Όταν η μουσική λέει περισσότερα από τα λόγια Ανάμεσα στις νότες Όλο και πιο συχνάπροτιμώ να χάνομαιανάμεσα στις νότες της μουσικής,παρά ανάμεσαστα λόγια των ανθρώπων. Ίσως γιατί οι νότεςδεν υπόσχονται. Δεν εξηγούν. Δεν προσποιούνται. Απλώς υπάρχουν. Και μερικές φορέςαυτό είναι αρκετό. Τα λόγια κουράζουν. Λέγονται εύκολα. Ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα. Άνθρωποι μιλούν πολύ. Και όμως,μερικές
Στα φώτα της πόλης Υπάρχουν βράδια που δεν θέλεις να επιστρέψεις. Θέλεις μόνο να μείνεις εκεί. Εκεί όπου ο δρόμος τελειώνει και η πόλη ανοίγεται μπροστά σου σαν θάλασσα από φώτα. Δεν χρειάζεσαι πολλά. Έναν άνθρωπο δίπλα σου. Μια μηχανή ακίνητη. Λίγο αέρα. Και μια σιωπή που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Γιατί υπάρχουν σιωπές που
Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση. Κάποιοι μικρά,με λίγα δέντρα και σύντομες διαδρομές. Κάποιοι ολόκληροι κόσμοι.Πυκνοί, σιωπηλοί,γεμάτοι φως και σκιές. Περπάτησα μέσα τους.Χάθηκα.Ξεκουράστηκα στη σκιά τους.Κάπου εκεί, βρήκα και λίγο από τον εαυτό μου. Ύστερα έφυγαν. Μα δεν έφυγαν πραγματικά. Άφησαν μονοπάτια μέσα μου.Ένα τραγούδι.Μια μυρωδιά.Μια αγκαλιά.Μια φράση που
Και η θλίψη μας γιορτή Υπάρχουν μέρες που η καρδιά δεν θέλει να χαμογελάσει. Θέλει μόνο σιωπή. Ένα παράθυρο ανοιχτό,ένα φλιτζάνι καφέ που κρυώνεικαι μια σκέψη που επιστρέφει εκεί όπου πονάει. Δεν είναι κακό να λυπάσαι. Η θλίψη δεν είναι αδυναμία.Είναι η απόδειξη πως κάποτε αγάπησες. Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν,μα αφήνουν πίσω τους ένα φως. Μια
Κάπου κάπου να φεύγεις… Κάπου κάπου να φεύγεις. Να κλείνεις την πόρταπίσω από τον θόρυβοκαι να παίρνεις μαζί σουμόνο τη σιωπή. Να σε χάνουν. Να μη σε βρίσκουντα τηλέφωνα,οι υποχρεώσεις,οι άνθρωποι,η καθημερινότητα. Να περπατάς μόνοςεκεί που δεν χρειάζεταινα εξηγήσεις τίποτα. Να κοιτάς τη θάλασσακαι να αφήνειςτις σκέψεις σουνα ταξιδεύουν. Κάπου κάπουνα χάνεσαι. Όχι γιατί δεν
Φτάνοντας στα 60: Ο απολογισμός μιας ζωής Στα 60, δεν μετράς χρόνια. Μετράς στιγμές. Φτάνοντας τα 60, κάτι αλλάζει μέσα σου. Δεν κοιτάς πια τη ζωή μόνο μπροστά. Γυρίζεις για λίγο πίσω. Θυμάσαι πρόσωπα, δρόμους, σπίτια, δουλειές, αγάπες, αποχωρισμούς. Θυμάσαι όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και άλλα που έμειναν στη μέση. Και τότε αρχίζει ένας σιωπηλός απολογισμός
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους και όλες Αύριο είναι μια ξεχωριστή μέρα… Αύριο είναι 15 Αυγούστου. Μια μέρα που μοιάζει να έχει λίγο περισσότερο φως.Μια μέρα γεμάτη καμπάνες, μυρωδιές καλοκαιριού, αγαπημένες φωνές και ανθρώπους που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι. Μια μέρα που μας θυμίζει πως, όσο κι αν περνά ο χρόνος, υπάρχουν πράγματα που παραμένουν
Όταν το θέλω είναι αληθινό Καμιά φορά,οι συνθήκες θέλουνκαι οι άνθρωποι δεν μπορούν. Κι άλλες φορές,οι άνθρωποι θέλουνκαι οι συνθήκες δεν τους κάνουν το χατίρι. Έτσι είναι η ζωή. Μια διαρκής συνάντησηανάμεσα στο «θέλω»και στο «μπορώ». Όμως υπάρχει μια στιγμήπου το «θέλω» αλλάζει. Δεν είναι πια απλή επιθυμία. Γίνεται βαθύ.Γίνεται αληθινό.Γίνεται ανάγκη της ψυχής. Και
Κάποτε ένας δασοφύλακας… Υπήρχε μια εποχή που το δάσος είχε φωνή. Και αυτή η φωνή δεν ήταν ο αέρας που περνούσε ανάμεσα στα πεύκα. Δεν ήταν το κελάηδισμα των πουλιών ούτε το θρόισμα των φύλλων. Ήταν τα βήματα ενός ανθρώπου. Του δασοφύλακα. Εκείνου που γνώριζε κάθε μονοπάτι, κάθε ρεματιά, κάθε ξερή βελανιδιά, κάθε πηγή που
Κάθε καλοκαίρι η ίδια τραγωδία Πόσες φωτιές ακόμα μέχρι να αλλάξει κάτι; Υπάρχουν στιγμές που οι ειδήσεις δεν μοιάζουν με ενημέρωση. Μοιάζουν με επανάληψη. Φωτιά στο Ποικίλο Όρος. Εκκένωση στο Πόρτο Γερμενό. Έξι μεγάλα μέτωπα. Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες. Εθελοντές που τρέχουν χωρίς να σκέφτονται τον
