Υπάρχουν βράδια που δεν θέλεις να επιστρέψεις.

Θέλεις μόνο να μείνεις εκεί.

Εκεί όπου ο δρόμος τελειώνει και η πόλη ανοίγεται μπροστά σου σαν θάλασσα από φώτα.

Δεν χρειάζεσαι πολλά.

Έναν άνθρωπο δίπλα σου.

Μια μηχανή ακίνητη.

Λίγο αέρα.

Και μια σιωπή που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί.

Γιατί υπάρχουν σιωπές που δεν είναι μοναξιά.

Είναι συντροφιά.

Είναι εκείνη η σπάνια στιγμή που δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν το ίδιο μακριά, χωρίς να χρειάζεται να πουν τίποτα.

Η πόλη από ψηλά

Κάτω, τα φώτα συνεχίζουν να κινούνται.

Αυτοκίνητα.

Δρόμοι.

Παράθυρα.

Άνθρωποι που βιάζονται να φτάσουν κάπου.

Κι όμως, από μακριά όλα μοιάζουν ήσυχα.

Ίσως έτσι είναι και η ζωή.

Όταν βρίσκεσαι μέσα της, όλα μοιάζουν μεγάλα.

Οι φόβοι.

Οι απογοητεύσεις.

Οι λάθος δρόμοι.

Οι άνθρωποι που έφυγαν.

Όταν όμως κάνεις ένα βήμα πίσω, βλέπεις αλλιώς.

Καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν κρατά για πάντα.

Και πως ακόμα και οι πιο σκοτεινές νύχτες κάποτε γεμίζουν φώτα.

Μερικοί άνθρωποι είναι δρόμος

Ίσως γι’ αυτό ταξιδεύουμε.

Όχι πάντα για να γνωρίσουμε έναν καινούργιο τόπο.

Μερικές φορές ταξιδεύουμε για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

Και μερικές φορές, για να βρούμε έναν άνθρωπο που θέλει να κοιτάζει προς την ίδια κατεύθυνση.

Δεν έχει σημασία πού θα πάει ο δρόμος.

Σημασία έχει ποιος κάθεται δίπλα σου όταν νυχτώνει.

Ποιος μένει όταν δεν έχεις τίποτα να πεις.

Ποιος σε αγκαλιάζει χωρίς να ρωτήσει τι συνέβη.

Ποιος κοιτάζει τα ίδια φώτα και βλέπει μαζί σου ένα αύριο.

Στα φώτα της πόλης

Ίσως η ευτυχία να μην είναι κάτι μεγάλο.

Ίσως να είναι αυτές οι μικρές στιγμές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες.

Ένα χέρι πάνω στον ώμο.

Ένα βλέμμα προς τον ορίζοντα.

Ένα χαμόγελο μέσα στη σιωπή.

Ένα «πάμε;» χωρίς να ξέρεις ακόμη πού.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται προορισμό.

Τους αρκεί ο δρόμος.

Τους αρκεί η νύχτα.

Τους αρκεί να είναι μαζί.

Και τότε η πόλη δεν είναι πια πόλη.

Γίνεται σκηνικό.

Τα φώτα γίνονται αστέρια.

Ο δρόμος γίνεται υπόσχεση.

Και η στιγμή γίνεται μνήμη πριν ακόμη τελειώσει.

Κάποτε θα θυμόμαστε αυτό το βράδυ

Θα περάσουν χρόνια.

Ίσως αλλάξουν οι δρόμοι.

Ίσως αλλάξουν οι άνθρωποι.

Ίσως η ίδια πόλη να μοιάζει διαφορετική.

Όμως κάποια βράδια μένουν.

Μένουν όχι επειδή συνέβη κάτι σπουδαίο.

Αλλά επειδή, για λίγα λεπτά, όλα ήταν στη θέση τους.

Δεν υπήρχε χθες.

Δεν υπήρχε αύριο.

Υπήρχε μόνο εκείνη η στιγμή.

Εσύ.

Εγώ.

Η πόλη απέναντι.

Και τα φώτα της να τρεμοπαίζουν σαν μικρές υποσχέσεις.

Και ίσως αυτό να είναι αγάπη

Να βρίσκεις έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορείς να σωπαίνεις.

Να μπορείς να φεύγεις χωρίς να απομακρύνεσαι.

Να μπορείς να κοιτάζεις τον κόσμο από μακριά και να νιώθεις πως, όσο δύσκολος κι αν είναι, δεν είσαι μόνος.

Γιατί η αγάπη δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα λόγια.

Βρίσκεται στις μικρές κινήσεις.

Στην αγκαλιά.

Στην παρουσία.

Στο «είμαι εδώ».

Και ίσως, τελικά, αυτό να ψάχνουμε όλοι.

Έναν άνθρωπο που θα καθίσει δίπλα μας όταν η μέρα τελειώσει.

Που θα κοιτάξει μαζί μας τα φώτα της πόλης.

Και δεν θα ζητήσει τίποτα περισσότερο.

Μόνο να μείνει.

Για λίγο ακόμη.

Μέχρι να σβήσει η νύχτα.

Μέχρι να ξημερώσει.

Μέχρι να ξαναπάρουμε τον δρόμο.

Γιατί μερικές φορές δεν χρειάζεται να ξέρεις πού πηγαίνεις.
Αρκεί να ξέρεις ποιος είναι δίπλα σου.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα