Υπάρχει μια φράση που επαναλαμβάνεται συχνά:
«Μεγαλώνοντας χάνουμε φίλους».

Ίσως όμως η πραγματικότητα να είναι διαφορετική.

Δεν είναι οι φίλοι που χάνονται πρώτοι.
Είναι η σύνδεση με τον εαυτό μας.

Οι μικροί συμβιβασμοί

Στα νεανικά μας χρόνια πιστεύουμε πως θα αποτελέσουμε την εξαίρεση.
Ότι δεν θα προδώσουμε όσα αγαπάμε.

Με τον καιρό όμως εμφανίζονται μικροί συμβιβασμοί:

• μια δουλειά που δεν μας εκφράζει
• μια καθημερινότητα χωρίς έμπνευση
• μια ζωή που μοιάζει με όλων των άλλων

Και κάπου εκεί αρχίζει να σβήνει η σπίθα.

Όταν χάνεται η αυθεντικότητα

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν απότομα.
Αλλάζουν λίγο λίγο.

Μαζεύουν τα φτερά τους για να χωρέσουν σε καλούπια.
Συνηθίζουν μια ζωή που κάποτε δεν φαντάζονταν.

Το χαμόγελο γίνεται πιο κουρασμένο.
Τα μάτια λιγότερο φωτεινά.

Γιατί χάνονται οι φιλίες

Η φιλία χρειάζεται κάτι απλό:
αληθινό μοίρασμα.

Όταν όμως κάποιος απομακρύνεται από όσα τον κάνουν ζωντανό, χάνει και τον χώρο όπου γεννιούνται οι βαθιές σχέσεις.

Έτσι οι φίλοι δεν χάνονται τυχαία.
Χάνονται μαζί με ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Η πιο σημαντική επιλογή

Η ζωή πάντα θα ζητά συμβιβασμούς.
Το ερώτημα είναι πόσους θα δεχτούμε.

Γιατί στο τέλος η αλήθεια είναι απλή:

Δεν μεγαλώνουμε για να χάσουμε τον εαυτό μας.
Μεγαλώνουμε για να τον προστατεύσουμε.