουν δεύτερες σκέψεις. Γιατί τα
Όταν τα Μαλλιά Γίνουν Ασήμι Όταν η αγάπη σωπαίνει, μιλά πιο δυνατά Δεν είναι οι μεγάλες υποσχέσεις που κρατούν δύο ανθρώπους μαζί. Είναι το βλέμμα που δεν κουράστηκε να ψάχνει το άλλο. Είναι τα χέρια που γνωρίζουν τον δρόμο χωρίς να ρωτούν. Είναι η σιωπή που δεν φοβάται. Κάποτε ερωτεύεσαι ένα πρόσωπο. Ύστερα, χωρίς να
Σαββατοκύριακο η πολυτέλεια της απλότητας Υπάρχουν Σαββατοκύριακα που δεν έρχονται στο ημερολόγιο. Έρχονται στην καρδιά. Είναι εκείνες οι δύο μικρές μέρες που μοιάζουν να περπατούν πιο αργά. Ο χρόνος δεν βιάζεται. Τα ρολόγια χαμηλώνουν τη φωνή τους. Οι δρόμοι γίνονται λίγο πιο ήσυχοι και οι σκέψεις βρίσκουν χώρο να αναπνεύσουν. Το Σαββατοκύριακο δεν είναι μόνο
Η Παράσταση Της Ζωής Η ζωή δεν περιμένει Η ζωή είναι μια παράσταση χωρίς πρόβα. Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει κουμπί επιστροφής. Δεν υπάρχει τρόπος να ξαναζήσεις ακριβώς το ίδιο βλέμμα, το ίδιο ηλιοβασίλεμα, την ίδια αγκαλιά. Όλα συμβαίνουν μία φορά. Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ομορφιά. Αυτοσχεδίασε
Μου Χρωστάς Ένα Καλοκαίρι Μου χρωστάς ένα Καλοκαίρι. Ένα Καλοκαίρι γεμάτο παραλίες που μυρίζουν αλάτι και ελευθερία. Ξημερώματα που μας βρίσκουν να κοιτάμε τη θάλασσα και ήλιους που βυθίζονται αργά στον ορίζοντα. Μου χρωστάς στιγμές χωρίς βιασύνη. Γέλια που ξεσπούν ξαφνικά. Μουσικές που παίζουν κάπου μακριά και γίνονται το soundtrack των αναμνήσεών μας. Μου χρωστάς
Τρέχοντας Πίσω Οι σκέψεις τρέχουν. Σαν άνεμος που δεν κουράζεται ποτέ. Περνούν βιαστικές από μέσα μας, κουβαλώντας φόβους, επιθυμίες, αναμνήσεις και σενάρια που ίσως να μη συμβούν ποτέ. Κι εμείς; Τρέχουμε ξοπίσω τους. Προσπαθούμε να τις προλάβουμε. Να τις εξηγήσουμε. Να τις τακτοποιήσουμε. Μα όσο πιο γρήγορα τρέχουμε, τόσο πιο μακριά βρισκόμαστε από τη ζωή.
Εκείνο το «Τίποτα» που Έλεγε τα Πάντα «Τι σκέφτεσαι;» Και εμείς απαντήσαμε: «Τίποτα.» Μια μικρή λέξη. Τόσο μικρή που χωρά σε μια ανάσα. Τόσο μεγάλη που μερικές φορές χωρά μια ολόκληρη ζωή. Γιατί σχεδόν ποτέ δεν ήταν πραγματικά τίποτα. Ήταν εκείνη η ανάμνηση που επέστρεψε αθόρυβα ένα απόγευμα. Ήταν ένα πρόσωπο που έφυγε αλλά δεν
Όταν Ανθίσει ο Χρόνος Κάποτε στεναχωριόμαστε γιατί οι πόρτες μένουν κλειστές. Χτυπάμε. Περιμένουμε. Ακούμε μόνο σιωπή. Και νομίζουμε πως η ζωή μάς ξέχασε. Ύστερα περνούν τα χρόνια. Λίγο φως. Λίγες απώλειες. Λίγες νίκες. Και γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Τότε κοιτάμε πίσω. Και βλέπουμε πως όσα ζητούσαμε δεν άργησαν. Απλώς μας περίμεναν. Όπως περιμένει η αυγή τη
